Η υπερανάλυση μοιάζει συχνά με κατάρα. Ένα μυαλό που δεν ησυχάζει, που επιστρέφει ξανά και ξανά στα ίδια ερωτήματα και που δυσκολεύεται να αφεθεί. Για όσους τη βιώνουν, δεν είναι απλώς «πολλή σκέψη», αλλά μια διαρκής εσωτερική εγρήγορση.
Της Θεοδοσίας Κυριάκου
Κι όμως, αυτό το ίδιο χαρακτηριστικό μπορεί να μοιάζει με το μεγαλύτερο χάρισμα. Η υπερανάλυση γεννά βάθος, ενσυναίσθηση, ικανότητα σύνδεσης αλλά και ουσιαστικής κατανόησης. Ο υπεραναλυτικός άνθρωπος δεν επιλέγει να σκέφτεται με αυτό τον τρόπο, απλώς δεν μπορεί να δει τον κόσμο επιφανειακά. Το ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι να σβήσει τη σκέψη, αλλά να μάθει να συνυπάρχει μαζί της.
Είναι γεγονός πως υπάρχουν άνθρωποι που σκέφτονται περισσότερο απ’ όσο φαίνεται αναγκαίο. Δεν προσπερνούν εύκολα λέξεις, σιωπές και βλέμματα. Επιστρέφουν ξανά και ξανά σε στιγμές, όχι γιατί τους αρέσει να βασανίζονται, αλλά γιατί ψάχνουν να νιώσουν ασφάλεια. Για τους περισσότερους, κάποια πράγματα είναι απλά ένα: «δεν έγινε και τίποτα», «μην το παίρνεις τόσο σοβαρά». Για τον υπεραναλυτικό άνθρωπο, όμως, τίποτα δεν είναι απλώς «τίποτα». Κάθε λεπτομέρεια κουβαλά νόημα, κάθε αλλαγή στον τόνο της φωνής μπορεί να σημαίνει κάτι, κάθε σιωπή γεννά ερωτήματα.
Η υπερανάλυση δεν είναι επιλογή αλλά μηχανισμός. Είναι ένας τρόπος να προλάβεις το απρόβλεπτο, να προστατευτείς από τον πόνο, να έχεις έναν έλεγχο σε έναν κόσμο που αλλάζει συχνά χωρίς προειδοποίηση. Κανείς δεν μπορεί να εξαφανίσει την υπερανάλυση εντελώς, αλλά μπορεί να τη διαχειριστεί, να τη μαλακώσει, να της βάλει όρια και να τη χρησιμοποιήσει εκεί που πραγματικά μπορεί να είναι ωφέλιμη.
Ο υπεραναλυτικός νους ηρεμεί μονάχα όταν υπάρχει καθαρότητα. Όταν οι άνθρωποι γύρω του εξηγούν, ξεκαθαρίζουν και δεν ακυρώνουν τις ανησυχίες του. Γι’ αυτό και δεν ταιριάζει με όλους. Οι πιο ανάλαφροι, οι πιο αυθόρμητοι άνθρωποι μπορεί να νιώσουν ότι πνίγονται από αυτή τη βαθιά σκέψη. Και ο υπεραναλυτικός άνθρωπος, από την άλλη, νιώθει μόνος όταν δεν κατανοούν την ανάγκη του να επικοινωνήσει τις σκέψεις του.
Αντίθετα, δίπλα σε ανθρώπους που μπορούν να τον «κρατήσουν», που δεν φοβούνται τις ερωτήσεις του και δεν γελοιοποιούν τις ανησυχίες του, κάτι αλλάζει. Οι σκέψεις δεν εξαφανίζονται, αλλά η έντασή τους μειώνεται αφού όταν νιώθεις ασφάλεια, δεν χρειάζεται να αναλύεις τα πάντα.
Κι όμως, η υπερανάλυση δεν είναι μόνο βάρος. Μπορεί να είναι και δύναμη. Είναι η ικανότητα να βλέπεις μπροστά, να προβλέπεις καταστάσεις, να σκέφτεσαι σενάρια που άλλοι αγνοούν. Αυτός είναι και ο λόγος που άνθρωποι που υπεραναλύουν διαπρέπουν επαγγελματικά, προστατεύουν όσους αγαπούν, χτίζουν μεθοδικά και φτάνουν ψηλά.
Το ζητούμενο δεν είναι να σταματήσουμε να υπεραναλύουμε αλλά να μάθουμε πότε αυτό μας εξυπηρετεί και πότε μας κουράζει. Χρειάζεται να αγαλλιάσουμε και να κρατήσουμε την υπερανάλυση ως εργαλείο και όχι ως τιμωρία. Να την αξιοποιούμε στη δουλειά, στη δημιουργία, στη σκέψη και να την αφήνουμε να ξεκουράζεται στις σχέσεις που μας προσφέρουν ασφάλεια.
Ο υπεραναλυτικός νους δεν είναι θόρυβος. Είναι μια ψυχή που έμαθε να σκέφτεται βαθιά επειδή κάποτε χρειάστηκε να προσέχει πολύ για να μη ραγίσει.
Ακολουθήστε την Θεοδοσία Κυριάκου
Facebook page εδώ
Instagram εδώ
