Με έντονα επικριτικό ύφος, ο εκπρόσωπος Τύπου του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής, Κώστας Τσουκαλάς, σχολίασε την καταληκτική ομιλία του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη κατά τη διάρκεια του 16ου Συνεδρίου της Νέας Δημοκρατίας. Ο κ. Τσουκαλάς χαρακτήρισε τα λεχθέντα του πρωθυπουργού ως «επιβεβαίωση της αλαζονείας και της εξουσιαστικής αντίληψης για την άσκηση της διακυβέρνησης». Τόνισε δε, με ιδιαίτερη έμφαση, ότι ο κ. Μητσοτάκης αποτελεί τον μοναδικό πρωθυπουργό της μεταπολιτευτικής περιόδου που επιλέγει να παρουσιάζει τον εαυτό του ως «Μεσσία». Αυτή η πρωτοφανής αναπαράσταση, κατά τον εκπρόσωπο του ΠΑΣΟΚ, υποδηλώνει μια επικίνδυνη ταύτιση της προσωπικής του ύπαρξης και της παρουσίας του στο πολιτικό προσκήνιο με την ίδια την ευημερία και την ασφάλεια της χώρας. Η συγκεκριμένη παρατήρηση υπογραμμίζει ένα βαθύτερο ζήτημα αντίληψης περί ηγεσίας και διακυβέρνησης, εγείροντας ανησυχίες για τη φύση της πολιτικής εξουσίας που ασκείται.
Σύμφωνα με την ανάλυση του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής, αυτή η «μεσσιανική» αντίληψη εκδηλώνεται μέσα από τη ρητορική που υπονοεί ότι μόνο υπό την ηγεσία του κ. Μητσοτάκη η Ελλάδα μπορεί να προοδεύσει και να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις. Ο κ. Τσουκαλάς ισχυρίζεται ότι ο πρωθυπουργός παρουσιάζεται ως ο αναντικατάστατος ηγέτης, ο οποίος, εάν απομακρυνθεί από την ενεργό πολιτική σκηνή, θα οδηγήσει την χώρα σε ανυπολόγιστο κίνδυνο. Αυτή η προσέγγιση, όπως επισημαίνεται, δεν συνάδει με τις αρχές της δημοκρατικής διακυβέρνησης, όπου η εμπιστοσύνη και η αφοσίωση των πολιτών είναι αποτέλεσμα σταθερών πολιτικών και οράματος για το κοινό καλό, και όχι αποτέλεσμα εξιδανίκευσης ενός προσώπου. Η σύνδεση της τύχης της χώρας με την προσωπική παραμονή ενός πρωθυπουργού στο αξίωμα συνιστά, κατά την άποψη του ΠΑΣΟΚ, ένδειξη αδυναμίας επίδειξης πραγματικής ηγετικής ικανότητας και στρατηγικής.
Ο κ. Τσουκαλάς εστιάζει στο ότι η συγκεκριμένη ομιλία ενίσχυσε την αντίληψη περί «μοναδικότητας» του κ. Μητσοτάκη, αποδίδοντάς του χαρακτηριστικά που παραπέμπουν σε σωτήρα, κάτι που, σύμφωνα με την κριτική του, είναι πρωτόγνωρο για τα ελληνικά δεδομένα μεταπολίτευσης. Υποστηρίζει ότι αυτή η στρατηγική επικοινωνίας καλλιεργεί μια εξάρτηση του πολίτη από την προσωπική αύρα του ηγέτη, παρακάμπτοντας την ανάγκη για ουσιαστική πολιτική συζήτηση και για την εμβάθυνση των θεσμών. Η φράση «αν χαθεί από το προσκήνιο χάθηκε και η χώρα» αποτυπώνει, κατά την οπτική του εκπροσώπου του ΠΑΣΟΚ, μια επικίνδυνη υπεραπλούστευση της πραγματικότητας και μια προσπάθεια δημιουργίας κλίματος εξάρτησης και ανασφάλειας. Αυτή η προσέγγιση, σύμφωνα με τον ίδιο, υποβαθμίζει τη συλλογική προσπάθεια και τις θεσμικές δομές που είναι απαραίτητες για την αντιμετώπιση των εθνικών θεμάτων.
Η κριτική αυτή θέτει ένα ευρύτερο ερώτημα σχετικά με τον τρόπο άσκησης της εξουσίας και την αντίληψη του ρόλου του πρωθυπουργού στην ελληνική πολιτική σκηνή. Το ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής εκφράζει την ανησυχία του διότι, κατά την άποψή του, η προσπάθεια οικοδόμησης της πολιτικής ταυτότητας του πρωθυπουργού πάνω σε «μεσσιανικά» πρότυπα δεν συμβάλλει στην ενίσχυση της δημοκρατικής συνείδησης και στην παροχή πραγματικών λύσεων στα προβλήματα της κοινωνίας. Αντίθετα, ενδέχεται να δημιουργήσει μια αποστασιοποίηση από την ουσία της διακυβέρνησης, εστιάζοντας σε προσωπικά χαρακτηριστικά και όχι σε δομικές αλλαγές και εφαρμόσιμες πολιτικές. Η διαρκής επανάληψη ενός τέτοιου μηνύματος, όπως υποστηρίζεται, μπορεί να αποβεί επιζήμια για την υγιή πολιτική ζωή και την εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς.
