Πολλές φορές, οι πληγές του παρελθόντος μάς κάνουν να αμφισβητούμε το παρόν και να απομακρυνόμαστε από ανθρώπους που μπορεί να ήρθαν στη ζωή μας για να μας δείξουν πως η αγάπη μπορεί να είναι διαφορετική.
Της Θεοδοσίας Κυριάκου
Κάποιες φορές δεν απομακρυνόμαστε επειδή δεν αγαπάμε, αλλά επειδή φοβόμαστε πόσο πολύ μπορούμε να αγαπήσουμε. Φοβόμαστε μήπως πληγωθούμε ξανά, μήπως ζήσουμε τις ίδιες απογοητεύσεις, μήπως ένας άνθρωπος που έχει γίνει σημαντικός για εμάς φύγει κάποια στιγμή από τη ζωή μας.
Κι έτσι, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, αρχίζουμε να σαμποτάρουμε οι ίδιοι την ευτυχία μας. Βλέπουμε τον άνθρωπο που έχουμε δίπλα μας μέσα από τις πληγές του παρελθόντος, αμφισβητούμε τις προθέσεις του, δημιουργούμε σενάρια και απομακρυνόμαστε, όχι επειδή μας έδωσε πραγματικό λόγο να φύγουμε, αλλά επειδή φοβόμαστε μήπως κάποτε μας πληγώσει.
Κι αν, τελικά, στην προσπάθειά μας να προστατευτούμε από έναν πόνο που δεν έχει έρθει, καταλήγουμε να πληγώνουμε εμείς αυτόν που μας αγαπά;
Γιατί μπορεί ο άνθρωπός μας να είναι εκεί, να μας νοιάζεται, να προσπαθεί να μας καθησυχάσει και να μας αποδεικνύει με τις πράξεις του ότι μας αγαπά. Όμως, όσο κι αν προσπαθεί, δεν μπορεί να θεραπεύσει μόνος του τις πληγές που κουβαλάμε μέσα μας. Ούτε μπορεί να αποδεικνύει αιώνια την αγάπη του, όταν κάθε του προσπάθεια συναντά τον φόβο και την αμφισβήτηση.
Κάποια στιγμή μπορεί να κουραστεί. Όχι απαραίτητα επειδή έπαψε να αγαπά, αλλά επειδή κι εκείνος έχει ανάγκη να νιώθει ότι τον εμπιστεύονται, ότι τον βλέπουν πραγματικά και ότι η αγάπη του βρίσκει χώρο να ανθίσει.
Και εδώ χρειάζεται να καταλάβουμε κάτι σημαντικό: η φυσική απόσταση δεν σημαίνει συναισθηματική απόσταση, όταν δύο άνθρωποι χτίζουν τη σχέση τους πάνω στην εμπιστοσύνη. Μπορεί να μας χωρίζουν χιλιόμετρα, υποχρεώσεις και δύσκολες συνθήκες, αλλά όταν υπάρχει ειλικρίνεια, συνέπεια και αμοιβαία αγάπη, δεν χρειάζεται να είμαστε διαρκώς δίπλα ο ένας στον άλλον για να νιώθουμε κοντά.
Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι αγνοούμε όσα μας προβληματίζουν. Σημαίνει ότι μαθαίνουμε να ξεχωρίζουμε την πραγματικότητα από τους φόβους μας και τον άνθρωπο που έχουμε σήμερα απέναντί μας από εκείνους που μας πλήγωσαν χθες.
Αν κάτι μας φοβίζει, ας το επικοινωνήσουμε. Αν κάτι μας δημιουργεί ανασφάλεια, ας το μοιραστούμε. Ας μιλήσουμε για όσα νιώθουμε αντί να κλεινόμαστε στον εαυτό μας, να δημιουργούμε αποστάσεις ή να φεύγουμε πριν καν δώσουμε την ευκαιρία σε μια σχέση να εξελιχθεί.
Δεν είναι αδυναμία να παραδεχτούμε ότι φοβόμαστε. Είναι δύναμη να αναγνωρίζουμε τους φόβους μας και να επιλέγουμε να μην αφήνουμε εκείνους να αποφασίζουν για τη ζωή μας.
Και ίσως χρειάζεται να εμπιστευτούμε λίγο περισσότερο τη ζωή, τον Θεό, το σύμπαν ή τη δύναμη στην οποία πιστεύει ο καθένας μας. Να δεχτούμε με ευγνωμοσύνη τον όμορφο άνθρωπο που ήρθε στον δρόμο μας, χωρίς να θεωρούμε δεδομένο ότι κάθε ιστορία θα τελειώσει όπως οι προηγούμενες.
Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε αν ένας άνθρωπος θα μείνει για πάντα. Μπορούμε, όμως, να επιλέξουμε να μη χάσουμε το σήμερα, προσπαθώντας διαρκώς να προστατευτούμε από το αύριο.
Γιατί η εμπιστοσύνη δεν σημαίνει ότι είμαστε βέβαιοι πως δεν θα πληγωθούμε ποτέ. Σημαίνει ότι δεν επιτρέπουμε στις πληγές του παρελθόντος να μας στερήσουν την ευκαιρία να αγαπήσουμε ξανά.
Μην αφήνεις, λοιπόν, τον φόβο να σε κάνει να διώξεις αυτό που η καρδιά σου επιθυμεί. Μην απομακρύνεσαι από έναν άνθρωπο που σου δείχνει έμπρακτα ότι θέλει να είναι δίπλα σου, μόνο και μόνο επειδή φοβάσαι μήπως κάποτε φύγει.
Μίλα. Εμπιστεύσου. Δούλεψε με τον εαυτό σου. Δώσε χώρο στην αγάπη να αναπνεύσει.
Γιατί μερικές φορές, ο μεγαλύτερος κίνδυνος για μια όμορφη σχέση δεν είναι η απόσταση ανάμεσα σε δύο ανθρώπους, αλλά ο φόβος που τους κάνει να απομακρύνονται ενώ ακόμη αγαπιούνται.
Ακολουθήστε την Θεοδοσία Κυριάκου
Facebook page εδώ
Instagram εδώ
