Σε μια τοποθέτηση που προκάλεσε αίσθηση στον μπασκετικό κόσμο, ο Γιάννης Μπόγρης επέλεξε να εκφράσει δημόσια τον έντονο προβληματισμό του για τον τρόπο με τον οποίο ασκούνται τα καθήκοντα της προεδρίας από τον Βασίλη Παπανικολάου. Ο έμπειρος αθλητής δεν δίστασε να καταθέσει τις απόψεις του, υπογραμμίζοντας πως η στάση που τηρείται από την πλευρά της ηγεσίας δεν συμβαδίζει με τις πραγματικές ανάγκες του ελληνικού μπάσκετ. Το κεντρικό σημείο της κριτικής του εστιάζει στην απουσία του προέδρου από τα γήπεδα, μια παράμετρος που ο ίδιος θεωρεί καθοριστικής σημασίας για την άμεση επαφή με τα προβλήματα και τους ανθρώπους του χώρου. «Πώς γίνεται να επιλέγουμε έναν πρόεδρο, ο οποίος εκ των πραγμάτων δεν έχει τη δυνατότητα να είναι παρών σε όλα τα γήπεδα;» αναρωτήθηκε ρητορικά ο Μπόγρης, αφήνοντας σαφείς αιχμές για την καταλληλότητα του συγκεκριμένου μοντέλου διοίκησης.
Σύμφωνα με τον ίδιο, η επιλογή ενός προσώπου που δεν μπορεί να ακολουθήσει τον καθημερινό ρυθμό της αθλητικής πραγματικότητας δημιουργεί ένα τεράστιο κενό επικοινωνίας. Ο αθλητής θεωρεί πως ο θεσμικός ρόλος του προέδρου επιβάλλει μια συνεχή και αδιάλειπτη παρουσία στο πεδίο, προκειμένου να υπάρχει σφαιρική εικόνα για τα ζητήματα που ταλανίζουν τις ομάδες, τους παίκτες και τις τοπικές κοινωνίες. Η κριτική αυτή προσλαμβάνει μεγαλύτερες διαστάσεις αν αναλογιστεί κανείς τη σημασία της προσωπικής ενασχόλησης του διοικητικού ηγέτη με τις υποδομές και τη διαχείριση κρίσεων. Ο Μπόγρης υποστηρίζει πως η διοίκηση από απόσταση δεν αρκεί για να επιλυθούν τα χρόνια προβλήματα του αθλήματος, τα οποία απαιτούν άμεση παρέμβαση και διαρκή τριβή με τη βάση του αθλητικού οικοδομήματος. Η έλλειψη αυτής της παρουσίας, όπως επισημαίνει, δημιουργεί μια αποστασιοποίηση που δυσχεραίνει την εμπιστοσύνη μεταξύ της ηγεσίας και των ανθρώπων που στελερώνουν τον χώρο του μπάσκετ καθημερινά.
Παράλληλα, ο αθλητής φαίνεται να θέτει το ερώτημα για το τι πραγματικά περιμένουμε από ένα πρόσωπο που αναλαμβάνει τέτοια ευθύνη, αναδεικνύοντας τις προσδοκίες των μελών της αθλητικής κοινότητας. Η τοποθέτησή του δεν περιορίζεται σε ένα προσωπικό επίπεδο, αλλά επεκτείνεται στη λειτουργική δομή του φορέα, ζητώντας ουσιαστικά μεγαλύτερη λογοδοσία και ενεργή συμμετοχή σε όλα τα επίπεδα της αθλητικής δράσης. Η συζήτηση που άνοιξε είναι πιθανό να συνεχιστεί, καθώς ο προβληματισμός του Μπόγρη εκφράζει μια μερίδα ανθρώπων του χώρου που επιζητούν πιο δυναμική παρουσία από όσους κατέχουν καίριες διοικητικές θέσεις στα αθλητικά δρώμενα.
