Υπάρχουν στιγμές που πιστεύουμε πως κρατάμε τη ζωή μας στα χέρια μας. Φτιάχνουμε προγράμματα, σημειώνουμε συναντήσεις, βάζουμε στόχους. Σχεδιάζουμε τι θα κάνουμε, ποιους θα συναντήσουμε, τι θα δημιουργήσουμε. Και όλα αυτά έχουν τη σημασία τους αφού μας δίνουν κατεύθυνση, νόημα και αίσθηση ελέγχου. Κι όμως, όσο κι αν προγραμματίζουμε, η ζωή βρίσκει πάντα τον τρόπο να ξεγλιστρά από τα πλάνα μας.
Της Θεοδοσίας Κυριάκου
Γιατί η ζωή δεν εξελίσσεται μόνο σε ημερολόγια και λίστες. Συμβαίνει μέσα στις μικρές, απρόβλεπτες στιγμές. Σε μια συνάντηση που δεν είχαμε υπολογίσει. Σε έναν άνθρωπο που εμφανίζεται τυχαία στον δρόμο μας και τελικά μας αλλάζει. Σε μια κουβέντα που ξεκινά χωρίς προσδοκίες και καταλήγει να μας αγγίζει βαθιά.
Κάθε μέρα είναι ξεχωριστή, όχι επειδή όλα πάνε όπως τα είχαμε φανταστεί, αλλά ακριβώς επειδή δεν πάνε. Μέσα στη μέρα ζούμε εμπειρίες που δεν τις είχαμε σχεδιάσει, νιώθουμε συναισθήματα που δεν περιμέναμε, μαθαίνουμε πράγματα για τον εαυτό μας που αγνοούσαμε. Δημιουργούμε όχι μόνο έργα ή ιδέες αλλά και σχέσεις, αναμνήσεις, νέες εκδοχές του εαυτού μας.
Καθώς προχωράμε, μεγαλώνουμε. Όχι μόνο σε ηλικία, αλλά και σαν πνεύμα. Οι απρόσμενες αλλαγές, οι ανατροπές και τα τυχαία γεγονότα μάς μαθαίνουν να προσαρμοζόμαστε, να εμπιστευόμαστε, να αφήνουμε χώρο στο άγνωστο. Μας δείχνουν ότι δεν χρειάζεται να ελέγχουμε τα πάντα για να ζούμε ουσιαστικά.
Ίσως τελικά το νόημα δεν βρίσκεται στο τέλειο σχέδιο αλλά στην αποδοχή. Στο να συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε και να προγραμματίζουμε, αλλά ταυτόχρονα να αφήνουμε τη ζωή να μας εκπλήσσει. Να είμαστε παρόντες σε ό,τι συμβαίνει ακόμη κι όταν δεν το είχαμε προβλέψει.
Γιατί, όσο κι αν προσπαθούμε να τη χαρτογραφήσουμε, η ζωή δεν ακολουθεί πάντα ευθείες γραμμές. Κάνει κύκλους, στροφές, παύσεις. Και μέσα σε όλα αυτά, απλά συμβαίνει. Κι ίσως αυτό να είναι και το πιο όμορφό της χαρακτηριστικό.
Ακολουθήστε την Θεοδοσία Κυριάκου
Facebook page εδώ
Instagram εδώ
