Ένα βαθιά ανθρώπινο μήνυμα, γεμάτο αγάπη για τα παιδιά αλλά και προβληματισμό για το μέλλον της εκπαίδευσης, έχει συγκινήσει χιλιάδες ανθρώπους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Μια δασκάλα, ύστερα από 21 χρόνια υπηρεσίας στη δημόσια εκπαίδευση, ανακοίνωσε ότι αποχωρεί από το σχολείο, εξηγώντας πως η απόφασή της δεν οφείλεται στην κούραση ή στην έλλειψη αγάπης για το λειτούργημά της, αλλά στην αδυναμία της να συνεχίσει να υπηρετεί ένα εκπαιδευτικό σύστημα με το οποίο πλέον δεν αισθάνεται ότι μπορεί να ταυτιστεί.
Η εκπαιδευτικός, που υπηρέτησε σε σχολεία των Λειψών, της Ύδρας και της Αθήνας, δημοσίευσε ένα συγκινητικό αποχαιρετιστήριο κείμενο, το οποίο συνοδεύτηκε από βίντεο της τελευταίας σχολικής γιορτής με τους μαθητές της. Η ανάρτησή της έγινε γρήγορα viral, καθώς πολλοί εκπαιδευτικοί, γονείς και πολίτες αναγνώρισαν στα λόγια της κοινές αγωνίες για το σχολείο και την παιδική ηλικία.
Η ίδια ξεκαθαρίζει ότι δεν εγκαταλείπει επειδή έπαψε να αγαπά τη διδασκαλία. Αντίθετα, γράφει πως αγαπά τα παιδιά περισσότερο από ποτέ, όμως δεν μπορεί πλέον να αποτελεί μέρος ενός συστήματος που χαρακτηρίζει «στεγνό, αυστηρό και σκληρό», ενός σχολείου που –κατά την προσωπική της άποψη– συχνά δεν αφήνει ούτε τα παιδιά ούτε τους εκπαιδευτικούς να εκφράσουν τον πραγματικό τους εαυτό.
«Αγαπώ πάρα πολύ τα παιδιά για να συνεχίσω να είμαι μέρος αυτού», είναι η φράση που ξεχώρισε από το κείμενό της και έγινε σημείο αναφοράς στη δημόσια συζήτηση.
Στην εξομολόγησή της περιγράφει πως η διδασκαλία δεν ήταν απλώς ένα επάγγελμα, αλλά μια συνεχής πορεία προσωπικής εξέλιξης. Όπως αναφέρει, μέσα στην τάξη δεν δίδασκε μόνο η ίδια· μάθαινε καθημερινά από τα παιδιά να ακούει περισσότερο, να κατανοεί, να δείχνει ενσυναίσθηση και να βλέπει τον κόσμο μέσα από τη δική τους ματιά.
Η αποχώρησή της, όπως εξηγεί, αποτελεί μια πράξη συνέπειας απέναντι στις αρχές και στις αξίες που προσπάθησε να υπηρετήσει όλα αυτά τα χρόνια. Στο μήνυμά της ευχαριστεί τους γονείς που εμπιστεύτηκαν μια παιδαγωγική προσέγγιση βασισμένη στην αποδοχή, στη φροντίδα και στον σεβασμό της μοναδικότητας κάθε παιδιού, ενώ εκφράζει την ευγνωμοσύνη της προς όλους τους μαθητές που γνώρισε στη διαδρομή της.
Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν και η τελευταία σχολική γιορτή που ετοίμασε με τους μαθητές της, την οποία αφιέρωσε στα δύο κορίτσια που έχασαν πρόσφατα τη ζωή τους στην Ηλιούπολη. Μέσα από αυτήν θέλησε να περάσει ένα ισχυρό μήνυμα για την αξία της ζωής, της ψυχικής υγείας και της αποδοχής του εαυτού μας.
Το πιο δυνατό σημείο του αποχαιρετισμού της ήταν η προσωπική της εξομολόγηση προς τα παιδιά. Με λόγια γεμάτα αγάπη τα προέτρεψε να μη μετρούν την αξία τους μόνο από τις επιτυχίες ή τις αποτυχίες τους, αλλά να αποδέχονται κάθε πλευρά του εαυτού τους.
«Είσαι οι μέρες που φοβάσαι, μα είσαι κι οι μέρες που βρήκες το θάρρος να λες τη γνώμη σου. Είσαι τα σωστά σου και είσαι και τα λάθη σου. Όλα αυτά είσαι εσύ… Κι εγώ; Εγώ σ’ αγαπώ. Ακριβώς όπως είσαι», ανέφερε χαρακτηριστικά στο συγκινητικό της μήνυμα.
Όλα όσα είπε η δασκάλα και το βίντεο με την ομιλία της
Είπε η δασκάλα:
“Σήμερα κλείνει για μας τα εκτάκια ένας πολύ σπουδαίος, πολύ όμορφος κύκλος.
Θα ανοίξουν άλλοι. Κάποιοι πιο εύκολοι, κάποιοι πιο δύσκολοι.
Η παρουσίασή μας, αν και δουλεμένη εδώ και αρκετούς μήνες, βρέθηκε τραγικά επίκαιρη και θέλουμε να την αφιερώσουμε στα δύο κορίτσια μας, στα παιδιά μας, σε όλα τα πλάσματα που από ταράτσες κοιτάνε δρόμο και τον βλέπουν σαν λύτρωση.
Θέλουμε να σας πούμε ότι σας αξίζει να μεγαλώσετε και να γίνετε ο εαυτός σας. Η πιο όμορφη εκδοχή σας.
Είσαι ένα πλάσμα περίπλοκο. Πολυδύναμο.
Έχεις καλές μέρες κι έχεις και κακές.
Είσαι η γκρίνια σου και είσαι τα γέλια σου.
Είσαι τα δάκρυά σου και είσαι η χαρά σου.
Είσαι οι φορές που έπεσες και είσαι η δύναμη να σηκώνεσαι.
Είσαι οι μέρες που φοβάσαι, μα είσαι κι οι μέρες που βρήκες το θάρρος να λες τη γνώμη σου.
Είσαι οι μέρες που είπες «Δεν αντέχω άλλο».
Οι μέρες που είπες «Δεν μπορώ».
Μα είσαι κι οι μέρες που σεβάστηκες το μυαλό σου και το σώμα σου.
Και είπες «Δεν πειράζει. Κι αύριο μέρα είναι».
Είσαι οι μέρες που είπες «Όλα τα μπορώ».
Είσαι τα σωστά σου και είσαι και τα λάθη σου.
Όλα αυτά είσαι εσύ.
Κι εγώ;
Εγώ σ’ αγαπώ.
Ακριβώς όπως είσαι.”
Η δημόσια παρέμβασή της άνοιξε έναν ευρύτερο διάλογο γύρω από τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει σήμερα το ελληνικό σχολείο, τον ρόλο του εκπαιδευτικού και τις συνθήκες μέσα στις οποίες καλούνται να μεγαλώσουν τα παιδιά. Ανεξάρτητα από το αν κάποιος συμφωνεί ή διαφωνεί με τις απόψεις της, η ιστορία της υπενθυμίζει ότι πίσω από κάθε εκπαιδευτικό υπάρχει ένας άνθρωπος που καθημερινά επενδύει χρόνο, συναίσθημα και πίστη στη δύναμη της εκπαίδευσης, με μοναδικό στόχο να βοηθήσει τα παιδιά να γίνουν η καλύτερη εκδοχή του εαυτού τους.
