Παρά τις διακηρύξεις και τις υποσχέσεις για άμεση εφαρμογή, επτά ολόκληροι μήνες έχουν περάσει από την ημέρα που η πολιτεία πανηγύρισε την εξαγγελία ενός νέου, επαναστατικού μέτρου. Το μέτρο αυτό, στην υπόσχεσή του, θα έθετε τέλος στην διαρκή ταλαιπωρία που βιώνουν καθημερινά τα άτομα με αναπηρία, ιδίως όσον αφορά τις μετακινήσεις τους με τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς. Η εικόνα, όμως, που επικρατεί σήμερα, λίγους μήνες μετά, δεν θυμίζει σε τίποτα την αρχική αισιοδοξία. Αντιθέτως, η κατάσταση έχει φτάσει σε ένα σημείο απόλυτου αλαλούμ, με τους αρμόδιους φορείς να μοιάζουν ανίκανοι να διαχειριστούν την πρωτοβουλία που οι ίδιοι προώθησαν με τόση θέρμη. Η ελπίδα για απλοποίηση και βελτίωση έχει μετατραπεί σε ματαίωση και απογοήτευση για χιλιάδες συμπολίτες μας. Η πολυπόθητη «κάρτα αναπηρίας», που παρουσιάστηκε ως η λύση στο καίριο πρόβλημα της προσβασιμότητας, φαίνεται να έχει «ξεχαστεί» από τους αρμόδιους, ή τουλάχιστον να έχει τεθεί στο συρτάρι της γραφειοκρατίας.
Οι ανακοινώσεις για ένα «σόου» που θα έλυνε πάραυτα τις δυσκολίες, αποδεικνύονται εκ του αποτελέσματος κενές περιεχομένου. Πολίτες με σοβαρές αναπηρίες, που βασίστηκαν στις κυβερνητικές δεσμεύσεις, βρίσκονται αντιμέτωποι με άγνωστους όρους, ελλιπή ενημέρωση και ατελείωτες ουρές σε δημόσιες υπηρεσίες. Η διαδικασία απόκτησης της κάρτας, αλλά και η ουσιαστική της εφαρμογή, παραμένουν αδιαφανείς, ενώ οι τρόποι με τους οποίους θα έπρεπε να διευκολύνουν την καθημερινότητα, δηλαδή στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, παραμένουν άγνωστοι σε πολλούς δικαιούχους. Η αβελτια και η έλλειψη οργάνωσης βαθαίνουν το πρόβλημα. Το γεγονός ότι επτά μήνες μετά την εξαγγελία, τίποτα δεν έχει ουσιαστικά αλλάξει για τους ανθρώπους αυτούς, αποτελεί ένα ξεκάθαρο σημάδι αποτυχίας. Η αρχική «φούσκα» των εξαγγελιών έχει σκάσει, αφήνοντας πίσω της ένα τοπίο αβεβαιότητας και αδικίας.
Οι πολίτες με αναπηρία, που ήδη αντιμετωπίζουν σημαντικές προκλήσεις στην καθημερινότητά τους, καλούνται τώρα να «τρέξουν» σε ατέλειωτες γραφειοκρατικές διαδικασίες, χωρίς σαφή καθοδήγηση και υποστήριξη. Η πραγματικότητα είναι σκληρή: η κάρτα αναπηρίας, που θα έπρεπε να αποτελεί εργαλείο διευκόλυνσης, έχει μετατραπεί σε ένα ακόμα εμπόδιο, αποκαλύπτοντας την αδυναμία του συστήματος να ανταποκριθεί στις πραγματικές ανάγκες των ευάλωτων ομάδων του πληθυσμού. Η έλλειψη προγραμματισμού και συντονισμού μεταξύ των αρμόδιων αρχών είναι εμφανής. Είναι αδήριτο το πώς η προσπάθεια αυτή, αντί να προσφέρει λύσεις, έχει δημιουργήσει ένα κλίμα σύγχυσης και ματαίωσης. Η απουσία ενός ολοκληρωμένου και λειτουργικού πλαισίου, που θα εξασφάλιζε την απρόσκοπτη εφαρμογή του μέτρου, καθιστά την κατάσταση ακόμη πιο δύσκολη. Οι δικαιούχοι, οι οποίοι αναζητούν απαντήσεις και πρακτικές λύσεις, βρίσκονται μπροστά σε ένα τοίχος αδιαφορίας και αποδιοργάνωσης.
Το «σόου» της αρχικής παρουσίασης έχει πλέον δώσει τη θέση του στην πικρή αλήθεια: η ταλαιπωρία των ατόμων με αναπηρία, όσον αφορά τις μετακινήσεις τους, συνεχίζεται αμείωτη, εν μέσω ενός ακατανόητου χάους που αφήνει πίσω του μόνο απογοήτευση και αίσθημα αδικίας. Η ανάγκη για άμεση παρέμβαση και ουσιαστικές αλλαγές είναι επιτακτική.
