Η πρόσφατη δράση του Μακάριου Λαζαρίδη στο δημόσιο διάλογο έχει προκαλέσει, δικαίως, ποικίλες αντιδράσεις. Οι φωνασκίες και οι προσωπικές επιθέσεις έχουν αντικαταστήσει την ουσιαστική πολιτική συζήτηση, αποκαλύπτοντας μια εικόνα αδυναμίας και έντονου φόβου. Η εκκωφαντική απουσία ουσιαστικών επιχειρημάτων, που θα μπορούσαν να στηρίξουν τις θέσεις του, οδηγεί αναπόφευκτα σε μια επιθετική ρητορική, η οποία όμως δεν προσφέρει τίποτα εποικοδομητικό. Αντιθέτως, υπογραμμίζει μια βαθιά κρίση επικοινωνίας και μια δυσκολία στην αντιμετώπιση της κριτικής με σοβαρότητα και υπευθυνότητα. Η στόχευση συγκεκριμένων προσώπων και η χρήση χυδαίων χαρακτηρισμών, αντί για την επί της ουσίας αντιμετώπιση των προβλημάτων, καθιστά σαφές ότι οι ίδιες οι λέξεις είναι ενδεικτικές της εσωτερικής του κατάστασης. Η χρήση φράσεων που αποδίδουν “όνομα και επίθετο” στο ψέμα και την υποκρισία, στρέφεται τελικά εναντίον του ίδιου του ομιλητή.
Όταν κάποιος κατηγορεί αδιακρίτως για πλαστογραφία της αλήθειας και ανειλικρίνεια, χωρίς να παρουσιάζει αδιάσειστα στοιχεία, κινδυνεύει να βρεθεί αντιμέτωπος με τα ίδια τα «αποτυπώματα» της δικής του συμπεριφοράς. Αυτή η τακτική, αντί να ενισχύει την επιχειρηματολογία του, την αποδυναμώνει, καθώς η υπερβολή και η προσωπική χροιά αφαιρούν την αντικειμενικότητα. Η πολιτική είναι πάνω απ’ όλα σοβαρότητα και διάλογος, και όχι ένα πεδίο μάχης όπου οι ενοχές και οι ανασφάλειες εκδηλώνονται με τέτοια αμεσότητα. Η επίκληση του “ψέματος” και της “υποκρισίας” από έναν πολιτικό, χωρίς την ανάλογη τεκμηρίωση, φανερώνει πανικό. Η στρατηγική των προσωπικών επιθέσεων και η προσπάθεια υποβάθμισης του αντιπάλου μέσω χυδαίων εκφράσεων, αποτελεί πάγια τακτική όσων δεν διαθέτουν ισχυρά επιχειρήματα. Είναι η εύκολη λύση, η προσφυγή στο συναίσθημα και την οργή, παρά στην ψύχραιμη ανάλυση και την τεκμηριωμένη πρόταση.
Φαίνεται πως, στην περίπτωση του κ. Λαζαρίδη, η έλλειψη απαντήσεων σε κρίσιμα ερωτήματα έχει οδηγήσει σε μια πυρετώδη αντίδραση, που αποσκοπεί στην εκτροπή της συζήτησης από την ουσία. Η επιλογή να στοχοποιήσει κανείς πολιτικούς αντιπάλους, φορτίζοντας τη δημόσια συζήτηση με προσωπικές διαμάχες, δείχνει μια εντυπωσιακή αδυναμία να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να συνεισφέρει εποικοδομητικά. Είναι αναγκαίο να κατανοήσουμε ότι η δημόσια συζήτηση, ειδικά σε μια περίοδο πολλαπλών κρίσεων, απαιτεί υπευθυνότητα και ψυχραιμία. Η στροφή στην προσωπική αντιπαράθεση και οι χυδαίες εκφράσεις δεν είναι απλώς ατυχείς στιγμές, αλλά αποκαλύπτουν μια βαθύτερη αντίληψη περί πολιτικής, η οποία βασίζεται στην επικοινωνιακή χειραγώγηση και όχι στην ουσιαστική διακυβέρνηση. Οι λέξεις “ψέμα” και “υποκρισία”, όταν χρησιμοποιούνται με τέτοια ένταση και χωρίς σαφή αναφορά σε γεγονότα, μοιάζουν περισσότερο με κραυγή απόγνωσης παρά με σοβαρή πολιτική τοποθέτηση.
Η πολιτική σκηνή χρειάζεται προτάσεις, διάλογο και σεβασμό, όχι προσωπικές επιθέσεις που θολώνουν τα νερά.
