Υπάρχει μια παλιά, σοφή ρήση του λαού μας που λέει πως «η γλώσσα κόκαλα δεν έχει, μα κόκαλα τσακίζει». Οι λέξεις μπορεί να μην προκαλούν σωματικό πόνο, όμως έχουν τη δύναμη να πληγώσουν βαθιά, να αφήσουν σημάδια που μπορεί να μην φαίνονται, αλλά μένουν για πολύ καιρό μέσα μας.
Της Θεοδοσίας Κυριάκου
Αφορμή για αυτές τις σκέψεις στάθηκε ένα περιστατικό στο οποίο ήμουν παρούσα όταν ένας μαθητής είπε κάτι άβολο σε μια φίλη του, με την οποία γνωρίζω πως έχουν πολύ καλές σχέσεις. Ήταν ξεκάθαρο πως δεν εννοούσε πραγματικά αυτό που είπε, ωστόσο το έκανε. Η κοπέλα δεν απάντησε όμως η έκφραση στο πρόσωπό της μαρτυρούσε το τι ένιωσε: πληγώθηκε, απογοητεύτηκε. Την συζήτηση αυτή ακολούθησε σιωπή.
Αυτό το περιστατικό μου θύμισε πόσο εύθραυστες μπορεί να είναι οι ανθρώπινες σχέσεις και πόσο εύκολα μια απρόσεκτη κουβέντα μπορεί να τραυματίσει, ακόμη κι όταν δεν υπάρχει κακή πρόθεση.
Ιδιαίτερα στις στιγμές που δεν είμαστε καλά ψυχικά, που είμαστε κουρασμένοι, πιεσμένοι ή θυμωμένοι, μπορεί να μιλήσουμε με τρόπο που υπό άλλες συνθήκες δεν θα επιλέγαμε και μάλιστα σε ανθρώπους που αγαπάμε και νοιαζόμαστε.
Συχνά ξεσπάμε ακριβώς σε εκείνους με τους οποίους νιώθουμε πιο άνετα: την οικογένειά μας, τους φίλους μας, τους ανθρώπους που είναι κοντά μας. Όταν αυτό συμβαίνει συστηματικά τότε μπορεί να φέρει φθορά, να πληγώσει σχέσεις, να δημιουργήσει αποστάσεις, ακόμη και να οδηγήσει στη διακοπή τους.
Φυσικά, όλοι κάνουμε λάθη. Υπάρχουν στιγμές που χάνουμε τον έλεγχο και λέμε πράγματα
που δεν εκφράζουν πραγματικά αυτό που νιώθουμε. Το σημαντικό, όμως, είναι να μην ξεχνάμε την ευθύνη μας μετά να επιστρέφουμε, να ζητάμε συγγνώμη και να προσπαθούμε να διορθώσουμε τη ζημιά.
Δεν υπάρχει τρόπος να «πάρουμε πίσω» τις λέξεις μας. Υπάρχουν φορές που ούτε η πιο ειλικρινής συγγνώμη δεν μπορεί να επουλώσει τη ζημιά που αφήνουν πίσω τους σκληρά λόγια. Ακόμη περισσότερο εάν αυτό συμβεί κατά τη διάρκεια δύσκολων συζητήσεων, όπου κάθε λέξη χαράζει ανεξίτηλα σημάδια στην ψυχή και θυμίζει την ευαλωτότητα της ανθρώπινης καρδιάς.
Οι λέξεις έχουν δύναμη: μπορούν να παρηγορήσουν και να χτίσουν, αλλά μπορούν και να πληγώσουν βαθιά.
Ας το θυμόμαστε, λοιπόν, κάθε φορά που μιλάμε.
Γιατί η γλώσσα μπορεί να μην έχει κόκαλα, αλλά πράγματι… κόκαλα τσακίζει.
Ακολουθήστε την Θεοδοσία Κυριάκου
Facebook page εδώ
Instagram εδώ
