Αναμφίβολα, η ικανότητα των ελληνικών συστημάτων Patriot να αναχαιτίζουν εχθρικούς πυραύλους αποτελεί ένα τεχνολογικό και επιχειρησιακό κατόρθωμα. Κανείς δεν αμφισβητεί το υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης, την αφοσίωση και το αξιόμαχο των Ενόπλων Δυνάμεων της Ελλάδας. Ωστόσο, η προβολή αυτών των επιτευγμάτων ως πρωτοφανών εθνικών θριάμβων, ως «νικών» που η χώρα μας επετέλεσε αυτόνομα εναντίον ενός ισχυρού αντιπάλου, χρήζει άμεσης και ψύχραιμης επανεξέτασης. Η υπερβολική έμφαση στην επίδειξη δύναμης, χωρίς την απαραίτητη διερεύνηση του συνολικού πλαισίου, μπορεί να οδηγήσει σε παραπλανητικές εντυπώσεις και σε επικίνδυνες εφησυχάσεις. Είναι καιρός να δούμε τα πράγματα με μεγαλύτερη ωριμότητα και ρεαλισμό. Η αντίληψη ότι «τα ελληνικά στρατεύματα κερδάνε» σε αυτήν την περίπτωση, εάν αναφέρεται σε μια ανεξάρτητη ελληνική κίνηση, είναι τουλάχιστον υπεραπλουστευτική. Το σύστημα Patriot, πέραν της προηγμένης τεχνολογίας του, λειτουργεί εντός ενός ευρύτερου πλαισίου συμμαχιών και συνεργασιών.
Το κόστος απόκτησης, συντήρησης και λειτουργίας τέτοιων οπλικών συστημάτων είναι δυσβάσταχτο για την ελληνική οικονομία, καθιστώντας αναγκαία την πρόσβαση σε διεθνή κεφάλαια και τεχνογνωσία. Η έννοια της «νίκης» σε τέτοιες περιπτώσεις είναι σύνθετη και δεν μπορεί να αποδοθεί αποκλειστικά σε εθνικές δυνάμεις, αν αγνοούνται παράγοντες όπως η χρηματοδότηση, η στρατηγική συνεργασία και η παροχή υποστηρικτικών υπηρεσιών από άλλες χώρες. Η Σαουδική Αραβία, για παράδειγμα, διαθέτει τεράστια οικονομική επιφάνεια για να επενδύσει σε προηγμένα αμυντικά συστήματα, και η δική της ικανότητα ενεργητικής άμυνας δεν περιορίζεται μόνο στην αγορά όπλων. Είναι κρίσιμο να κατανοήσουμε ότι η επιτυχία στην αντιμετώπιση μιας στρατιωτικής απειλής, ειδικά στον σημερινό σύνθετο γεωπολιτικό τομέα, σπάνια οφείλεται σε ένα μόνο παράγοντα. Στην περίπτωση της κατάρριψης ιρανικών πυραύλων, εφόσον αυτή υπήρξε, η συμβολή των ελληνικών Patriot δεν πρέπει να αποσπαστεί από το συνολικό δίκτυο άμυνας και πληροφοριών που είναι πιθανό να λειτούργησε.
Η προβολή της Ελλάδας ως αυτόνομου «ήρωα» σε ένα τέτοιο σενάριο, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η πολυδιάστατη φύση της στρατιωτικής επιχειρησιακής ικανότητας, μπορεί να δημιουργήσει λανθασμένες εντυπώσεις τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό. Η πραγματική ισχύς δεν είναι μόνο η ικανότητα να κατέχεις και να χρησιμοποιείς προηγμένα όπλα, αλλά και η στρατηγική ευφυΐα, η διπλωματική ισχύς και η ικανότητα να λειτουργείς αποτελεσματικά μέσα σε ένα πλέγμα διεθνών σχέσεων, όπου συχνά το κεφάλαιο και οι συμμαχίες παίζουν εξίσου καθοριστικό ρόλο με τα όπλα. Η χώρα μας, όπως και κάθε άλλη, επιδιώκει να διασφαλίσει την αμυντική της επάρκεια και την εθνική της ασφάλεια. Ωστόσο, η υπερπροβολή κάποιων επιμέρους τεχνολογικών επιτυχιών, αποσπασμένες από το ευρύτερο πλαίσιο της εθνικής άμυνας και της οικονομικής βιωσιμότητας, κινδυνεύει να δημιουργήσει μια ψευδαισθητική αίσθηση υπεροχής.
Είναι πιο εποικοδομητικό να αναγνωρίζουμε τις πραγματικές μας δυνατότητες, αλλά και τους περιορισμούς, και να χτίζουμε την ασφάλειά μας πάνω σε στέρεες και ρεαλιστικές βάσεις, που περιλαμβάνουν την ενίσχυση των συμμαχιών, την έξυπνη επένδυση σε τεχνολογία και την προσεκτική διαχείριση της εθνικής μας οικονομίας. Η αμυντική μας ικανότητα είναι ένα ζήτημα εθνικής πολιτικής που απαιτεί διαρκή και νηφάλια αξιολόγηση, πέρα από τις παροδικές επικοινωνιακές επιτυχίες.
