Σφοδρές αιχμές κατά της πορείας του νέου πολιτικού σχήματος που διαμορφώνεται υπό την καθοδήγηση της Μαρίας Καρυστιανού, άφησε ο Θανάσης Αυγερινός, αποκαλύπτοντας τους λόγους που τον οδήγησαν στην απόφασή του να αποχωρήσει από την προσπάθεια. Σε μια συνάντηση με τον ευρωβουλευτή Φειδία Παναγιώτου, η οποία έλαβε χώρα στο περιβάλλον του Αγίου Όρους, ο κ. Αυγερινός ανέπτυξε τους προβληματισμούς του. Επικεντρώθηκε κυρίως στην ιδέα ότι το αρχικό όραμα για τη δημιουργία ενός πολιτικού φορέα δεν αφορούσε την απλή διεκδίκηση βουλευτικών εδρών ή την απόκτηση θέσεων εξουσίας, αλλά μια ουσιαστική πολιτική πρόταση με βαθύτερες ρίζες και σκοπούς. Η κριτική του υπογραμμίζει μια σύγκρουση αρχών και προσδοκιών σχετικά με τον ρόλο και τη λειτουργία του υπό διαμόρφωση κόμματος. Ο κ. Αυγερινός εξήγησε λεπτομερώς τις συγκλίσεις και αποκλίσεις που τον οδήγησαν στην απομάκρυνσή του, τονίζοντας πως η αρχική σύλληψη της ιδέας δεν προσανατολιζόταν στην άνευ όρων ανέλιξη στην πολιτική σκηνή μέσω της απλής κατάληψης κοινοβουλευτικών εδρών.
Αντιθέτως, η έμφαση δόθηκε στην οικοδόμηση μιας κίνησης που θα εκφράζει αυθεντικά τις ανησυχίες και τις προσδοκίες των πολιτών, προτάσσοντας την ποιότητα της πολιτικής πρότασης και την αποτελεσματικότητα της δράσης. Η συζήτηση με τον κ. Παναγιώτου αποτέλεσε το πλαίσιο για την εξαγωγή συμπερασμάτων σχετικά με τις ενδεχόμενες παρεκκλίσεις από τον αρχικό πυρήνα των ιδεών που υπήρχαν κατά την έναρξη του εγχειρήματος, προκαλώντας προβληματισμούς για το μέλλον του. Οι δηλώσεις της Μαρίας Καρυστιανού, στις οποίες αναφέρθηκε ο κ. Αυγερινός, φαίνεται να αποτέλεσαν την αφορμή για την περαιτέρω εμβάθυνση στους λόγους αποχώρησής του. Χωρίς να υπεισέρχεται σε λεπτομέρειες για τις συγκεκριμένες δηλώσεις, ο κ. Αυγερινός υποστήριξε πως οι αντιλήψεις που εκφράστηκαν, ενδεχομένως, δεν συμβάδυναν με την αρχική δέσμευση για έναν πολιτικό λόγο που θα εστιάζει σε ζητήματα ουσίας και θα προάγει την ουσιαστική συμμετοχή του πολίτη στα κοινά.
Η αποχώρηση αυτή σηματοδοτεί, σύμφωνα με τις δηλώσεις του, την ανάγκη για διαφάνεια και συνέπεια μεταξύ λόγων και έργων στον πολιτικό χώρο, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για σχήματα που φιλοδοξούν να εκπροσωπήσουν ευρύτερες κοινωνικές ομάδες και να επιφέρουν θετικές αλλαγές. Ο Θανάσης Αυγερινός, με τη στάση του, θέτει ένα ερώτημα για την πραγματική φύση και τους στόχους αυτού του πολιτικού εγχειρήματος, αμφισβητώντας αν η ίδρυση ενός κόμματος γίνεται με γνώμονα την επίδραση και την προσφορά ή απλώς την κατάληψη θέσεων εξουσίας. Η αναφορά του στην επιθυμία να μην δημιουργηθεί «ένα κόμμα για βουλευτικές καρέκλες» ενισχύει την άποψη ότι η αποχώρησή του υπαγορεύτηκε από θεμελιώδεις διαφωνίες στην πολιτική στρατηγική και τις προτεραιότητες. Η ενασχόληση με την πολιτική, όπως την αντιλαμβάνεται ο ίδιος, απαιτεί συνέπεια, βαθύ προβληματισμό και αφοσίωση σε αρχές, στοιχεία τα οποία, σύμφωνα με την κριτική του, ενδέχεται να μην επικρατούν στο συγκεκριμένο πολιτικό εγχείρημα, θέτοντας σε αμφιβολία την αυθεντικότητα της προσπάθειας.
