Κάποιες σχέσεις τελειώνουν ξαφνικά. Με μια κουβέντα που ειπώθηκε πάνω στον θυμό. Με μια σιωπή που κράτησε λίγο παραπάνω από όσο έπρεπε. Με μια στιγμή που κανείς από τους δύο δεν είχε τη δύναμη να προσπαθήσει ακόμη λίγο.
Οι σχέσεις όμως που κάποτε χτίστηκαν με αγάπη, όνειρα και κοινές υποσχέσεις δεν αξίζουν πάντα ένα τόσο γρήγορο τέλος.
Της Θεοδοσίας Κυριάκου
Τα πράγματα δεν είναι πάντα εύκολα όταν συμβιώνουν δύο άνθρωποι. Και η συμβίωση μπορεί να γίνει ακόμη πιο απαιτητική όταν έρχονται παιδιά, ευθύνες, κούραση και πίεση. Εκεί, μέσα στην ένταση της καθημερινότητας, είναι εύκολο να χαθεί ο δρόμος που κάποτε έφερε δύο ανθρώπους κοντά.
Ίσως τότε, πριν παρθεί μια οριστική απόφαση, να αξίζει να σταματήσουμε για λίγο. Να κοιτάξουμε πίσω και να θυμηθούμε γιατί αγαπήσαμε αυτόν τον άνθρωπο. Και να αναρωτηθούμε με ειλικρίνεια:
Μήπως αυτή η σχέση αξίζει… μια τελευταία ευκαιρία;
Ζούμε σε μια εποχή όπου οι αποφάσεις παίρνονται γρήγορα. Όταν κάτι δυσκολεύει συχνά η πρώτη σκέψη είναι να φύγουμε, να κλείσουμε την πόρτα και να προχωρήσουμε.
Νιώθουμε πως η φυγή είναι ο μόνος τρόπος για να ηρεμήσουμε.
Και πράγματι, υπάρχουν φορές που το τέλος μιας σχέσης είναι η μόνη υγιής επιλογή. Καμία σχέση δεν αξίζει να συνεχίζεται όταν δεν υπάρχει σεβασμός, ασφάλεια ή η δυνατότητα μιας αρμονικής συνύπαρξης.
Όμως υπάρχει και μια άλλη αλήθεια: κάποιες σχέσεις αξίζουν μια τελευταία ευκαιρία.
Οι ανθρώπινες σχέσεις δεν είναι ευθείες γραμμές. Είναι κύκλοι, διαδρομές και καμιά φορά τρικυμίες. Ιδίως όταν μια σχέση περνά από μεγάλες αλλαγές όπως όταν έρχονται τα παιδιά. Σε αυτή τη φάση η δυναμική μιας σχέσης αλλάζει. Τα παιδιά γεννιούνται από αγάπη αλλά μαζί τους φέρνουν και νέες ευθύνες, κούραση, άγχος και νέους ρόλους που κανείς δεν μας έμαθε πραγματικά πώς να διαχειριστούμε.
Συχνά, σε τέτοιες περιόδους, εμπλέκονται και άλλοι άνθρωποι όπως φίλοι και συγγενείς. Οι δικοί μας άνθρωποι θα μας δώσουν συμβουλές που θεωρούν πως θα μας είναι χρήσιμες. Αν και θα το πράξουν με καλή πρόθεση, η παρέμβαση τους μπορεί καμιά φορά να περιπλέξει τα πράγματα περισσότερο αντί να τα απλοποιήσει. Μπορεί ακόμη να μας κάνει να νιώσουμε την ανάγκη φυγής από την σχέση που μοιάζει να έχει γίνει υπερβολικά πολύπλοκη και κουραστική.
Όταν έρθει εκείνη η στιγμή πρέπει να σταματήσουμε λίγο και να πάρουμε μια ανάσα.
Πρέπει να ταξιδέψουμε πίσω στον χρόνο και να θυμηθούμε γιατί κάποτε επιλέξαμε να είμαστε με αυτόν τον άνθρωπο. Τι ήταν εκείνο που μας έκανε να τον αγαπήσουμε, να τον εκτιμήσουμε και να θελήσουμε να τον έχουμε δίπλα μας ως συνοδοιπόρο στη ζωή.
Γιατί οι σχέσεις δεν δοκιμάζονται μόνο από τα λάθη. Δοκιμάζονται και από την κούραση, την πίεση, την έλλειψη χρόνου και την αδυναμία να ακούμε ο ένας τον άλλο όταν όλα γύρω τρέχουν.
Μια τελευταία ευκαιρία δεν σημαίνει να παραμένουμε σε κάτι που μας πληγώνει ή μας εξαντλεί. Σημαίνει να δώσουμε στον εαυτό μας και στον άλλον τον χρόνο και τον χώρο να σκεφτούμε, να στοχαστούμε και να ψάξουμε μέσα μας με ειλικρίνεια.
Να αναρωτηθούμε αν πραγματικά εξαντλήσαμε όλα όσα μπορούσαμε να προσπαθήσουμε.
Ιδίως όταν υπάρχουν παιδιά, οι αποφάσεις αυτές αποκτούν ακόμη μεγαλύτερο βάρος. Όχι γιατί πρέπει να μένουμε μαζί «για τα παιδιά», αλλά γιατί αξίζει να είμαστε σίγουροι ότι προσπαθήσαμε όσο μπορούσαμε πριν εγκαταλείψουμε το πλοίο.
Κάποιες φορές, μέσα από αυτή τη διαδικασία οι άνθρωποι βρίσκουν ξανά τον δρόμο ο ένας προς τον άλλον. Άλλες φορές, συνειδητοποιούν με ηρεμία ότι οι δρόμοι τους πράγματι πρέπει να χωρίσουν.
Αλλά τότε η απόφαση δεν είναι βιαστική. Είναι ώριμη.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο σημαντικό: να φεύγουμε μόνο όταν ξέρουμε βαθιά μέσα μας ότι δώσαμε πραγματικά την ευκαιρία που άξιζε η σχέση.
Γιατί κάποιες σχέσεις δεν χρειάζονται απλώς μια απόφαση.
Χρειάζονται λίγο χρόνο, λίγη σιωπή… και ίσως μια τελευταία ευκαιρία!
Ακολουθήστε την Θεοδοσία Κυριάκου
Facebook page εδώ
Instagram εδώ
