Υπάρχουν στιγμές που νιώθουμε ότι κάτι μέσα μας σφίγγεται. Ένα βάρος στο στήθος, μια ενόχληση που δεν λέει να φύγει. Δεν είναι πάντα ξεκάθαρο τι φταίει, όμως συχνά η αιτία είναι μία: τα όριά μας έχουν παραβιαστεί!
Της Θεοδοσίας Κυριάκου
Ίσως είναι ο άνθρωπος που θεωρεί δεδομένο τον χρόνο σου. Ίσως ο συγγενής που μπαίνει στη ζωή σου χωρίς να ρωτά. Ίσως πάλι να είναι ο προϊστάμενος που ξεπερνά επανειλημμένα τα επαγγελματικά όρια ή ο σύντροφος που δεν ακούει όταν λες «μέχρι εδώ».
Τα όρια δεν έχουν να κάνουν με το να απομακρύνουμε τους άλλους αλλά με το να προστατεύουμε τον εαυτό μας. Είναι η ψυχική γραμμή που ορίζει πού τελειώνουν οι ανάγκες των άλλων και πού αρχίζουν οι δικές μας. Εάν δεν υπάρχουν όρια, κουραζόμαστε, θυμώνουμε και απογοητευόμαστε. Συχνά αυτά τα συναισθήματα τα βιώνουμε χωρίς να καταλαβαίνουμε το γιατί.
Όταν προσπαθούμε να θέσουμε τα όρια μας συνήθως ξεκινάμε ήπια. Λέμε αυτό που μας ενοχλεί, εξηγούμε πώς νιώθουμε και ελπίζουμε ότι ο άλλος θα καταλάβει. Και πράγματι, κάποιοι άνθρωποι κατανοούν. Ακούνε, προσαρμόζονται, σέβονται. Εκεί φαίνεται και η συναισθηματική ωριμότητα του ανθρώπου που βρίσκεται απέναντι μας.
Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις όπου, όσο κι αν μιλάμε, τίποτα δεν αλλάζει. Εκεί χρειάζεται κάτι παραπάνω από λόγια. Χρειάζεται να δείξουμε να δείξουμε σταθερότητα, συνέπεια και κάποιες φορές διεκδίκηση. Κάποτε επιβάλλεται να δείξουμε ακόμη και με τη στάση μας ότι τα όρια που έχουμε θέσει δεν είναι διαπραγματεύσιμα.
Στην προσωπική μας ζωή, αυτό μπορεί να σημαίνει απόσταση. Και ναι, η απόσταση πονά. Όμως πολλές φορές είναι λιγότερο επώδυνη από το να παραμένουμε σε σχέσεις που μας φθείρουν. Η αποχώρηση δεν είναι αδυναμία αλλά ένδειξη αυτοφροντίδας.
Στον επαγγελματικό χώρο, τα πράγματα συνήθως είναι πιο σύνθετα. Δεν είναι πάντα εύκολο ή εφικτό να φύγουμε άμεσα. Σε αυτές τις περιπτώσεις ίσως τα όρια να είναι ακόμη πιο σημαντικά. Είναι λοιπόν απαραίτητο να κάνουμε σαφές το τι ανεχόμαστε και τι όχι. Αυτό δεν είναι αγένεια αλλά επαγγελματισμός και αυτοσεβασμός.
Είναι γεγονός πως όταν αρχίσουμε να θέτουμε όρια, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να συναντήσουμε αντίσταση. Οι άνθρωποι που είχαν συνηθίσει να μας έχουν πάντα διαθέσιμους μπορεί να μας πουν ότι «αλλάξαμε». Και ίσως να έχουν δίκιο. Η αλλαγή όμως αυτή δεν είναι κακή. Είναι η στιγμή που αρχίζουμε να επιλέγουμε τον εαυτό μας.
Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να είμαστε αρεστοί εις βάρος της ψυχικής υγείας και της εσωτερικής μας γαλήνης. Τα όρια δεν θα απομακρύνουν τους ανθρώπους που μας αγαπούν πραγματικά, αλλά σίγουρα θα απομακρύνουν εκείνους που ωφελούνται από την έλλειψή τους.
Θέσε τα όριά σου λοιπόν. Άκου το σώμα και τα συναισθήματά σου. Και θυμήσου πως κάθε φορά που λες «όχι» σε κάτι που σε πληγώνει, λες «ναι» στον εαυτό σου.
Ακολουθήστε την Θεοδοσία Κυριάκου
Facebook page εδώ
Instagram εδώ
