Υπάρχει μια παρεξηγημένη ηρεμία που πολλοί ονομάζουν σιωπή. Μια κατάσταση που δείχνει γαλήνη, αποδοχή, ίσως και ωριμότητα. Κι όμως, δεν είναι πάντα έτσι. Η σιωπή δεν είναι πάντοτε σημάδι ισορροπίας. Καμιά φορά είναι το πιο δυνατό καμπανάκι κινδύνου.
Της Θεοδοσίας Κυριάκου
Οι άνθρωποι, όταν νοιάζονται, δεν σιωπούν. Όταν αγαπούν, θυμώνουν, αντιδρούν, υψώνουν τη φωνή τους, ξεσπούν και μπορεί να βγούν ακόμη και εκτός ελέγχου. Όχι γιατί θέλουν να πληγώσουν, αλλά γιατί θέλουν να ακουστούν. Γιατί προσπαθούν και παλεύουν να κρατήσουν κάτι ζωντανό. Ο θόρυβος μιας σχέσης, όσο κουραστικός κι αν είναι, μπορεί να είναι απόδειξη ότι υπάρχει ακόμα ζωή μέσα της.
Οι σχέσεις δεν είναι ευθείες γραμμές. Έχουν σκαμπανεβάσματα, εντάσεις, στιγμές που δοκιμάζουν τα όρια και των δύο. Όμως αυτές οι στιγμές, όσο δύσκολες κι αν είναι, κρύβουν μια αλήθεια: υπάρχει ακόμα ενδιαφέρον. Υπάρχει ακόμα διάθεση για προσπάθεια. Και όταν δύο άνθρωποι επιλέγουν να μείνουν και να δουλέψουν πάνω σε αυτό, τότε υπάρχει πάντα χώρος για διόρθωση, για επανεκκίνηση, για ελπίδα.
Αλλά υπάρχει και η άλλη πλευρά. Κάποτε έρχεται η στιγμή που ένας άνθρωπος κουράζεται. Που νιώθει ότι μιλάει και δεν ακούγεται. Ότι προσπαθεί, αλλά δεν τον συναντά κανείς στη διαδρομή. Ότι οι λέξεις του πέφτουν στο κενό. Και τότε, σιγά σιγά, αρχίζει να σωπαίνει.
Όχι επειδή δεν νοιάζεται πια. Αλλά επειδή δεν αντέχει άλλο να προσπαθεί μόνος.
Η σιωπή, σε αυτή την περίπτωση, δεν είναι ηρεμία. Είναι παραίτηση. Είναι το σημείο όπου η ελπίδα αρχίζει να σβήνει. Είναι εκεί που ο άνθρωπος, ακόμα κι αν θέλει να μείνει, νιώθει πως δεν υπάρχει τίποτα να τον κρατήσει.
Και αυτή η σιωπή είναι που πρέπει να φοβόμαστε.
Όχι τα ξεσπάσματα. Όχι τον θυμό. Όχι τις δύσκολες κουβέντες. Αυτά είναι ζωντανά. Αυτά σημαίνουν ότι κάτι υπάρχει ακόμα να σωθεί.
Αλλά όταν ένας άνθρωπος που κάποτε πάλευε για εσένα, αρχίζει να αποσύρεται, όταν σταματά να μιλά, να εξηγεί, να διεκδικεί… τότε ίσως έχει ήδη αρχίσει να φεύγει.
Αν η σιωπή είναι στην αρχή της, ίσως υπάρχει χρόνος. Ίσως προλαβαίνουμε να ακούσουμε πραγματικά, να καταλάβουμε, να διορθώσουμε.
Αν όμως την αφήσουμε να απλωθεί, να γίνει συνήθεια, να γίνει απόσταση τότε το τέλος δεν θα έρθει ξαφνικά. Θα έχει ήδη ξεκινήσει.
Και τότε, δεν θα υπάρχει τίποτα να ειπωθεί.
Ακολουθήστε την Θεοδοσία Κυριάκου
Facebook page εδώ
Instagram εδώ
