Υπάρχουν άνθρωποι που όταν φεύγουν από τη ζωή αλλάζουν για πάντα τον δικό μας κόσμο. Δεν πρόκειται για μια απλή απόσταση, αλλά για ένα φευγιό που αφήνει πίσω του σιωπή και ένα κενό που μαθαίνουμε να κουβαλάμε. Είναι η απουσία που δεν γεμίζει, που δεν εξηγείται αλλά μόνο βιώνεται. Κι από εκείνη τη στιγμή, η καθημερινότητά μας αποκτά ένα «πριν» και ένα «μετά».
Της Θεοδοσίας Κυριάκου
Κι όσο κι αν περνά ο χρόνος, όσο κι αν τα δάκρυα κάποτε στερεύουν, υπάρχουν απώλειες που δεν ξεπερνιούνται ποτέ. Δεν ξεχνιούνται, δεν σβήνονται, δεν αντικαθίστανται. Δεν είναι επειδή δεν προσπαθούμε αλλά επειδή ορισμένοι άνθρωποι έχουν ριζώσει τόσο βαθιά μέσα μας που η απουσία τους γίνεται μόνιμο κομμάτι της ύπαρξής μας. Δεν «θεραπευόμαστε» από αυτή την απώλεια απλώς μαθαίνουμε να ζούμε μαζί της.
Οι στιγμές που μοιραστήκαμε μαζί τους μένουν μέσα μας αναλλοίωτες και ανεξίτηλες. Μια φωνή που αντηχεί στη μνήμη, ένα άγγιγμα, ένα χαμόγελο, μια συμβουλή ειπωμένη σε ανύποπτο χρόνο. Όλα αυτά γίνονται εσωτερικά μας τοπία στα οποία επιστρέφουμε όταν μας λείπουν. Κι όσο κι αν ο θάνατος τους πήρε από κοντά μας, δεν κατάφερε να τους πάρει από μέσα μας.
Τους κρατάμε στην καρδιά μας και χωρίς να το συνειδητοποιούμε κάνουμε φάρο και οδηγό μας όσα μας έμαθαν όσο ζούσαν. Τον τρόπο που στάθηκαν απέναντι στις δυσκολίες, την αγάπη που μοίρασαν αλλά και τη σοφία που άφησαν πίσω τους. Μέσα από αυτούς συνεχίζουμε να πορευόμαστε σαν να περπατούν λίγο ακόμη μαζί μας, μέσα από τις επιλογές και τις αξίες μας.
Ο χρόνος μπορεί να βοηθήσει τον πόνο να απαλύνει, να γίνει πιο ήπιος, πιο υποφερτός. Δεν σβήνει όμως τη μνήμη. Η μνήμη δεν ξεθωριάζει απλά μεταμορφώνεται. Γίνεται παρουσία μέσα στην απουσία, φως μέσα στη σκιά της απώλειας.
Και έτσι, όσοι έφυγαν από τη ζωή με τον τρόπο τον πιο δύσκολο, με τον θάνατο, συνεχίζουν να υπάρχουν, όχι πια δίπλα μας αλλά βαθιά μέσα μας.
Ακολουθήστε την Θεοδοσία Κυριάκου
Facebook page εδώ
Instagram εδώ
