Πρόκειται για μια από εκείνες τις θεμελιώδεις ερωτήσεις που αναπόφευκτα γεννιούνται στο μυαλό σχεδόν κάθε ανθρώπου, καθώς παρατηρεί τον κύκλο του νερού: αν η βροχή πέφτει αμόλυντη και καθαρή, και τα ποτάμια που διαρρέουν τον πλανήτη δεν φέρουν τη χαρακτηριστική αλμυρή γεύση, τότε γιατί το κολοσσιαίο σώμα του ωκεανού είναι γεμάτο άλατα; Η εξήγηση αυτού του φαινομενικά απλού, αλλά ταυτόχρονα σύνθετου, φυσικού φαινομένου δεν είναι αποκλειστική υπόθεση της χημείας, αλλά εντάσσεται σε μια αργή, αδιάκοπα επαναλαμβανόμενη φυσική διαδικασία, η οποία διαδραματίζεται αδιαλείπτως επί τέσσερα περίπου δισεκατομμύρια χρόνια. Και το πιο αξιοσημείωτο είναι ότι η συγκέντρωση του αλατιού στους ωκεανούς, η οποία καθιστά τη θάλασσα αλμυρή, ξεκινά το ταξίδι της στην πραγματικότητα από τη στεριά, αποδεικνύοντας μια απρόσμενη αλληλεπίδραση. Η βροχή, παρόλο που η αντίληψή μας την θεωρεί σχεδόν καθαρό νερό, στην πραγματικότητα περιέχει πάντοτε μικροσκοπικές ποσότητες διαλυμένων αερίων της ατμόσφαιρας, όπως είναι το διοξείδιο του άνθρακα.
Καθώς τα σταγονίδια της βροχής πέφτουν και διαπερνούν την ατμόσφαιρα, απορροφούν αυτό το διοξείδιο του άνθρακα. Στη συνέχεια, όταν αυτά τα όμβρια ύδατα φτάνουν στην επιφάνεια της γης, αρχίζει η διαδικασία που θα οδηγήσει στον αλμυρό ωκεανό. Το διοξείδιο του άνθρακα, αντιδρώντας με το νερό, σχηματίζει ανθρακικό οξύ, ένα ασθενές οξύ. Αυτό το όξινο νερό, κατά τη ροή του προς τα ποτάμια και τους υδάτινους αποδέκτες, διαβρώνει αργά και σταδιακά τα πετρώματα που συναντά. Κατά τη διάβρωση αυτή, απελευθερώνονται και παρασύρονται διάφορα ορυκτά και άλλα στοιχεία. Ειδικότερα, κατά τη διάβρωση των πετρωμάτων, απελευθερώνονται διάφορα θετικά και αρνητικά ιόντα, όπως νάτριο, χλώριο, μαγνήσιο, κάλιο, θειικά άλατα και άλλα. Αυτά τα ιόντα είναι η ουσία του αλατιού που τελικά θα βρούμε στη θάλασσα.
Τα ποτάμια, λειτουργώντας ως φυσικά αγωγοί, συλλέγουν αυτά τα διαλυμένα στοιχεία και τα μεταφέρουν ακαθόριστα προς τα χαμηλότερα σημεία της γης. Καθώς το νερό των ποταμών ρέει συνεχώς, παρασύρει μαζί του αυτά τα φορτία, αυξάνοντας σταδιακά τη συγκέντρωση των διαλυμένων αλάτων, αν και σε πολύ μικρές ποσότητες που δεν γίνονται αντιληπτές από την ανθρώπινη γεύση. Το κρίσιμο σημείο, όμως, είναι η τελική κατάληξη αυτού του αδιάκοπου ταξιδιού: οι ωκεανοί. Καθώς τα ποτάμια καταλήγουν σε αυτούς, εκχέουν το νερό τους, μεταφέροντας μαζί τους όλα τα διαλυμένα μεταλλικά στοιχεία και τα άλατα που έχουν συλλέξει. Στο περιβάλλον των ωκεανών, λαμβάνει χώρα μια άλλη σημαντική φυσική διαδικασία: η εξάτμιση. Ο ήλιος θερμαίνει την επιφάνεια της θάλασσας, προκαλώντας την εξάτμιση του καθαρού νερού. Το καθαρό νερό μετατρέπεται σε υδρατμούς και ανυψώνεται στην ατμόσφαιρα, αφήνοντας όμως πίσω του τα διαλυμένα άλατα και τα ορυκτά.
Με τον καιρό, αυτή η συνεχής προσθήκη αλάτων από τα ποτάμια και η παράλληλη απομάκρυνση του καθαρού νερού μέσω της εξάτμισης, οδηγεί σε τη σταδιακή αύξηση της συγκέντρωσης του αλατιού στους ωκεανούς, καθιστώντας τους αλμυρούς. Η διαδικασία αυτή, επαναλαμβανόμενη για εκατομμύρια, ακόμη και δισεκατομμύρια χρόνια, έχει διαμορφώσει τη σημερινή χημική σύσταση των θαλασσών. Οι ωκεανοί λειτουργούν ουσιαστικά ως οι μεγάλοι συσσωρευτές αυτών των υλικών που προέρχονται από τη συνεχή διάβρωση της στεριάς. Έτσι, ένα φαινόμενο που ξεκινά με την αθώα πτώση της βροχής και τη διάβρωση των πετρωμάτων, καταλήγει στη δημιουργία των απέραντων, αλμυρών υδάτινων εκτάσεων που καλύπτουν το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη μας. Είναι ένα παράδειγμα της μακροπρόθεσμης γεωλογικής δυναμικής, όπου οι φαινομενικά ασήμαντες καθημερινές διεργασίες διαμορφώνουν το αργό, αλλά αδιάκοπο, πρόσωπο του πλανήτη μας.
