Μια ιστορία που μοιάζει με «φυγή», αλλά στην πραγματικότητα είναι μια βαθιά συνειδητή επιστροφή σε μια πιο ουσιαστική ζωή, είναι αυτή του Βαγγέλη και της Ευγενίας, που άφησαν την Αθήνα και εγκαταστάθηκαν μόνιμα στην Οκτωνιά Ευβοίας.
Η απόφαση δεν πάρθηκε από τη μία στιγμή στην άλλη. Όπως αποκαλύπτουν μέσα από τη συμμετοχή τους στην εκπομπή Όπου Υπάρχει Ελλάδα, όλα ξεκίνησαν σε μια περίοδο πίεσης.
Ο Βαγγέλης, αν και μεγαλωμένος στην Αθήνα, είχε πάντα μέσα του την επιθυμία να ζήσει στην επαρχία, ενώ για την Ευγενία –που είχε ήδη χτίσει τη ζωή της στην πόλη– η απόφαση ήταν πιο δύσκολη. Παρ’ όλα αυτά, όπως λένε, «το είχαμε μέσα μας, απλώς δεν το είχαμε τολμήσει». Οι φωτιές του 2021 λειτούργησαν ως το τελικό «σπρώξιμο», κάνοντάς τους να νιώσουν πως η ζωή στην πόλη δεν τους χωρά πια.
Η πρώτη επαφή με την Οκτωνιά ήταν σχεδόν καθοριστική. «Ήρθαμε και το ερωτευτήκαμε από την πρώτη στιγμή», αναφέρουν, εξηγώντας πως δεν πήραν εξαρχής την οριστική απόφαση. Νοίκιασαν αρχικά ένα σπίτι δοκιμαστικά, θέλοντας να δουν αν μπορούν να προσαρμοστούν.
Και τα κατάφεραν.
Η μετάβαση, βέβαια, δεν ήταν εύκολη. Από μια πόλη με ρυθμούς και επιλογές, βρέθηκαν σε ένα μικρό χωριό με διαφορετική καθημερινότητα. «Δεν είναι όλα ρόδινα», έχουν πει, τονίζοντας πως η ζωή στην επαρχία έχει δυσκολίες, αλλά είναι πιο αληθινή.
Ιδιαίτερη σημασία είχε για εκείνους το πώς θα αντιδρούσαν τα παιδιά. Ο Κωνσταντίνος, που είχε ήδη ξεκινήσει σχολείο, έπρεπε να προσαρμοστεί σε νέο περιβάλλον, ενώ η μικρή Χαρά μεγάλωσε ουσιαστικά μέσα σε αυτή τη νέα πραγματικότητα. Όπως περιγράφουν, τα παιδιά τελικά αγκάλιασαν τη ζωή στο χωριό πολύ πιο εύκολα απ’ ό,τι φοβόντουσαν, βρίσκοντας ελευθερία, παιχνίδι και επαφή με τη φύση.
Ένα από τα πιο συγκινητικά στοιχεία της ιστορίας τους είναι ο τρόπος που τους υποδέχθηκε η τοπική κοινωνία. Οι κάτοικοι της Οκτωνιάς στάθηκαν δίπλα τους από την πρώτη στιγμή, βοηθώντας τους να ενταχθούν και να νιώσουν «σαν στο σπίτι τους». Η αποδοχή αυτή, όπως λένε, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο να πάρουν τελικά την απόφαση να μείνουν μόνιμα.
Η καθημερινότητά τους πλέον έχει αλλάξει ριζικά. Από την πίεση και τον θόρυβο της πόλης, πέρασαν σε έναν ρυθμό πιο ανθρώπινο. «Αναπνέουμε αλλιώς εδώ», έχουν πει χαρακτηριστικά, περιγράφοντας τη διαφορά που ένιωσαν από τις πρώτες κιόλας μέρες.
Έναν χρόνο μετά τη δοκιμαστική τους εγκατάσταση, πήραν τη μεγάλη απόφαση: έμειναν οριστικά.
Σήμερα, κοιτάζοντας πίσω, δεν φαίνεται να έχουν καμία αμφιβολία. Η επιλογή τους μπορεί να είχε ρίσκο, αλλά τους έφερε πιο κοντά σε αυτό που πραγματικά αναζητούσαν: μια ζωή με περισσότερο χώρο, περισσότερο χρόνο και περισσότερη ουσία.
«Μόνο που ξυπνάς και αναπνέεις είναι τεράστια η διαφορά και νιώθεις την ποιότητα ζωής κάθε λεπτό».
Και αν τους ρωτήσει κανείς αν θα το ξαναέκαναν, η απάντηση μοιάζει αυτονόητη. Γιατί, τελικά, δεν έφυγαν απλώς από την Αθήνα. Βρήκαν έναν τρόπο να ξαναγεννηθούν, να ξαναορίσουν τη ζωή τους.
