Η αβεβαιότητα κυριαρχεί στους διαδρόμους των κοινωνικών δομών, καθώς οι εργαζόμενοι, που μέχρι πρότινος οραματίζονταν τη μονιμοποίησή τους, βρίσκονται πλέον αντιμέτωποι με ένα δυστοπικό σενάριο. Το νέο πλαίσιο που διαμορφώνεται αναφορικά με τις προσλήψεις και, κυρίως, τη χρηματοδότηση, δημιουργεί εύλογες ανησυχίες για το μέλλον των ίδιων αλλά και των υπηρεσιών που προσφέρουν. Η μετάβαση από την προσδοκία της ασφάλειας στην επισφάλεια είναι απότομη και επώδυνη, αφήνοντας πίσω ένα κλίμα ανασφάλειας και φόβου. Η πιθανότητα κλεισίματος πολλών δομών και της απώλειας θέσεων εργασίας αποτελεί μια εφιαλτική πραγματικότητα που απειλεί να ανατρέψει το ήδη ευαίσθητο κοινωνικό δίχτυ προστασίας. Η αλλαγή στο μοντέλο χρηματοδότησης, με περικοπές ή αλλαγές στις πηγές πόρων, φαίνεται να είναι ο βασικός πυροδοτικός μηχανισμός αυτής της κρίσης. Πολλές από τις κοινωνικές δομές, που λειτουργούν συχνά με εθελοντική προσφορά και περιορισμένους πόρους, κινδυνεύουν πλέον να μην μπορούν να ανταποκριθούν στις βασικές τους λειτουργικές ανάγκες.
Αυτό συνεπάγεται όχι μόνο την απώλεια θέσεων εργασίας, αλλά και την περιορισμένη ή και τη μη παροχή κρίσιμων υπηρεσιών σε ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού, όπως άτομα με αναπηρία, ηλικιωμένους, άστεγους, ή οικογένειες που χρήζουν στήριξης. Η δυσμενής εξέλιξη αυτή αναδεικνύει την ανάγκη για άμεσες και αποτελεσματικές παρεμβάσεις. Οι εργαζόμενοι, οι οποίοι έχουν αφιερώσει ψυχή και σώμα στην προσφορά και την υποστήριξη των ωφελούμενων, βιώνουν έντονη ψυχολογική πίεση. Η αγωνία για την επιβίωσή τους και την κάλυψη των βασικών τους αναγκών, πλέον, συνδυάζεται με την ηθική οδύνη της πιθανής αδυναμίας τους να συνεχίσουν το σημαντικό έργο τους. Έχει χαθεί η εμπιστοσύνη σε μακροπρόθεσμες πολιτικές σταθερότητας, καθώς το νέο πλαίσιο φαντάζει ασαφές και συνάμα απειλητικό. Η διαφαινόμενη επαγγελματική τους αβεβαιότητα, σε συνδυασμό με την αίσθηση της απώλειας της αξίας της προσφοράς τους, αποτελούν βαριά πλήγματα στην ψυχολογία τους και την αφοσίωσή τους στο λειτούργημα.
Επιπλέον, η πιθανή κατάρρευση αυτών των δομών θα επηρεάσει άμεσα και έμμεσα ολόκληρες κοινότητες. Οι κοινωνικές υπηρεσίες διαδραματίζουν θεμελιώδη ρόλο στην κοινωνική συνοχή και την αντιμετώπιση ποικίλων προβλημάτων. Η απώλειά τους θα οδηγήσει αναπόφευκτα σε αύξηση των κοινωνικών ανισοτήτων, της φτώχειας και της περιθωριοποίησης. Η ευάλωτη θέση πολλών συνανθρώπων μας θα γίνει ακόμη πιο δεινή, καθώς οι λίγες διαθέσιμες επιλογές υποστήριξης θα μειωθούν δραματικά. Η πολιτεία καλείται να αναλάβει άμεσα τις ευθύνες της και να διασφαλίσει τη συνέχιση λειτουργίας αυτών των ζωτικών οργανισμών, επανεξετάζοντας τις προτεραιότητες και ενισχύοντας την ουσιαστική στήριξη. Η επισφάλεια στην οποία οδηγούνται οι εργαζόμενοι δεν αποτελεί απλώς μια οικονομική ανασφάλεια, αλλά πλήττει και το ίδιο το κοινωνικό κεφάλαιο της χώρας. Η πολυετής εμπειρία και η εξειδίκευση που έχουν αποκτήσει όσοι υπηρετούν σε αυτές τις δομές, κινδυνεύουν να χαθούν, με ανυπολόγιστες συνέπειες για την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών.
Είναι επιτακτική ανάγκη να εξευρεθούν βιώσιμες λύσεις και να διασφαλιστεί η απρόσκοπτη λειτουργία των κοινωνικών δομών, προστατεύοντας παράλληλα το ανθρώπινο δυναμικό που αποτελεί την κινητήρια δύναμή τους. Η συζήτηση για τη μονιμοποίηση πρέπει να αντικατασταθεί από άμεσες ενέργειες για τη διατήρηση και την ενίσχυση της απασχόλησης και των υπηρεσιών.
