Τις τελευταίες ημέρες, το πολιτικό σκηνικό έχει απασχοληθεί έντονα από αναφορές στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, οι οποίες επικεντρώνονται στις εσωτερικές διεργασίες και τις πιθανές αποχωρήσεις στελεχών από το κίνημα της Μαρίας Καρυστιανού. Η έμφαση που δίνεται σε τέτοιου είδους εσωτερικές εξελίξεις, συχνά μέσα από την προβολή φημών και εικασιών, έχει προκαλέσει προβληματισμό. Το κόμμα, μέσα από σχετική του τοποθέτηση, επισημαίνει ότι η προσοχή των ΜΜΕ θα έπρεπε να εστιάζεται στον πυρήνα της πολιτικής του πρότασης και στις φιλοδοξίες του για την εμβάθυνση της δημοκρατίας, αντί να χάνεται σε λεπτομέρειες που θολώνουν την εικόνα και μπορεί να εξυπηρετούν αλλότριους σκοπούς. Η ουσία του αγώνα για ένα πιο δίκαιο και διαφανές πολιτικό σύστημα, όπως το εκφράζει το κίνημα, κινδυνεύει να επισκιαστεί από τις συνεχείς αναφορές σε εσωτερικές διαμάχες και τις αλλαγές προσώπων, απομακρύνοντας την κοινή γνώμη από τα ουσιαστικά ζητήματα.
Η συνεχής αναπαραγωγή πληροφοριών που αφορούν αποχωρήσεις και εσωτερικές τριβές, φαντάζει ως μια προσπάθεια να αποπροσανατολιστεί η κοινή γνώμη από τον πραγματικό στόχο του κινήματος: την ανάδειξη της ανάγκης για ουσιαστικές αλλαγές και την αντιμετώπιση των βαθιά ριζωμένων προβλημάτων της ελληνικής κοινωνίας. Είναι γεγονός ότι η δημοσιογραφική κάλυψη των πολιτικών εξελίξεων συχνά υπαγορεύεται από ατζέντες που δεν έχουν σε προτεραιότητα την ενημέρωση του πολίτη, αλλά την ενίσχυση συγκεκριμένων αφηγημάτων. Το κίνημα της Μαρίας Καρυστιανού, αντιλαμβανόμενο αυτή την πραγματικότητα, επιχειρεί να επαναφέρει την συζήτηση στην πολιτική ουσία, τονίζοντας ότι οι αποχωρήσεις, εφόσον υφίστανται, δεν αποτελούν την πεμπτουσία του εγχειρήματος, αλλά ένα περιστατικό που οφείλει να μην εκτρέψει την προσοχή από τον κεντρικό προγραμματικό του άξονα και την δέσμευση για την ενίσχυση των δημοκρατικών θεσμών και της λογοδοσίας.
Υπό το πρίσμα αυτό, η εστίαση στα ΜΜΕ στις διαφωνίες ή τις αλλαγές στο εσωτερικό του κινήματος, μπορεί να ερμηνευθεί και ως μια έμμεση προσπάθεια υποβάθμισης της πολιτικής του πρότασης, συνδέοντάς την με την πολιτική ‘τοξικότητα’ και την διαπλοκή, που το ίδιο το κίνημα δηλώνει ότι επιθυμεί να εξαλείψει. Η Μαρία Καρυστιανού και οι συνεργάτες της, έχουν επανειλημμένα δηλώσει ότι ο αγώνας τους δεν αφορά την προσωπική τους ανέλιξη ή την εξυπηρέτηση κομματικών συμφερόντων, αλλά την ανάγκη για μια ισχυρή φωνή που θα διεκδικήσει την αλήθεια και την δικαιοσύνη σε ένα σύστημα που συχνά τις αγνοεί. Η δημοσιογραφική κάλυψη, επομένως, θα όφειλε να αντανακλά αυτή την προσπάθεια, προβάλλοντας τις θέσεις και τις προτάσεις για την αντιμετώπιση των κοινωνικών και πολιτικών παθογενειών, αντί να υιοθετεί τακτικές που ενισχύουν την πόλωση και απομακρύνουν το κοινό από την ουσιαστική πολιτική συζήτηση.
Η ελπίδα για τη δημοκρατία, όπως εκφράζεται από το κίνημα, απαιτεί ψύχραιμη και αντικειμενική ενημέρωση. Η στρατηγική της προσέλκυσης της κοινής γνώμης και της οικοδόμησης ενός ευρύτερου κοινωνικού μετώπου για την υπεράσπιση των δημοκρατικών αξιών, βρίσκεται στο επίκεντρο των προσπαθειών του κινήματος. Η αντιμετώπιση της διαπλοκής και η ανάδειξη της λογοδοσίας των πολιτικών προσώπων αποτελούν πυλώνες της πολιτικής τους ατζέντας. Η επικέντρωση, λοιπόν, των ΜΜΕ σε δευτερεύοντα ζητήματα, όπως οι αποχωρήσεις στελεχών, μπορεί να ερμηνευθεί ως μια προσπάθεια να αποσπαστεί η προσοχή από την κριτική που ασκεί το κίνημα στους υφιστάμενους μηχανισμούς εξουσίας και διαφθοράς. Η πολιτική πρόταση του κινήματος είναι ισχυρή και στοχεύει στην αναμόρφωση του πολιτικού λόγου και την επαναφορά της εμπιστοσύνης των πολιτών προς τους θεσμούς. Η προσπάθεια διατήρησης της εστίασης στον κεντρικό αυτό στόχο, είναι καθοριστική για την επιτυχία του, παρά τις όποιες εσωτερικές αναταράξεις ή τις δημοσιογραφικές τακτικές που μπορεί να προσπαθούν να το υπονομεύσουν.
Η διαύγεια και η ανιδιοτέλεια που προβάλλει το κίνημα, είναι τα στοιχεία που χρειάζεται η δημοκρατία.
