Η πολιτική σκηνή της χώρας έρχεται αντιμέτωπη με τη βαθιά διολίσθηση προς την τοξικότητα, ένα φαινόμενο που βρίσκει πηγή του, αυτή τη φορά, στην στρατηγική του κυβερνώντος κόμματος. Η τραγωδία της Θεσσαλονίκης, με την άγρια δολοφονία που συγκλόνισε την πόλη και τη χώρα, έχει δημιουργήσει ένα νεκροταφείο πολιτικών ευκαιριών, δίνοντας πάτημα στην Νέα Δημοκρατία να αναδείξει και να εστιάσει την ατζέντα αποκλειστικά στο ζήτημα της τρομοκρατίας. Η επιλογή αυτή, αν και εκ πρώτης όψεως μπορεί να φαίνεται ως μια αυτονόητη αντίδραση στην πρόκληση, έχει πυροδοτήσει καταιγισμό εσωτερικών και εξωτερικών αντιδράσεων, προκαλώντας κύματα ανησυχίας για τις πραγματικές προθέσεις της. Η ατμόσφαιρα γίνεται όλο και πιο βεβαρημένη, καθώς οι αντιπαραθέσεις αναμένεται να ενταθούν. Η υιοθέτηση μιας τέτοιας στρατηγικής από την πλευρά της Νέας Δημοκρατίας δεν είναι τυχαία.
Φαίνεται να εκμεταλλεύεται το σοκ και την ανασφάλεια που δημιούργησε η δολοφονία, προκειμένου να εδραιώσει την εικόνα της ως εγγυητή της ασφάλειας και της τάξης. Ωστόσο, αυτή η κίνηση έχει δεχθεί σφοδρή κριτική, καθώς πολλοί υποστηρίζουν ότι αποσκοπεί στην απόσπαση της προσοχής από σοβαρότερα ζητήματα που αντιμετωπίζει η χώρα, όπως η ακρίβεια, η υγειονομική περίθαλψη και η οικονομική σταθερότητα. Η αντιπολίτευση, με τη σειρά της, κατηγορεί την κυβέρνηση για πολιτική εκμετάλλευση της κατάστασης, υποστηρίζοντας ότι η αληθινή αντιμετώπιση του προβλήματος της τρομοκρατίας απαιτεί πολύπλευρες προσεγγίσεις και όχι απλώς ρητορική. Η ένταση στην πολιτική ζωή κλιμακώνεται, προκαλώντας ανησυχία για το μέλλον. Η συζήτηση για την τρομοκρατία, αν και αναγκαία, τίθεται πλέον στο προσκήνιο με έναν τρόπο που μοιάζει μονοδιάστατος. Η κυβερνητική ατζέντα, με την επιμονή της στο ανωτέρω θέμα, δύναται να υπονομεύσει ουσιαστικές συζητήσεις για τις βαθύτερες αιτίες που οδηγούν σε τέτοιου είδους φαινόμενα, όπως η κοινωνική αδικία, η περιθωριοποίηση και η απογοήτευση.
Πολλοί αναλυτές εκφράζουν την ανησυχία τους ότι η στρέβλωση της δημόσιας συζήτησης μπορεί να οδηγήσει σε επικίνδυνες απλοποιήσεις και να παράγει αποτελέσματα αντίθετα από τα επιδιωκόμενα. Η εστίαση αποκλειστικά στην επιβολή και την αντιμετώπιση των συμπτωμάτων, χωρίς να εξετάζονται οι ρίζες του προβλήματος, είναι μια στρατηγική που έχει αποδειχθεί ιστορικά ανενεργή. Η πολιτική αντιπαράθεση γίνεται όλο και πιο έντονη. Σε αυτό το τοξικό πολιτικό κλίμα, η αξιωματική αντιπολίτευση και τα υπόλοιπα κόμματα καλούνται να διαχειριστούν την κατάσταση με σύνεση και υπευθυνότητα. Η επιδίωξη της πολιτικής στέρησης, αν και πανταχού παρούσα, στην προκειμένη περίπτωση φαντάζει ιδιαιτέρως επικίνδυνη, καθώς μπορεί να οδηγήσει στην απονέκρωση του πολιτικού διαλόγου και στην περαιτέρω αποξένωση του πολίτη από τα κοινά. Η Νέα Δημοκρατία, από την πλευρά της, φαίνεται να θέλει να κεφαλαιοποιήσει πολιτικά την ανασφάλεια, κατηγορώντας τα κόμματα της αντιπολίτευσης για χαλαρότητα ή ανοχή σε φαινόμενα που απειλούν την εθνική ασφάλεια.
Αυτή η τακτική, όμως, δημιουργεί ένα κλίμα δυσπιστίας και αποστασιοποίησης, ενώ παράλληλα δυσχεραίνει την αναζήτηση κοινών λύσεων για σύνθετα προβλήματα.
