Υπάρχουν σχέσεις που ξεκινούν με μια ένταση σχεδόν μαγική. Με βλέμματα που υπόσχονται, με λέξεις που βρίσκουν στόχο, με εκείνη την αίσθηση ότι «εδώ υπάρχει κάτι». Δύο άνθρωποι που συναντιούνται τη σωστή ή ίσως την φαινομενικά σωστή στιγμή. Δυο άνθρωποι που αναγνωρίζουν ο ένας στον άλλον στοιχεία οικεία, και που για λίγο πιστεύουν πως βρήκαν αυτό που έψαχναν.
Κι όμως, δεν είναι όλες οι ιστορίες φτιαγμένες για να αντέξουν στον χρόνο.
Της Θεοδοσίας Κυριάκου
Στην αρχή, ο ενθουσιασμός καλύπτει τα πάντα. Μαθαίνουμε ο ένας τον άλλον με λαχτάρα, προσαρμοζόμαστε, δίνουμε χώρο, γελάμε πιο εύκολα. Μοιάζει σαν να υπάρχει προοπτική και βάθος. Και ίσως όντως να υπάρχει. Όμως η προοπτική από μόνη της δεν αρκεί.
Γιατί κάποια στιγμή η πραγματικότητα μπαίνει στη σκηνή.
Ίσως δεν είμαστε τόσο έτοιμοι όσο νομίζαμε. Ίσως οι συνθήκες δεν ευνοούν. Ίσως τα τραύματα, οι φόβοι, οι ανασφάλειες ή οι διαφορετικές ανάγκες αρχίζουν να βαραίνουν περισσότερο από τον αρχικό ενθουσιασμό. Και τότε, εκεί που κάποτε όλα έμοιαζαν φυσικά, αρχίζουν να γίνονται δύσκολα.
Κάποιες σχέσεις τελειώνουν όχι επειδή δεν υπήρχε κάτι αληθινό αλλά επειδή αυτό το «κάτι» δεν μπόρεσε να επιβιώσει. Και αυτός ο αποχωρισμός πονάει.
Πονάει γιατί μέσα μας ξέρουμε ότι, υπό άλλες συνθήκες ίσως να μπορούσε να ανθίσει. Πονάει γιατί δεν υπήρξε φθορά από αδιαφορία, αλλά από αδυναμία. Πονάει γιατί δεν χάθηκε η σύνδεση απλώς δεν μπόρεσε να εξελιχθεί.
Η αυλαία πέφτει νωρίς, όχι γιατί η ιστορία δεν άξιζε αλλά γιατί δεν είχε τον χρόνο ή τις προϋποθέσεις να ολοκληρωθεί.
Και τότε έρχεται το δύσκολο κομμάτι: η αποδοχή.
Η αποδοχή ότι δεν αρκεί να θέλεις κάτι για να λειτουργήσει. Ότι η προσπάθεια πρέπει να είναι αμοιβαία και ότι η παρουσία δεν έχει αξία αν δεν συνοδεύεται από διάθεση, συνέπεια και φροντίδα. Και ότι, όσο κι αν πονάει, υπάρχουν στιγμές που η πιο γενναία πράξη είναι να φύγεις.
Όχι από εγωισμό. Από σεβασμό.
Γιατί όταν μια σχέση αρχίζει να σε σύρει αντί να σε στηρίζει, όταν η προσπάθεια γίνεται μονόπλευρη, όταν η χαρά αντικαθίσταται από αμφιβολία και κούραση, τότε η παραμονή κοστίζει περισσότερο από τον αποχωρισμό.
Και ναι, το τέλος πονάει. Αλλά πονάει μία φορά. Η παραμονή σε κάτι που δεν προχωρά, πονάει κάθε μέρα.
Ίσως το μέλλον να φέρει ξανά κοντά αυτούς τους ανθρώπους. Ίσως να μην το κάνει και ποτέ. Αυτό δεν μπορούμε να το ελέγξουμε. Εκείνο που μπορούμε είναι να επιλέγουμε τον εαυτό μας όταν τα πράγματα παύουν να είναι αμοιβαία.
Γιατί κάποιες ιστορίες δεν γράφονται για να κρατήσουν για πάντα αλλά για να μας μάθουν πως μοιάζει κάτι που θα κρατήσει. Και όταν αυτό το κάτι έρθει, δεν θα χρειάζεται να αναρωτιόμαστε αν αξίζει. Θα το ξέρουμε, γιατί αυτή τη φορά θα είναι αμοιβαίο.
Ακολουθήστε την Θεοδοσία Κυριάκου
Facebook page εδώ
Instagram εδώ
