Η πορεία προς την ίδρυση ενός νέου πολιτικού φορέα συχνά συνοδεύεται από έντονη προετοιμασία και στοχευμένη επικοινωνία, όμως η περίπτωση της Μαρίας Καρυστιανού φαίνεται να ακολουθεί μια μοναδική, για τα ελληνικά δεδομένα, τακτική. Η πρόσφατη εκδήλωση για την παρουσίαση του κόμματός της, αν και αναμενόταν να αποτελέσει μια λαμπερή πρεμιέρα, στιγματίστηκε από μια σειρά αντιφατικών κινήσεων. Παρά το γεγονός ότι απηύθυνε κάλεσμα προς το ευρύ κοινό να παρευρεθεί στο Ολύμπιον της Θεσσαλονίκης, η ίδια η Καρυστιανού φέρεται να παρακολούθησε την εκδήλωση από απόσταση, προκαλώντας έτσι ένα περίεργο “μποϊκοτάζ” της δικής της πρόσκλησης. Αυτή η αποστασιοποίηση, που ερμηνεύεται από πολλούς ως αψυχολόγητη, δημιούργησε αμηχανία μεταξύ των υποστηρικτών της, οι οποίοι προσδοκούσαν μια άμεση και δυναμική παρουσία της ηγετικής φιγούρας. Η περίεργη αυτή στάση της Μαρίας Καρυστιανού αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον, εάν συνδυαστεί με τις αναφορές περί “συνωμοσιολογιών” που περιβάλλουν τη νέα πολιτική κίνηση.
Η ερμηνεία που δίνεται για την απουσία της από την κεντρική σκηνή είναι ότι, πιθανότατα, επιδίωξε να δικαιολογήσει την παρουσία κάποιων στενών της συνεργατών, οι οποίοι εμφανίστηκαν σε προεγγεγραμμένο οπτικοακουστικό υλικό. Αυτό το σενάριο, αν και εικαστικό, αναδεικνύει την πολυπλοκότητα των εσωτερικών στρατηγικών και την ανάγκη για προσεκτική διαχείριση της εικόνας. Η επιλογή να μην είναι παρούσα σε ένα τόσο κομβικό σημείο, όπως η επίσημη πρεμιέρα, εγείρει ερωτήματα σχετικά με την αυτοπεποίθηση των διοργανωτών ή πιθανές εσωτερικές διαφωνίες που δεν έχουν γίνει γνωστές στο ευρύ κοινό. Το στοιχείο αυτό, σε συνδυασμό με άλλα, συνθέτει μια εικόνα μιας πρεμιέρας που άφησε πολλά ερωτηματικά. Το γεγονός ότι η Μαρία Καρυστιανού, παρότι απευθύνει κάλεσμα στον κόσμο να βρεθεί στο Ολύμπιον της Θεσσαλονίκης, επιλέγει τελικά να μην είναι η ίδια εκεί, δημιουργεί ένα παράδοξο επικοινωνιακό μήνυμα.
Η ουσία του ζητήματος έγκειται στην αντίφαση μεταξύ της πρόσκλησης και της πραγματικής δέσμευσης. Πρόκειται για μια ενέργεια που, εκ των υστέρων, θα μπορούσε να ερμηνευτεί ποικιλοτρόπως, από μια σκόπιμη στρατηγική αποκλεισμού μέχρι μια απλή παράβλεψη. Ωστόσο, σε ένα χώρο που απαιτεί σαφήνεια και ειλικρίνεια, τέτοιες κινήσεις μπορούν να προκαλέσουν σύγχυση. Η παρουσία στενών συνεργατών της, ίσως ως «εκπρόσωποι» της δικής της απουσίας, υποδηλώνει μια προσπάθεια διατήρησης της επαφής, χωρίς όμως την αμεσότητα της προσωπικής συμμετοχής, αφήνοντας δεκάδες αναπάντητα ερωτήματα. Η όλη κατάσταση επιτείνει την αίσθηση ότι το νέο πολιτικό εγχείρημα βρίσκεται σε μια πρώιμη, ίσως και ασταθή, φάση. Η αναφορά σε “συνωμοσιολογίες” ίσως δεν είναι τυχαία, αλλά υποδηλώνει μια προσπάθεια να εξηγηθούν τέτοιες ασυνήθιστες ενέργειες μέσα από ένα πρίσμα διαφορετικό από το συνηθισμένο.
Η επιλογή να στηριχθεί η επικοινωνία, έστω και εν μέρει, σε προηχογραφημένο υλικό, ενώ η ίδια η εκδήλωση εξελίσσεται, δημιουργεί μια αίσθηση απομακρυσμένης παρουσίας. Αυτή η προσέγγιση, αν και μπορεί να έχει εσωτερικά λογικά, φαντάζει προβληματική για ένα πολιτικό κόμμα που επιδιώκει να κερδίσει την εμπιστοσύνη του κοινού και να εδραιωθεί στην πολιτική σκηνή. Η πρεμιέρα, αντί να αποτελέσει μια ισχυρή δήλωση παρουσίας, έμοιαζε περισσότερο με μια αινιγματική υπόθεση.
