Η αγάπη δεν έχει ζυγαριά για να μετράμε ποιος δίνει 50% και ποιος παίρνει 50%, ποιος προσφέρει περισσότερα και ποιος λιγότερα. Η αγάπη δεν είναι λογιστήριο, ούτε ένας διαρκής υπολογισμός του τι έδωσα και τι πήρα.
Της Θεοδοσίας Κυριάκου
Η αγάπη είναι μοίρασμα, κατανόηση και αμοιβαιότητα.
Σε μια σχέση, δεν είναι απαραίτητο να δίνουμε πάντα το ίδιο, την ίδια στιγμή και με τον ίδιο τρόπο. Υπάρχουν περίοδοι που ο ένας έχει περισσότερη δύναμη να προσφέρει και άλλες που χρειάζεται να στηριχτεί στον άνθρωπό του.
Το σημαντικό είναι να υπάρχει αρμονία ανάμεσα στο δίνω και στο παίρνω, ώστε κανείς να μη νιώθει πως κουβαλά μόνος του το βάρος της σχέσης. Γιατί, όταν η προσφορά γίνεται μονόπλευρη και η προσπάθεια δεν συναντά ανταπόκριση, κάποια στιγμή έρχεται η κούραση.
Όταν αγαπάμε πραγματικά έναν άνθρωπο, θέλουμε να τον βλέπουμε ευτυχισμένο. Θέλουμε να του προσφέρουμε όσα μπορούμε, όχι επειδή περιμένουμε κάτι ως αντάλλαγμα, αλλά επειδή η χαρά του γίνεται και δική μας χαρά. Και αυτά που προσφέρουμε δεν είναι απαραίτητα υλικά. Μπορεί να είναι μια αγκαλιά, ένα τρυφερό χάδι, μια κουβέντα που θα απαλύνει τον πόνο του, ένα μήνυμα τη στιγμή που νιώθει μόνος, ένα χέρι που θα τον κρατήσει όταν όλα μοιάζουν δύσκολα. Μπορεί απλώς να είναι η παρουσία μας, η σιωπή μας, η υπομονή μας, η ασφάλεια ότι δεν είναι μόνος.
Γιατί πολλές φορές, αυτό που χρειάζεται ο άνθρωπός μας δεν είναι να του λύσουμε τα προβλήματα, αλλά να νιώσει πως είμαστε εκεί, δίπλα του.
Όμως η αγάπη δεν σημαίνει να περιμένουμε τον άλλον να είναι πάντα δίπλα μας όταν εμείς τον χρειαζόμαστε, χωρίς να αναρωτιόμαστε αν κι εκείνος έχει ανάγκη από εμάς. Δεν γίνεται να ζητάμε κατανόηση, χωρίς να προσπαθούμε να κατανοήσουμε. Να ζητάμε στήριξη, χωρίς να στηρίζουμε. Να θέλουμε μια αγκαλιά στις δύσκολες στιγμές μας, χωρίς να προσφέρουμε τη δική μας όταν ο άλλος λυγίζει.
Η αληθινή αγάπη φαίνεται και στις στιγμές που αφήνουμε για λίγο στην άκρη τις δικές μας ανάγκες, για να ακούσουμε τις ανάγκες του ανθρώπου μας. Στις στιγμές που θυμόμαστε ότι και εκείνος κουράζεται, φοβάται, πονάει και έχει ανάγκη να νιώσει πως κάποιος τον φροντίζει.
Δεν χρειάζεται να μετράμε ποιος έδωσε περισσότερο. Χρειάζεται, όμως, να προσέχουμε αν και οι δύο εξακολουθούμε να δίνουμε, να προσπαθούμε και να νοιαζόμαστε.
Γιατί η αγάπη δεν χρειάζεται ισότητα σε κάθε στιγμή αλλά ισορροπία σε βάθος χρόνου.
Και μια όμορφη σχέση δεν είναι εκείνη στην οποία κανείς δεν κουράζεται ποτέ, αλλά εκείνη στην οποία, όταν κουραστεί ο ένας, ο άλλος δεν τον αφήνει να συνεχίσει μόνος. Είναι εκείνη στην οποία και οι δύο νιώθουν ότι μπορούν να ακουμπήσουν ο ένας στον άλλον, χωρίς να φοβούνται πως η ανάγκη τους θα θεωρηθεί αδυναμία ή πως η προσφορά τους θα γίνει δεδομένη.
Γιατί στο τέλος, δεν έχει σημασία να αγαπάμε μετρώντας πόσα δίνουμε, αλλά να αγαπάμε με τρόπο που να μη χάνεται κανείς μέσα στην προσπάθεια να κρατήσει τον άλλον ευτυχισμένο.
Η αγάπη δεν είναι να δίνεις μέχρι να αδειάσεις.
Αγάπη είναι να δίνεις με την καρδιά σου, να παίρνεις με ευγνωμοσύνη και να φροντίζετε και οι δύο, ώστε να υπάρχει πάντα κάτι όμορφο να μοιραστείτε.
Ακολουθήστε την Θεοδοσία Κυριάκου
Facebook page εδώ
Instagram εδώ
