Με λόγια που «ραγίζουν» καρδιές, ο Νίκος Πλακιάς μίλησε για τη ζωή μετά την ανείπωτη τραγωδία του Σιδηροδρομικού δυστυχήματος στα Τέμπη, περιγράφοντας το κενό που άφησαν πίσω τους τα τρία κορίτσια της οικογένειας: η Θωμαή, η Χρύσα και η Αναστασία.
Ο πατέρας που έχασε τις δύο κόρες του και την ανιψιά του, δεν έκρυψε πως η καθημερινότητα πλέον δεν θυμίζει σε τίποτα τη ζωή πριν την τραγωδία. «Το Πάσχα ήταν η αγαπημένη εποχή των κοριτσιών… τώρα πλέον δεν έχουμε γιορτές. Δεν υπάρχουν Κυριακές και Σάββατα. Όλες οι μέρες είναι ίδιες. Υπάρχουν απλά μέρες καθημερινότητας», ανέφερε, περιγράφοντας έναν χρόνο που μοιάζει να έχει σταματήσει.
Η απουσία τους γίνεται πιο αισθητή στις πιο απλές, καθημερινές στιγμές, όπως στο οικογενειακό τραπέζι. «Έχω τη μεγάλη μου κόρη, θα έρθουν και οι γιαγιάδες… αλλά πάντα αυτές οι τρεις θέσεις θα είναι άδειες», είπε με εμφανή συγκίνηση, αποτυπώνοντας τη σιωπή που αφήνει πίσω της η απώλεια.
Ιδιαίτερα φορτισμένος εμφανίστηκε και όταν αναφέρθηκε στις επισκέψεις στο κοιμητήριο, εξηγώντας πως δεν βρίσκει εκεί καμία παρηγοριά. «Πάω κάθε μέρα, αλλά δεν μου λέει κάτι. Δεν είναι εκεί τα παιδιά. Ήταν τρεις γυναίκες, πανέμορφες, 2 μέτρα… δεν είναι εκεί», τόνισε, δίνοντας μια διάσταση πιο ανθρώπινη και λιγότερο τελετουργική στο πένθος.
Όπως εξήγησε, η παρουσία στο κοιμητήριο είναι περισσότερο μια ανάγκη των ζωντανών: «Πάμε για να ανάψουμε ένα κεράκι, να ξεχνιόμαστε εμείς. Ούτε δύο λεπτά δεν κάθομαι. Δεν έχω κλάψει ποτέ εκεί».
Η απώλεια αποτυπώνεται με τον πιο σκληρό τρόπο μέσα στο ίδιο του το σπίτι. Τα αντικείμενα των κοριτσιών παραμένουν στη θέση τους, σαν να περιμένουν ακόμη την επιστροφή τους. «Η ποδιά της Θωμαής, επειδή είχε σπουδάσει Φαρμακευτική, είναι ακόμα στην κρεμάστρα. Τα κλειδιά της Χρύσας είναι εκεί που τα άφησε. Τα είχαν ξεχάσει εκεί και εκεί θα τα αφήσουμε», ανέφερε.
Τίποτα δεν έχει αλλάξει στους χώρους που ζούσαν. «Δεν έχουμε φωτογραφίες τους στον τοίχο, ούτε τα πτυχία τους. Δεν το αντέχουμε. Υπάρχει μόνο μία φωτογραφία στο δωμάτιό τους. Περνάω απ’ έξω, πάω να φτιάξω πράγματα, αλλά όλα είναι όπως τα άφησαν», είπε, περιγράφοντας μια καθημερινότητα παγωμένη στον χρόνο.
Ο ίδιος παραδέχθηκε πως αποφεύγει ακόμη και να βλέπει φωτογραφίες τους. «Δεν αντέχω να βλέπω φωτογραφίες, ούτε παλιές ούτε από το τρένο, ούτε τα social τους που έχω κρατήσει. Τις βλέπω μια φορά στο τόσο», εξομολογήθηκε.
Κλείνοντας, ο Νίκος Πλακιάς μίλησε για το πώς βιώνει η οικογένεια την έννοια του χρόνου μετά την τραγωδία. «Δεν μπορούμε να μιλάμε για τα κορίτσια σε παρελθόντα χρόνο. Κάθε μέρα είναι και πιο δύσκολο. Έχουν περάσει τρία χρόνια, αλλά για εμάς είναι σαν να έχουν περάσει τρεις ώρες», είπε, αφήνοντας να φανεί πως ο πόνος δεν μειώνεται, αλλά μεταμορφώνεται σε μια διαρκή παρουσία.
Μια μαρτυρία που υπενθυμίζει με τον πιο σκληρό τρόπο ότι πίσω από τους αριθμούς και τις ειδήσεις, υπάρχουν οικογένειες που συνεχίζουν να ζουν με την απώλεια, προσπαθώντας να σταθούν όρθιες μέσα σε μια καθημερινότητα που δεν θα είναι ποτέ ξανά ίδια.
