Στις 3 Νοεμβρίου 1944, η Ελλάδα σημείωσε ένα ιστορικό ρεκόρ που, δυστυχώς, ήταν άρρηκτα συνδεδεμένο με την απόλυτη εξαθλίωση: την έκδοση χαρτονομίσματος ονομαστικής αξίας 100 δισεκατομμυρίων δραχμών. Ενώ το νούμερο φαντάζει εξωπραγματικό για τα δεδομένα της εποχής, στην πραγματικότητα δεν αντιπροσώπευε παρά την ολοκληρωτική κατάρρευση του νομισματικού συστήματος. Το ελληνικό κράτος, προσπαθώντας να καλύψει τις στοιχειώδεις ανάγκες μιας χώρας που προσπαθούσε να ανασάνει μετά την αποχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων, οδηγήθηκε σε μια απεγνωσμένη κίνηση που υπογράμμιζε το μέγεθος της καταστροφής που είχε συντελεστεί τα προηγούμενα τέσσερα χρόνια. Ο υπερπληθωρισμός που μάστιζε την ελληνική επικράτεια κατά τη διάρκεια της Κατοχής δεν ήταν τυχαίος, αλλά αποτέλεσμα μιας συστηματικής λεηλασίας των οικονομικών πόρων της χώρας από τις κατοχικές δυνάμεις. Οι αρχές είχαν επιβάλει αλλεπάλληλες εκδόσεις χρήματος χωρίς αντίκρισμα, με αποτέλεσμα η δραχμή να χάνει την αξία της με τρομακτικούς ρυθμούς από τη μία μέρα στην άλλη.
Οι τιμές των βασικών αγαθών εκτοξεύονταν σε ωριαία βάση, καθιστώντας το εμπόριο αδύνατο και τη διαβίωση του πληθυσμού έναν καθημερινό αγώνα επιβίωσης ενάντια στην πείνα και τη φτώχεια. Το χαρτονόμισμα των 100 δισεκατομμυρίων, αν και κυκλοφόρησε τις πρώτες ημέρες της ελευθερίας, είχε στην πραγματικότητα ελάχιστη έως μηδενική αγοραστική δύναμη. Ήταν το «προϊόν» μιας παραλυμένης οικονομίας όπου η εμπιστοσύνη στο νόμισμα είχε εκμηδενιστεί. Οι πολίτες, έχοντας βιώσει τον εφιάλτη της Κατοχής, δεν μπορούσαν πλέον να εμπιστευτούν το χάρτινο χρήμα, προτιμώντας την ανταλλαγή αγαθών ή τη χρήση χρυσών λιρών ως μέσο συναλλαγής. Η έκδοση αυτή αποτελεί σήμερα ένα ιστορικό τεκμήριο που μας θυμίζει το βαρύ τίμημα που κλήθηκε να πληρώσει ο ελληνικός λαός. Η οικονομική κληρονομιά αυτής της περιόδου υπήρξε δραματική, καθώς η πλήρης απαξίωση της δραχμής άφησε πίσω της μια κοινωνία κατεστραμμένη, που έπρεπε να ξεκινήσει από το μηδέν.
Η προσπάθεια σταθεροποίησης της οικονομίας μετά το 1944 αποτέλεσε μια τιτάνια πρόκληση για τις μετακατοχικές κυβερνήσεις. Το χαρτονόμισμα των 100 δισεκατομμυρίων παραμένει, μέχρι σήμερα, το πιο κραυγαλέο σύμβολο της οικονομικής δυστοπίας και της τραγικής εκείνης περιόδου, υπενθυμίζοντάς μας ότι χωρίς σταθερότητα και οικονομική ανεξαρτησία, ακόμη και τα μεγαλύτερα ποσά σε ονομαστική αξία δεν είναι παρά τυπωμένο χαρτί.
