Ανθρώπινες επαφές ή κοινωνική δικτύωση;
Θα μπορούσε να γίνει μια μεγάλη έρευνα, η οποία θα κατέληγε σε ένα σημαντικό case study.
Θα χρειαζόμασταν εθελοντές για την έρευνα, ειδικές διαμορφωμένες συνθήκες ώστε σε ένα εύλογο χρονικό διάστημα να εξάγουμε τα αποτελέσματα.
Ήρθε το πλήρωμα του χρόνου όμως, οι συνθήκες διαμορφώθηκαν απο μόνες τους και δεν απαιτήθηκε ούτε εθελοντισμός.
Το μόνο μέσω επαφής που έχουμε τώρα, σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες, είναι το δίκτυο.
Επαφές 4G. Αυτή είναι η διαδρομή επικοινωνίας με τους δικούς μας ανθρώπους. Φτάνει αυτό;
Για να κρατήσει σχέσεις εξ αποστάσεως, για να προχωρήσει η εκπαίδευση των μαθητών, για να δημιουργήσει καινούργιους έρωτες και φλερτ; Είναι αρκετό αυτό το κανάλι;
Η ανθρώπινη επαφή, η δια ζώσης επικοινωνία, είναι αξεπέραστη. Τίποτα δεν μπορεί να την αντικαταστήσει, τώρα, χθες, στο μέλλον. Και δυστυχώς αυτήν την επικοινωνία, την ανθρώπινη την χάσαμε προ πολλού, δεν την προστατεύαμε ποτέ, την απαξιώσαμε, την ειρωνεύτηκαμε.
Τώρα ήρθε η στιγμή να λογαριαστούμε με το μέσα μας με ειλικρίνεια. Μήπως όταν βγούμε πάλι έξω, είμαστε πιο σοφοί, μήπως δειλά – δειλά αρχίσουμε να κοιτάμε τον άλλον βαθιά μέσα στα μάτια.
Όλοι βρεθήκαμε σε παρέες σε εστιατόρια που μόνο παρέα δεν κάναμε. Κολλημένα τα πρόσωπα στην οθόνη του κινητού μην τυχόν και χάσουμε τις εξελίξεις. Ποια διασκέδαση; Ποιο καλό φαγητό; Η μόνη έννοια μας να βγει καλή η φωτογραφία για το ποστάρισμα και να γίνει το check in.
“Καληνύχτα σας. Να ξαναβρεθούμε σύντομα. Περάσαμε υπέροχα”. (μικρή παράγραφο κάνω εδώ χωρίς να πω περιττές περιγραφές γιατί έτσι σύντομες ήταν και οι βραδιές αυτές).
Χάθηκε η επαφή, η επικοινωνία με τα μάτια, το άγγιγμα που σε έκανε να ανατριχιάζεις, το ξαφνικό σκούντημα, το φλερτ, ακόμα και η ζεστή καληνύχτα. “Θα στείλω μήνυμα” όμως το μήνυμα είναι απλά γραμμικά, χωρίς ζεστασιά, χωρίς νοιάξιμο, χωρίς αυτήν την φωνή που υπόσχεται πολλά περισσότερα από μια καληνύχτα. Χάθηκε η ουσία των σχέσεων. Η ανταλλαγή απόψεων, παρέες που δεν είχαν τίποτα να πουν μεταξύ τους.
Και η μπάλα μας πήρε όλους, μικρούς και μεγάλους. Παιδιά στα πάρκα συναντούνται σε παρέες και το καθένα μόνο του απομονωμένο στην δική του οθόνη. Στον δικό του κόσμο. Κάτι γελάκια με τα βιντεάκια, και μηνύματα, άπειρα μηνύματα, πάντα με εξεπλείται η ταχύτητα με την οποία γράφουν τα παιδιά. Δεν ξέρω.
Και τώρα που είμαστε κλεισμένοι στα σπίτια μας, μας λείπουν οι δικοί μας άνθρωποι.
Οι φίλοι μας, οι συνάδελφοι, οι γνωστοί, τους μιλάμε μέσω της τεχνολογίας, τους βλέπουμε κιόλας αλλά αυτό δεν μας φτάνει. Δεν μας φτάνει καθόλου. “Να τελειώσει όλο αυτό, να είμαστε καλά να βρεθούμε. Μου έχεις λείψει” λέμε τώρα. Τώρα που μάλλον αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε ότι τα μέσα που διαθέτουμε, τα τεχνολογικά επιτεύγματα, είναι, υπάρχουν, για να συμπληρώνουν την ζωή μας, όχι για να είναι η ζωή μας.
Μακάρι να επιστρέψουμε εκεί έξω πιο ανθρώπινοι, με όρεξη να λέμε καλημέρα κοιτώντας τον άλλον στα μάτια.
Να διασκεδάζουμε με την ψυχή μας και να την καταθέτουμε στους ανθρώπους μας. Κατάθεση ψυχής. Αυτό. Σχέσεις καταστράφηκαν απο την ευκολία προσβάσης, εισβολής θα έλεγα, στις ζωές μας. Πληκτρολογήθηκαν τα ανήκουστα, άφησαμε “ανοικτά παράθυρα” όταν έπρεπε να είχαμε κλείσει τις πόρτες. Οι σμαρτ συσκευές αποδείχτηκαν πιο σμαρτ απο εμάς.
Και τώρα, λέμε, ελπίζω, σκεφτόμαστε, τι ευκαιρίες χάσαμε, πόσα λόγια δεν είπαμε, πόσες μέρες πήγαν χαμένες που δεν γελάσαμε, που δεν κρατηθήκαμε από το χέρι γιατί το χέρι κρατούσε ένα κινητό, γιατί περιμέναμε ένα μήνυμα που ποτέ δεν ήρθε.
Ίσως, μέσα σε όλα τα υπόλοιπα που θα κριθούμε να παλέψουμε, επαναπροσδιορίσουμε κάποιες αξίες, να μας δώσουμε την ευκαιρία να γίνουμε πιο, πιο ανθρώπινοι, πιο παλιάς κοπής ας πούμε. Να χορέψουμε λίγο ακούγοντας την δική μας μουσική, τις νότες μέσα μας, γιατί να, ένα κλικ και αλλάζουν όλα. Τα πάντα. Ένα κλικ.
Μόνο ένα κλικ. Μακάρι να μπορέσουμε να αγκαλιάσουμε τους αγαπημένους μας και να μηδενιστεί η απόσταση που εμείς δημιουργήσαμε εδώ και χρόνια, που είναι μεγαλύτερη από αυτή των “δύο μέτρων” Αυτό.
Γεωργία Βρεττού
