Στις όχθες του Δούναβη, η είδηση ότι η εποχή της ηγεμονίας του Βίκτορ Όρμπαν είχε φτάσει στο αναπόφευκτο τέλος της, πυροδότησε ένα όργιο πανηγυρισμών που διήρκεσε πολλές ώρες. Η αίσθηση της λύτρωσης και η αισιοδοξία για ένα νέο κεφάλαιο στην ιστορία της χώρας αντηχούσαν σε κάθε γωνιά, από τις πολυσύχναστες πλατείες έως τα κλειστά δωμάτια συζητήσεων. Ωστόσο, πίσω από το πέπλο της δημόσιας έκφρασης χαράς, διαδραματιζόταν μια παράλληλη, άκρως απόρρητη επιχείρηση. Οι ελίτ που άνθισαν υπό την πολιτική «ομπρέλα» του Όρμπαν, οι λεγόμενοι «ολιγάρχες», φέρονται να έχουν δώσει το σύνθημα για μαζική «απότομη προσγείωση» στην πραγματικότητα, προετοιμάζοντας την απομάκρυνση των περιουσιών τους. Η επισπευσμένη απομάκρυνση αυτών των αμύθητων ποσών, που πολλοί αποκαλούν «λάφυρα της διαφθοράς», λαμβάνει χώρα με κάθε διαθέσιμο μέσο και μεθοδολογία.
Μέσω ενός δικτύου πολύπλοκων συναλλαγών, offshore εταιρειών και δυσπρόσιτων χρηματοπιστωτικών εργαλείων, τα χρήματα και τα περιουσιακά στοιχεία διοχετεύονται σε ασφαλέστερα λιμάνια, μακριά από τα μάτια των ερευνητικών αρχών της Ουγγαρίας, αλλά και πιθανών μελλοντικών ποινικών διώξεων. Στόχος είναι η «θωράκιση» αυτού του αμφιβόλου προελεύσεως πλούτου, διασφαλίζοντας ότι η αλλαγή πολιτικής ηγεσίας δεν θα επιφέρει και την απώλεια της οικονομικής τους δύναμης. Αυτή η «διαρροή» κεφαλαίων, εάν επιβεβαιωθεί, θα έχει σημαντικές επιπτώσεις στην ουγγρική οικονομία. Η παραπάνω κινητικότητα δεν πρόκειται για μια απλή μετακίνηση κεφαλαίων, αλλά για μια καλά οργανωμένη στρατηγική διαφυγής, η οποία σχεδιάστηκε εκ του προτέρου. Οι έχοντες πρόσβαση στην καρδιά του καθεστώτος, γνωρίζοντας καλά τους κινδύνους που συνεπάγεται η πάροδος του χρόνου και η αλλαγή ισορροπιών, επεδίωξαν να «αποθηκεύσουν» τους καρπούς των επί δεκαετίες αποκτηθέντων προνομίων.
Οι αναφορές κάνουν λόγο για την ενεργοποίηση δικτύων που έχουν οικοδομηθεί για την εξυπηρέτηση τέτοιων σκοπών, εξασφαλίζοντας την ταχεία και ασφαλή μεταφορά των κεφαλαίων σε διεθνείς αγορές και τραπεζικά ιδρύματα, όπου ο έλεγχος είναι πιο χαλαρός ή οι συμφωνίες εμπιστευτικότητας πιο ισχυρές. Το μέγεθος των ποσών που εκτιμάται ότι βρίσκονται σε διαδικασία μεταφοράς προκαλεί ανησυχία. Αναλυτές της κατάστασης εκτιμούν ότι αυτή η «δραπέτευση» των ολιγαρχών δεν αποτελεί απλώς προσωπική τους πρωτοβουλία, αλλά αντανακλά τη βαθιά κρίση εμπιστοσύνης στο θεσμικό πλαίσιο της χώρας και στην ικανότητα της νέας ηγεσίας να διασφαλίσει τη σταθερότητα. Η μεταφορά σημαντικών κεφαλαίων στο εξωτερικό, ιδιαίτερα αν αυτά προέρχονται από διαρθρωτικές αδυναμίες του οικονομικού συστήματος που ενδεχομένως διαιωνίστηκαν ή και ευνοήθηκαν επί Όρμπαν, υποδηλώνει μια προσπάθεια προστασίας από πιθανές ρυθμιστικές αλλαγές ή και έρευνες για παράνομες δραστηριότητες.
Η «διαρροή» αυτή, εάν συνεχιστεί, μπορεί να αποστερήσει την Ουγγαρία από σημαντικούς επενδυτικούς πόρους και να επιβαρύνει περαιτέρω την οικονομική της πορεία, ενισχύοντας την αίσθηση της αβεβαιότητας.
