Σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη καμπή για την ελληνική εξωτερική πολιτική, η κυβέρνηση βρίσκεται αντιμέτωπη με τη διαχείριση ενός σύνθετου προβλήματος, επιχειρώντας να μετριάσει τις επιπτώσεις από την παγίωση του τουρκολιβυκού μνημονίου. Η καθυστέρηση που παρατηρήθηκε στην αντίδραση της Αθήνας έχει προκαλέσει έντονο προβληματισμό, με τα κυβερνητικά στελέχη να προσπαθούν πλέον να διεθνοποιήσουν το ζήτημα εκ των υστέρων. Η προσπάθεια αυτή μεταφράζεται σε έναν μαραθώνιο διπλωματικών επαφών, με στόχο την ευαισθητοποίηση των διεθνών συμμάχων απέναντι στις τουρκικές προκλήσεις, αν και πολλοί αναλυτές επισημαίνουν ότι το χαμένο έδαφος είναι δύσκολο να καλυφθεί άμεσα, καθώς οι τετελεσμένες καταστάσεις έχουν ήδη δημιουργήσει νέα δεδομένα στην περιοχή. Την ίδια στιγμή, το Μέγαρο Μαξίμου δέχεται ισχυρές πιέσεις από το εσωτερικό της «γαλάζιας» παράταξης, όπου η δυσφορία για τους χειρισμούς στα εθνικά θέματα έχει μετατραπεί σε μια ανοιχτή εσωκομματική φωτιά.
Οι αναταράξεις εντός της κοινοβουλευτικής ομάδας αντικατοπτρίζουν τον προβληματισμό που επικρατεί στη βάση του κόμματος, με πολλά στελέχη να εκφράζουν δημόσια τις επιφυλάξεις τους για την αποτελεσματικότητα της ακολουθούμενης στρατηγικής. Οι εσωκομματικές τριβές δεν περιορίζονται μόνο στα θέματα εξωτερικής πολιτικής, αλλά φαίνεται πως αγγίζουν ευρύτερες πτυχές της κυβερνητικής λειτουργίας, αποδυναμώνοντας την εικόνα ενότητας που επιδιώκει να προβάλει η ηγεσία. Η κυβέρνηση καλείται πλέον να επιδοθεί σε μια προσπάθεια «πυρόσβεσης» σε δύο μέτωπα ταυτόχρονα. Από τη μία πλευρά, οφείλει να αποδείξει στους διεθνείς οργανισμούς ότι οι ελληνικές θέσεις παραμένουν ισχυρές και στηρίζονται στο διεθνές δίκαιο, επιδιώκοντας την απομόνωση των τουρκικών επιδιώξεων στην ανατολική Μεσόγειο. Από την άλλη, είναι υποχρεωμένη να διαχειριστεί τις εσωτερικές φωνές αμφισβήτησης, οι οποίες αυξάνονται καθώς ο χρόνος πιέζει και τα αποτελέσματα στο διπλωματικό επίπεδο δεν είναι ακόμη απτά.
Η διαχείριση αυτής της κρίσης απαιτεί λεπτούς χειρισμούς, καθώς οποιαδήποτε αστοχία ενδέχεται να επιτείνει το κλίμα αστάθειας. Οι επόμενες εβδομάδες αναμένεται να είναι καθοριστικές για το μέλλον της κυβερνητικής στρατηγικής, καθώς η πίεση για συγκεκριμένα αποτελέσματα αυξάνεται τόσο από την πλευρά των συμμάχων όσο και από το εσωτερικό του κόμματος. Το διακύβευμα δεν είναι μόνο η διαχείριση του τουρκολιβυκού μνημονίου, αλλά η ίδια η ικανότητα της κυβέρνησης να εμπνέει εμπιστοσύνη και να διατηρεί τη συνοχή της σε μια περίοδο που τα εθνικά θέματα τίθενται στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας. Οι εσωκομματικές ισορροπίες θα δοκιμαστούν σκληρά, με το Μέγαρο Μαξίμου να αναζητά τρόπους να κλείσει τα ανοιχτά μέτωπα πριν αυτά προκαλέσουν μεγαλύτερη φθορά στην πολιτική του εικόνα.
