Η ανθρώπινη δοκιμασία συχνά φέρνει στην επιφάνεια πλευρές δύναμης και ευθύνης που ξεπερνούν τα στενά όρια της προσωπικής ζωής. Ο δήμαρχος του Άη Στράτη, Κώστας Σινάνης, βιώνει αυτή την περίοδο μια δύσκολη μάχη με τον καρκίνο, καθώς βρίσκεται στην Αθήνα υποβαλλόμενος σε θεραπείες. Παρά την προσωπική δοκιμασία, επέλεξε να μιλήσει δημόσια, στέλνοντας ένα συγκινητικό μήνυμα ειλικρίνειας και αισιοδοξίας προς τους κατοίκους του νησιού αλλά και σε κάθε άνθρωπο που περνά μια παρόμοια δοκιμασία.
Η απόφασή του να μοιραστεί την κατάσταση της υγείας του δεν ήταν, όπως ξεκαθάρισε, μια απλή προσωπική εξομολόγηση, αλλά στάση ευθύνης απέναντι στην κοινότητα που υπηρετεί. Όπως είπε χαρακτηριστικά, «Δεν περίμενα ότι μέσα από αυτή μου τη δήλωση και τη γνωστοποίηση της ασθένειάς μου θα έδινα θάρρος και κουράγιο έστω σε έναν ακόμα άνθρωπο, που περνάει αυτό που βιώνω εγώ σήμερα και πιστεύω πως προσφέρω κι εγώ κάτι. Όταν ζεις σε μια μικρή κοινωνία 200 ανθρώπων, οφείλεις να στηρίζεις την προσωπική σου ζωή, πόσω μάλλον όταν είσαι δήμαρχος να στηρίξεις το έργο και τη δουλειά σου μέσα από την ειλικρίνια. Νομίζω ότι όφειλα να το κάνω αυτό, απέναντι στους ανθρώπους που ζήτησαν να αναλάβω τις τύχες, όχι μόνο του τόπου αλλά και τις δικές τους».
Η στήριξη που λαμβάνει από το νησί και από ολόκληρη τη χώρα αποτελεί για τον ίδιο σημαντική πηγή δύναμης, ιδιαίτερα σε μια περίοδο που η καθημερινότητά του έχει αλλάξει δραστικά. «Από τους κατοίκους του νησιού είναι συγκινητικό να εισπράττω την αγάπη των ανθρώπων τους, αλλά και όλων των ανθρώπων στη χώρα. Παίρνω μηνύματα από αγνώστους που μου δίνουν κουράγιο και τη δύναμη να συνεχίσω την αντιμετώπιση του καρκίνου, που δεν είναι πλέον η επάρατη νόσος, πρέπει να τον κοιτάξουμε στα μάτια και να νικήσουμε», σημείωσε, επιλέγοντας να μετατρέψει την προσωπική εμπειρία σε μήνυμα ελπίδας.
Μιλώντας για τη στάση ζωής που τον οδήγησε μέχρι εδώ, δεν δίστασε να ασκήσει και αυτοκριτική, καλώντας παράλληλα και άλλους να επανεξετάσουν τη σχέση τους με την υγεία. «Δεν στάθμιζα τα πράγματα, έπεσα με τα μούτρα στη δουλειά και, κακά τα ψέματα, δεν έδινα σημασία στην υγεία μου, στον εαυτό μου, κάτι που έχω πλέον αναθεωρήσει και καλώ τον κόσμο να αναθεωρήσει. Δεν είναι κάτι να ασχοληθούμε με την υγεία μας λίγες μέρες τον χρόνο, για να έχουμε αύριο. Περνάμε δύσκολα, καθένας βιώνει τα δικά του, όμως πρέπει να βρούμε χρόνο για να μην αφήσουμε τους δικούς μας ανθρώπους μόνους τους».
Παρά τις δυσκολίες της θεραπείας, η σκέψη του παραμένει στραμμένη στον τόπο του και στους ανθρώπους που τον εμπιστεύτηκαν. «Δεν κρατάω προσωπικές σημειώσεις, μόνο τα παράπονα των πολιτών για το τι πρέπει να διορθωθεί πίσω στο νησί», ανέφερε, δείχνοντας ότι η ευθύνη του δημόσιου ρόλου δεν υποχωρεί ούτε μπροστά σε μια τόσο απαιτητική προσωπική μάχη.
Ιδιαίτερα έντονα περιέγραψε και τη δυσκολία της παραμονής στην πρωτεύουσα, μακριά από την καθημερινότητα του μικρού νησιού όπου έχει συνηθίσει να ζει. «Εγώ εκείνη τη στιγμή δεν έκανα εξομολόγηση, αλλά ένιωθα το δύσκολο της παραμονής στην Αθήνα που είναι πιο δύσκολο από την αντιμετώπιση της ασθένειας, καθώς έχω συνηθίσει διαφορετικά. Εμείς έχουμε μάθει στο νησί αλλιώς, αφήνουμε το κλειδί στην πόρτα και φεύγουμε. Απορώ πώς ζείτε στην Αθήνα», είπε, περιγράφοντας τη διαφορά νοοτροπίας και ρυθμού ζωής.
Το μήνυμά του, ωστόσο, παραμένει βαθιά προσανατολισμένο στην ενημέρωση, την πρόληψη και τη συλλογική ευθύνη για την υγεία, ιδίως για τους κατοίκους των απομακρυσμένων περιοχών. «Πρέπει, πλέον να διαβάσουμε τι είναι ο καρκίνος και να ενημερωνόμαστε. Να μπαίνουμε σε τέτοιες αρένες αποφασισμένοι να νικήσουμε. Είναι πολύ σημαντική η πρόληψη. Διασυνδεσιμότητα και υγεία χρειάζεται ο νησιώτης για να έχει το αίσθημα της ασφάλειας».
Η δημόσια στάση του Κώστα Σινάνη ξεπερνά τα όρια μιας προσωπικής περιπέτειας υγείας και μετατρέπεται σε υπενθύμιση της δύναμης που μπορεί να προκύψει από την ειλικρίνεια και την ευθύνη απέναντι στους άλλους. Μέσα από τη δοκιμασία του, αναδεικνύεται ένα μήνυμα αντοχής και αξιοπρέπειας — ένα κάλεσμα να αντιμετωπίζονται οι δυσκολίες κατάματα, με γνώση, πρόληψη και πίστη στη δυνατότητα της νίκης.
