Η Ημέρα της Μητέρας και το σχεδόν ομώνυμο τραγούδι ήταν απλά η αφορμή για μία κουβέντα με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου και τον Οδυσσέα Ιωάννου. Η συζήτηση αυτή, δικαίως, ξεκίνησε όπως ξεκινούν όλα σε αυτή τη ζωή. Από τη “Μαμά”.
Mάρτιος 2017. Το θέατρο Καρέζη είναι ασφυκτικά γεμάτο για την τρίτη χρονιά της παράστασης 9:05 (Εννέα και Πέντε).
Στην σκηνή, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, μοιάζει λίγο κουρασμένος. Στα χείλη έχει ένα ανεπαίσθητο μειδίαμα λύτρωσης.
Μόλις έχει ερμηνεύσει ένα τραγούδι που λέγεται “Μαμά”, σε στίχους του Οδυσσέα Ιωάννου και τη μελωδία του πρωτότυπου τραγουδιού του Charles Aznavour.
Είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που ακούω αυτό το τραγούδι. Στα περίπου 280 δευτερόλεπτα της διάρκειάς του, το βλέμμα μου ταξίδευε από πρόσωπο σε πρόσωπο στο θέατρο.
Σε γυναίκες και άνδρες κάθε ηλικίας που πάλευαν να συγκρατήσουν τα δάκρυά τους την ώρα που τα δικά μου έτρεχαν ξεδιάντροπα στο δεξί μου μάγουλο.
Η Έλενα στο διπλανό κάθισμα μού έσφιγγε το χέρι με έναν τρόπο που δεν το είχε κάνει την προηγούμενη μιάμιση ώρα της παράστασης.
Το “Μαμά” είναι ένας ιδιοφυής ύμνος στη σχέση ενός παιδιού με την μητέρα του. Στίχο προς στίχο είναι ένα λογοτεχνικό κομψοτέχνημα εικόνων και φράσεων. Το μικρό παράπονο στο “α ρε μαμά”, το κρυμμένο χαμόγελο στη “φωνή λαγού”, ο πόνος στο τελευταίο “πού πας”, όλα, σε κάνουν να σπάσεις. Για τη δική σου μαμά.
Γιατί δεν γράφονται τόσα πολλά τραγούδια για τις μαμάδες;
