Μια νέα, ιδιαίτερα αιχμηρή κριτική εξαπολύεται κατά των πολιτικών δυνάμεων της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ, εστιάζοντας στην οικονομική τους διαχείριση και τους δεσμούς που αναπτύσσουν με τον τραπεζικό τομέα. Σύμφωνα με νέα στοιχεία, το συνολικό ύψος των χρεών που βαρύνουν τα δύο μεγάλα κόμματα της χώρας έχει φτάσει σε δυσθεώρητα ύψη, αγγίζοντας το εντυπωσιακό ποσό του 1,16 δισεκατομμυρίου ευρώ. Το πλέον καίριο σημείο, ωστόσο, έγκειται στο γεγονός ότι η συντριπτική μερίδα αυτών των οφειλών, ένα πολύ μεγάλο ποσοστό, κατευθύνεται προς τις τράπεζες, γεγονός που πυροδοτεί έντονες συζητήσεις για τη φύση της σχέσης αυτής. Η ανάλυση που προκύπτει από τα διαθέσιμα δεδομένα οδηγεί σε σοβαρά ερωτηματικά και παραλληλισμούς. Υπογραμμίζεται με έμφαση η πιθανότητα τα πολιτικά κόμματα να έχουν καταστεί ουσιαστικά “δέσμια” των τραπεζικών συμφερόντων.
Αυτή η δέσμευση, εξηγείται, προκύπτει από την ανάγκη να διασφαλιστεί η αποπληρωμή των τεράστιων δανείων, γεγονός που υπονομεύει την αυτονομία τους στη λήψη αποφάσεων. Στην ουσία, η κριτική αυτή θέτει υπό αμφισβήτηση την ικανότητα των κομμάτων αυτών να χαράξουν μια ανεξάρτητη πολιτική ατζέντα, ειδικά όταν αυτή μπορεί να έρχεται σε αντίθεση με τα συμφέροντα των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων από τα οποία εξαρτώνται οικονομικά. Η δυσμενής αυτή οικονομική κατάσταση δημιουργεί ένα ακανθώδες πολιτικό πρόβλημα, καθώς οι παραδοσιακές πολιτικές δυνάμεις φαίνεται να λειτουργούν εντός ενός πλαισίου που καθορίζεται, έστω και έμμεσα, από τις τραπεζικές επιταγές. Οι επαϊοντες υποστηρίζουν ότι η συνεχής ανάγκη εξυπηρέτησης του χρέους καθιστά απίθανη την πραγματοποίηση ριζικών αλλαγών ή την υιοθέτηση πολιτικών που θα μπορούσαν να διαταράξουν την ισορροπία του συστήματος.
Έτσι, γεννάται ο προβληματισμός εάν υπάρχει πραγματικά η πολιτική βούληση για μια ουσιαστική ρήξη με τα υφιστάμενα συμφέροντα, όταν αυτά είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με την οικονομική επιβίωση των κομμάτων. Συνεπώς, η έντονη κριτική κατά της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ επικεντρώνεται στην υπόθεση ότι η οικονομική τους εξάρτηση από τις τράπεζες τους καθιστά μη ικανούς να δράσουν αποφασιστικά εναντίον των συμφερόντων τους. Το ερώτημα που παραμένει ανοιχτό και αποτελεί την καρδιά της συζήτησης είναι το κατά πόσον αυτά τα κόμματα μπορούν να απεμπλακούν από αυτή τη δυσχερή θέση και να ασκήσουν πραγματικά ανεξάρτητη πολιτική, η οποία θα τίθεται στην υπηρεσία των πολιτών και όχι των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων. Η αποσαφήνιση αυτής της δυναμικής θεωρείται κρίσιμη για την κατανόηση της σύγχρονης πολιτικής σκηνής.
