Η μοναξιά δεν είναι απλώς η έλλειψη συντροφιάς. Είναι ένας ήσυχος αλλά βαθύς μετασχηματισμός που επηρεάζει τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο και τους ανθρώπους γύρω μας.
Της Θεοδοσίας Κυριάκου
Όταν μένουμε πολύ καιρό μόνοι, η καθημερινότητά μας αλλάζει χωρίς να το συνειδητοποιούμε. Ξεχνάμε τις μικρές χαρές της συνύπαρξης, τις καθημερινές συνήθειες που κάποτε έκαναν τη ζωή πιο ζεστή.
Ξεχνάμε πώς είναι να μοιραζόμαστε στιγμές με κάποιον άλλο, να νιώθουμε το απαλό άγγιγμα μιας αγκαλιάς, να παραγγέλνουμε φαγητό για δύο, να μας περιμένει κάποιος στο σπίτι μετά από μια κουραστική μέρα. Ξεχνάμε πώς είναι να διαφωνούμε για μικροπράγματα, να γελάμε με τις αστείες συνήθειες του άλλου, να παρακολουθούμε μαζί μια ταινία σχολιάζοντας την πλοκή ή να σχεδιάζουμε τις διακοπές μας με ενθουσιασμό αλλά και μικρές διαφωνίες.
Με τον καιρό η συνήθεια της μοναξιάς γίνεται δεύτερη φύση. Μαθαίνουμε να περπατάμε μόνοι, να γελάμε μόνοι, να τρώμε μόνοι, να αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες μόνοι. Η ζωή μας οργανώνεται γύρω από τη δική μας παρουσία και τις δικές μας ανάγκες, και η έννοια της κοινής πορείας χάνει τη σημασία της. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα αδυναμία. Αντίθετα, η ικανότητα να ζούμε με τον εαυτό μας είναι μια μορφή δύναμης. Όμως, η δύναμη αυτή συνοδεύεται από απόσταση και επιφυλακτικότητα προς τους άλλους.
Οι άνθρωποι που έμεναν μόνοι για πολύ καιρό, κάποτε μπορεί να ήταν ανοιχτοί, τρυφεροί και εύκολοι στην επικοινωνία. Τώρα μπορεί να μοιάζουν με αγρίμια πίσω από αόρατες αλυσίδες. Ακόμα κι αν κάποιος καταφέρει να ανοίξει την πόρτα της καρδιάς τους, χρειάζεται χρόνος και υπομονή για να ξαναβρούν εμπιστοσύνη και να αποδεχτούν την τρυφερότητα. Η επανένταξη στην κοινή ζωή δεν μπορεί να γίνει με βιασύνη. Απαιτεί αγάπη, υπομονή, ευαισθησία και διάθεση να ακολουθήσουμε τον δικό τους ρυθμό μέχρι να αφεθούν.
Δεν πρέπει να απογοητευόμαστε ή να κάνουμε βιαστικές προσπάθειες να “ανοίξουμε” την καρδιά τους. Εάν βλέπουμε σε αυτούς την προοπτική μιας όμορφης κοινής πορείας τότε απλά πρέπει να δώσουμε χώρο και χρόνο. Η δύναμη που κρύβουν μέσα τους αυτοί οι άνθρωποι είναι μοναδική και καλά φυλαγμένη, και μόνο ο κατάλληλος άνθρωπος θα την ενεργοποιήσει. Μέχρι τότε, η πιο σωστή προσέγγιση είναι η υπομονή και η διακριτική αγάπη από απόσταση.
Η μοναξιά μπορεί να σκληρύνει, αλλά μπορεί επίσης να διδάξει υπομονή, αυτογνωσία και ανθεκτικότητα. Μέσα από αυτή τη διαδρομή, ο άνθρωπος μαθαίνει να στέκεται απέναντι στον εαυτό του χωρίς φόβο, να αναγνωρίζει τις ανάγκες και τις αδυναμίες του και να βρίσκει δύναμη ακόμη και στις πιο σιωπηλές στιγμές. Και όταν έρθει η στιγμή να μοιραστεί ξανά τη ζωή με κάποιον άλλο, η σύνδεση γίνεται πιο αληθινή, πιο δυνατή και πιο ουσιαστική.
Ίσως τελικά αυτό το “αγρίμι” να μη ζητά να σωθεί, αλλά απλώς να γίνει κατανοητό. Και μέχρι να βρει ξανά τον δρόμο προς τη συντροφικότητα, η αποδοχή, η σιωπηλή παρουσία και ο σεβασμός απέναντι στη δύναμη που κρύβει μέσα του είναι η πιο αυθεντική μορφή αγάπης που μπορούμε να του προσφέρουμε.
Ακολουθήστε την Θεοδοσία Κυριάκου
Facebook page εδώ
Instagram εδώ
