Το τερέν της διαιτησίας, άλλοτε φάρος αντικειμενικότητας και ακεραιότητας, μοιάζει το τελευταίο διάστημα να έχει θολώσει επικίνδυνα, εκθέτοντας δημόσια τόσο την ευρωπαϊκή ομοσπονδία όσο και την Κεντρική Επιτροπή Διαιτησίας. Παρά τις διακηρύξεις και τις επίσημες θέσεις περί επιλογής κορυφαίων παραγόντων από την UEFA, η εφαρμογή και η πρακτική ορισμένων από αυτούς τους διαιτητές αποδεικνύεται συχνά ασύμβατη με τις αυστηρές οδηγίες και τις αρχές που η ίδια η ομοσπονδία θέτει. Η απόκλιση μεταξύ θεωρίας και πράξης είναι τόσο εμφανής, όσο και ανησυχητική, γεννώντας εύλογες απορίες για την πραγματική αξιολόγηση και κατάρτιση των ατόμων που καλούνται να διαδραματίσουν έναν τόσο κρίσιμο ρόλο. Το γεγονός ότι οι υπεύθυνοι φαίνεται να αδυνατούν να αντιληφθούν ή να παραδεχτούν την έκταση των προβλημάτων, αντί να τα αντιμετωπίζουν με την αποφασιστικότητα που απαιτείται, υποδηλώνει μια βαθύτερη δυσλειτουργία.
Το επιχείρημα ότι ο διαιτητής Λανουά, για παράδειγμα, επιλέχθηκε από την UEFA, ακούγεται μάλλον κούφιο όταν η τακτική που ακολουθεί στο γήπεδο έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τις αρχές και τις κατευθύνσεις που η ίδια η ευρωπαϊκή συνομοσπονδία έχει διακηρύξει. Οι αποφάσεις του, συχνά αμφιλεγόμενες και αμφισβητήσιμες, δημιουργούν ένα κλίμα ανασφάλειας και αδικίας, πλήττοντας την αξιοπιστία των αγώνων. Το παροιμιακό «δεν είναι στραβός ο γιαλός, στραβά αρμενίζουν» αποκτά εδώ την πληρέστερη σημασία του. Η αποτυχία δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό, αλλά ένα ευρύτερο φαινόμενο που χρήζει άμεσης και σοβαρής αντιμετώπισης. Οι συνεχείς σωστές επιλογές σε θέσεις ευθύνης, δεν δικαιολογούν τις επαναλαμβανόμενες ατολμίες και παραλείψεις στην ουσία. Η κατάσταση αυτή δεν είναι απλώς μια ατυχής συγκυρία, αλλά μια συστηματική αποτυχία που θέτει σε άμεσο κίνδυνο την ακεραιότητα του αθλήματος.
Όταν οι αρμόδιοι φορείς, τόσο σε ευρωπαϊκό όσο και σε εγχώριο επίπεδο, αδυνατούν να διασφαλίσουν την αντικειμενικότητα και την ορθότητα στις διαιτητικές αποφάσεις, τότε η εμπιστοσύνη των φιλάθλων και των ομάδων κλονίζεται συθέμελα. Η έλλειψη αυτογνωσίας, η άρνηση παραδοχής των λαθών και η αδυναμία επιβολής των απαιτούμενων προτύπων, οδηγούν σε αλυσιδωτές αντιδράσεις και σε εκνευρισμό, που συχνά ξεπερνούν τα όρια του αθλητικού πνεύματος. Η ανάγκη για διαφάνεια και λογοδοσία, προκειμένου να αποκατασταθεί η ομαλότητα, είναι επιτακτική. Οι αμέτρητες περιπτώσεις αμφίρροπων αποφάσεων, οι αδικαιολόγητες παραλείψεις και τα συχνά σοβαρά λάθη κατά την εξέλιξη των αγώνων, συνθέτουν ένα αρνητικό μωσαϊκό που έχει κουράσει. Ο κόσμος του ποδοσφαίρου, τόσο οι φίλαθλοι όσο και οι συμμετέχοντες, απαιτεί δίκαιη αντιμετώπιση και σαφείς κανόνες. Όταν αυτή η βασική αρχή παραβιάζεται συστηματικά, τότε η απογοήτευση εντείνεται και η κριτική γίνεται πιο έντονη.
Η UEFA και η ΚΕΔ, έχοντας την ευθύνη να διασφαλίζουν την ποιότητα της διαιτησίας, πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να προβούν σε ουσιαστικές αλλαγές, προτού η κατάσταση εκτροχιαστεί πλήρως. Η ώρα για αναγνώριση και δράση είναι τώρα. Να ελέγξουν ποιοι πραγματικά φέρουν το βάρος της ευθύνης και να προβούν στις απαραίτητες ενέργειες.
