Η προσέγγιση του Γιάννη Σμαραγδή στη σύγχρονη ελληνική κινηματογραφία χαρακτηρίζεται από μια συνεχή προσπάθεια να συνδέσει την ιστορική μνήμη με τη σύγχρονη πραγματικότητα. Η επιλογή του να παρουσιάσει ήρωες όπως ο Κολοκοτρώνης υπογραμμίζει την πεποίθησή του ότι η ιστορία είναι πηγή έμπνευσης και διδαγμάτων για το παρόν και το μέλλον. Η προοπτική μίας ταινίας για τον Βαγγέλη Παπαθανασίου, έναν σπουδαίο Έλληνα συνθέτη με παγκόσμια αναγνώριση, δείχνει την ευρύτητα των ενδιαφερόντων του και την επιθυμία του να αναδείξει σπουδαίες μορφές που εκπροσωπούν την αριστεία και την καινοτομία. Η σύνδεση των παραπάνω με την παρατήρησή του για την εμπορική πορεία του «Καποδίστρια» αποτελεί μια υπενθύμιση ότι τα καλλιτεχνικά εγχειρήματα, ειδικά στην Ελλάδα, αντιμετωπίζουν πολλαπλές προκλήσεις, από την εύρεση των κατάλληλων συνεργατών και την απόδοση των ρόλων, μέχρι την αποδοχή από το κριτικό κοινό και την εμπορική τους επιτυχία. Ο ίδιος, ωστόσο, φαίνεται να παραμένει αταλάντευτος στις κινηματογραφικές του ιδέες.
