Η ελπίδα για ανάταξη της οικονομικής πραγματικότητας και για αντιμετώπιση των χρόνιων προβλημάτων της ελληνικής κοινωνίας, φαντάζει απομακρυσμένη, παρά τις όποιες αλλαγές στη δυναμική των κομματικών συσχετισμών. Η εμφάνιση νέων πολιτικών δυνάμεων, αν και ενδεχομένως σηματοδοτεί την ανάγκη για διαφορετικές προσεγγίσεις, δεν έχει καταφέρει, μέχρι στιγμής, να ανατρέψει την βαθιά ριζωμένη αρνητική εικόνα. Η καθημερινότητα των πολιτών σκιάζεται από την ανεξέλεγκτη ακρίβεια, που διαρκώς διευρύνει την ψαλίδα μεταξύ εισοδημάτων και αυξανόμενου κόστους ζωής. Αυτό οδηγεί σε μια αίσθηση αδιεξόδου, καθώς η αγοραστική δύναμη συρρικνώνεται και οι βασικές ανάγκες γίνονται δυσκολότερα προσιτές. Η διάχυτη διαφθορά, ένα διαχρονικό καρκίνωμα για την ελληνική δημόσια ζωή, συνεχίζει να σέρνει τις αρνητικές της συνέπειες. Οι αποκαλύψεις, οι σκιές και οι αμφιβολίες πάνω από την διαχείριση δημόσιου χρήματος και την λήψη κρίσιμων αποφάσεων, υπονομεύουν συστηματικά την εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς.
Η αίσθηση ότι δεν υπάρχει ίσος δίκαιος για όλους, και ότι ορισμένοι επωφελούνται αδιαφανώς εις βάρος της κοινωνικής πλειοψηφίας, εντείνει την απογοήτευση και αποδυναμώνει την ελπίδα για βελτίωση. Η ανάγκη για διαφάνεια, λογοδοσία και πραγματική κάθαρση είναι πλέον πιο επιτακτική από ποτέ. Οι ανανεωμένοι γεωπολιτικοί χάρτες και οι αναδυόμενες πολιτικές ατζέντες, αν και προσπαθούν να δώσουν μια νέα πνοή, μοιάζουν να μην μπορούν να εγγίσουν τις ρίζες των προβλημάτων. Οι πληθωριστικές πιέσεις, ενισχυμένες από διεθνείς παράγοντες, αλλά και από εγχώριες ελλείψεις και στρεβλώσεις, διαμορφώνουν ένα περιβάλλον αβεβαιότητας. Η αδυναμία της αγοράς να προσαρμοστεί, μαζί με την απουσία ουσιαστικών κυβερνητικών παρεμβάσεων που να εστιάζουν στην προστασία του καταναλωτή και στην πάταξη των αισχροκερδειών, συνθέτουν ένα εκρηκτικό μείγμα. Η συνεχής αναβολή ουσιαστικών μέτρων, μεταθέτει το βάρος στους πιο αδύναμους πολίτες.
Σε αυτό το πλαίσιο, η πολιτική πόλωση και οι επιμέρους μικροπολιτικές σκοπιμότητες, συχνά παρεμποδίζουν τη χάραξη και την υλοποίηση μιας συνεκτικής και αποτελεσματικής στρατηγικής. Η εστίαση σε επικοινωνιακά τεχνάσματα και η παράβλεψη των θεμελιωδών αιτιών, οδηγούν σε ένα φαύλο κύκλο. Η ανάγκη για δομικές αλλαγές, για ενίσχυση των ανεξάρτητων αρχών, για αυστηρότερη εποπτεία και για έναν πραγματικό αγώνα κατά της φοροδιαφυγής και της διαφθοράς, παραμένει υπαρκτή. Χωρίς αυτή την αντιμετώπιση, η ζοφερή πραγματικότητα θα βαθαίνει. Η ανακατανομή των δυνάμεων στην πολιτική σκακιέρα, αν και εμπεριέχει τον σπόρο της αλλαγής, θα πρέπει να μεταφραστεί σε αντίστοιχες δράσεις που θα αγγίζουν την πραγματική ζωή των πολιτών. Η αντιμετώπιση της ακρίβειας δεν είναι μόνο θέμα μακροοικονομικής πολιτικής, αλλά και ελέγχου της αγοράς, προστασίας του καταναλωτή και πάταξης των καρτέλ.
Αντίστοιχα, η διάχυτη διαφθορά απαιτεί αποφασιστικότητα, διαφάνεια και αμετάκλητη δέσμευση για την τήρηση του νόμου, ανεξαρτήτως ισχύος και θέσης. Η έλλειψη αυτών των στοιχείων, αφήνει τους πολίτες αβοήθητους απέναντι σε μια δυσμενή πραγματικότητα.
