Μετά την αποχώρησή του από την πολιτική κίνηση «Ελπίδα για τη Δημοκρατία», ο Θανάσης Αυγερινός επανήλθε με μια ιδιαίτερα αιχμηρή ανάρτηση, στρέφοντας τα «πυρά» του κατά της Μαρίας Καρυστιανού και εστιάζοντας στις εσωτερικές διεργασίες που ταλανίζουν το εγχείρημα. Ο ίδιος, κατηγορεί ευθέως συγκεκριμένα άτομα εντός του κόμματος ότι έχουν διολισθήσει σε έναν κόσμο “ονείρων για βουλευτικά έδρανα και συνωμοσίες”, υπονοώντας ότι η πραγματική πολιτική βούληση και ο σκοπός της παράταξης έχουν αλλοτριωθεί. Ο Αυγερινός προειδοποιεί ότι η πραγματικότητα της δημοκρατίας θα τους “ξυπνήσει απότομα και θα τους χαλάσει το όνειρο”, στέλνοντας ένα σαφές μήνυμα ότι οι προσωπικές φιλοδοξίες δεν μπορούν να υπερισχύσουν των αρχών και του οράματος που υποτίθεται ότι πρεσβεύει το κόμμα. Η κριτική του αυτή δεν είναι τυχαία, αλλά προκύπτει από τις διαφωνίες και τις πολιτικές κινήσεις που έχουν λάβει χώρα εντός του κόμματος, οι οποίες, κατά την άποψή του, απομακρύνονται από την ουσία και την αποστολή της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία».
Η δημόσια τοποθέτηση του Θανάση Αυγερινού έρχεται να ρίξει λάδι στη φωτιά των εσωτερικών τριβών που εδώ και καιρό απασχολούν την «Ελπίδα για τη Δημοκρατία». Ο πρώην συνεργάτης, με την αιχμηρή του γλώσσα, επισημαίνει ένα φαινόμενο που, κατά την εκτίμησή του, πλήττει σοβαρά την αξιοπιστία και την αποτελεσματικότητα του κόμματος. Μιλά για άτομα που έχουν χάσει τον προσανατολισμό τους, εστιάζοντας αποκλειστικά σε στόχους σχετικούς με την κατάκτηση κοινοβουλευτικών εδρών, παραβλέποντας ουσιαστικά τον ρόλο τους ως εκπρόσωποι της κοινωνίας και φορείς ενός ευρύτερου πολιτικού οράματος. Η φράση “ονειρεύονται βουλευτικά έδρανα και συνωμοσίες” αποτελεί μια έντονη κατηγορία, που παραπέμπει σε υπογείες διεργασίες και σε μια αντίληψη της πολιτικής ως παιχνίδι εξουσίας, αντί ως μέσο για την επίτευξη κοινωνικής αλλαγής και την ενίσχυση της δημοκρατίας.
Η παρατήρησή του ότι η δημοκρατία θα τους “ξυπνήσει απότομα” υποδηλώνει την πεποίθησή του ότι οι εν λόγω φιλοδοξίες είναι ανέφικτες και ότι η πραγματική λαϊκή βούληση θα απορρίψει τέτοιες νοοτροπίες. Στην ουσία, ο Αυγερινός θέτει το ερώτημα για το ποιοι είναι οι πραγματικοί στόχοι της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία» και ποιοι είναι αυτοί που καθορίζουν την πορεία της. Η κριτική του στρέφεται σε ένα κομμάτι της ηγεσίας ή των στελεχών του κόμματος, τα οποία, σύμφωνα με την άποψή του, έχουν εγκλωβιστεί σε έναν κύκλο απόλυτης προσοχής στην εκλογική επιτυχία, αγνοώντας την ανάγκη για ουσιαστικό πολιτικό διάλογο, για την παραγωγή προτάσεων που ανταποκρίνονται στις ανάγκες της κοινωνίας, και για τη δημιουργία ενός πραγματικού δεσμού με τους πολίτες. Η χρήση του όρου “συνωμοσίες” παραπέμπει σε υπόγειες συμφωνίες ή στρατηγικές που δεν είναι διαφανείς και που, ενδεχομένως, εξυπηρετούν στενά κομματικά ή προσωπικά συμφέροντα, εις βάρος της ευρύτερης πολιτικής ατζέντας.
Ο Αυγερινός, ουσιαστικά, καλεί σε επαγρύπνηση, υπογραμμίζοντας ότι η παραπλάνηση και η εστίαση σε αμφίβολους στόχους δεν θα περάσουν απαρατήρητα από την κοινωνία και ότι η ίδια η δημοκρατία λειτουργεί ως ο τελικός κριτής. Η εν λόγω τοποθέτηση του Θανάση Αυγερινού προκαλεί έντονο προβληματισμό σχετικά με την πορεία και τις προτεραιότητες της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία». Είναι σαφές ότι ο ίδιος, αποχωρώντας από την κίνηση, αισθάνθηκε την ανάγκη να εκφράσει την απογοήτευσή του για όσα βλέπει να συμβαίνουν εσωτερικά, ιδιαίτερα όσον αφορά τις στρατηγικές που φαίνεται να υιοθετούνται. Η εστίαση στα “βουλευτικά έδρανα” υποδηλώνει μια προσέγγιση που θεωρεί την πολιτική ως μια αναμέτρηση για την εξουσία, παρά ως μια ευκαιρία για την προσφορά και την υλοποίηση ενός προοδευτικού οράματος. Αυτό, σε συνδυασμό με την αναφορά σε “συνωμοσίες”, εγείρει ερωτήματα για την διαφάνεια και την ηθική των αποφάσεων που λαμβάνονται.
Ο Αυγερινός, με την κριτική του, φαίνεται να θέλει να προτάξει την αξία της αυθεντικής προσφοράς και της πολιτικής δράσης που έχει ως στόχο την πραγματική βελτίωση της ζωής των πολιτών, αντί την εξυπηρέτηση προσωπικών συμφερόντων. Η δήλωσή του αποτελεί μια καυστική υπενθύμιση ότι η δημοκρατία απαιτεί ειλικρίνεια, διαφάνεια και προσήλωση στο κοινό καλό, αρετές που, κατά την άποψή του, απουσιάζουν από ορισμένα στελέχη της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία».
