Η πολιτική σκηνή της χώρας βιώνει μια περίοδο έντονων αντιπαραθέσεων, με την αντιπολίτευση να ασκεί σφοδρή κριτική στην κυβέρνηση, κατηγορώντας την για υιοθέτηση αυταρχικών μεθόδων διακυβέρνησης. Συγκεκριμένα, επικρατεί η άποψη ότι ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, λειτουργεί με μια αντίληψη “αυτοκρατορικής” εξουσίας, όπου η λογοδοσία προς το Κοινοβούλιο, τους θεσμούς και, κατ’ επέκταση, τους πολίτες, ανατρέπεται. Αυτή η προσέγγιση, όπως υποστηρίζεται, οδηγεί σε μια συστηματική διάβρωση των δημοκρατικών προτύπων και στην υποβάθμιση του ρόλου των αντιπροσωπευτικών σωμάτων, τα οποία όφειλαν να αποτελούν τη ραχοκοκαλιά του πολιτεύματος. Η κυβέρνηση, σύμφωνα με τις κατηγορίες, ευτελίζει μεθοδικά κάθε θεσμό που βρίσκεται στον δρόμο της ή μπορεί να λειτουργήσει ως αντίβαρο στην εκτελεστική εξουσία. Από την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης μέχρι τον ρόλο των ανεξάρτητων αρχών, φαίνεται να παρατηρείται μια τάση για έλεγχο και χειραγώγηση.
Το Κοινοβούλιο, το οποίο παραδοσιακά αποτελεί το κέντρο λήψης αποφάσεων και χώρο λογοδοσίας, εργαλειοποιείται με κάθε δυνατό τρόπο. Νομοσχέδια εισάγονται και ψηφίζονται βιαστικά, χωρίς επαρκή δημόσιο διάλογο ή ουσιαστική επεξεργασία των επιπτώσεών τους, ενώ οι κοινοβουλευτικοί έλεγχοι συχνά περιορίζονται ή ατοννούν, αφήνοντας την κυβέρνηση σχεδόν απρόσβλητη από ερωτήσεις και αιτιάσεις. Αυτή η τακτική, η οποία γίνεται όλο και πιο εμφανής, δημιουργεί ανησυχίες για τη διεύρυνση του χάσματος μεταξύ των πολιτών και των πολιτικών θεσμών. Όταν το Κοινοβούλιο δεν εκπληρώνει τον ρόλο του ως φόρουμ διαλόγου και ελέγχου, αλλά μετατρέπεται σε ένα απλό “ευλογοεπιτροπευόμενο” όργανο, κινδυνεύει να χάσει την εμπιστοσύνη της κοινωνίας. Η αντίληψη ότι η κυβέρνηση ενεργεί ανεξέλεγκτα, σαν να μην λογοδοτεί σε κανέναν, ενισχύει την αίσθηση της αδικίας και της αποξένωσης, υποσκάπτοντας την εμπιστοσύνη προς το πολιτικό σύστημα συνολικά.
Η παρούσα κατάσταση, όπου η εκτελεστική εξουσία μοιάζει να λειτουργεί με όρους μονοκρατορίας, θέτει σοβαρά ερωτήματα για το μέλλον της ελληνικής δημοκρατίας. Η υπερσυγκέντρωση εξουσίας, η παράκαμψη των θεσμικών ελέγχων και η εργαλειοποίηση του κοινοβουλίου, συνθέτουν ένα επικίνδυνο πλέγμα που μπορεί να οδηγήσει σε δυσμενείς επιπτώσεις για την κοινωνική συνοχή και την πολιτική σταθερότητα. Είναι επιτακτική ανάγκη η επαναφορά της λογοδοσίας, ο σεβασμός στους θεσμούς και η ενίσχυση του ρόλου του Κοινοβουλίου, ώστε να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη και να διασφαλιστεί η εύρυθμη λειτουργία της δημοκρατίας.
