«Κι αν κρατάς το χαρακτήρα τον αλύγιστο, πάρε το δρόμο που σου πρέπει, τον αγύριστο».
Της Θεοδοσίας Κυριάκου
Υπάρχουν στίχοι που κάποια στιγμή τους ακούμε διαφορετικά. Ίσως γιατί η ζωή μάς μαθαίνει πως οι άνθρωποι δεν είναι υποχρεωμένοι να μένουν, όσο κι αν μας αγαπούν.
Όλοι περνάμε δύσκολα. Όλοι κουραζόμαστε, θυμώνουμε, πληγωνόμαστε και κάποιες φορές δεν είμαστε ο καλύτερος εαυτός μας. Είναι ανθρώπινο. Και οι άνθρωποι που βρίσκονται πιο κοντά μας είναι συνήθως εκείνοι που θα δεχτούν τους κραδασμούς όσων βιώνουμε. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να γίνονται αποδέκτες του θυμού, της σκληρότητας ή της αδιαφορίας μας.
Ο πόνος μας μπορεί να εξηγεί τη συμπεριφορά μας, δεν την δικαιολογεί.
Η αγάπη δίνει χώρο, κατανόηση και χρόνο. Δεν καταργεί όμως τα όρια. Γιατί απέναντί μας υπάρχει ένας άνθρωπος με τις δικές του αντοχές, τις δικές του πληγές και τη δική του ανάγκη να προστατεύσει την ψυχική του ηρεμία.
Κάποια στιγμή, λοιπόν, θα αναρωτηθεί αν αυτό που ζει του κάνει καλό. Και τότε μπορεί να φύγει. Όχι επειδή δεν προσπάθησε. Ίσως ακριβώς επειδή προσπάθησε πολύ.
Το λάθος είναι να θεωρούμε δεδομένους εκείνους που μένουν. Να πιστεύουμε ότι η αγάπη τους θα τους κρατά για πάντα στη θέση του ανθρώπου που συγχωρεί, καταλαβαίνει και περιμένει. Μέχρι που μια μέρα η υπομονή τελειώνει και αυτός που θεωρούσαμε δεδομένο επιλέγει τον εαυτό του.
Γι’ αυτό χρειάζεται να έχουμε το θάρρος να κοιτάζουμε και τη δική μας πλευρά. Να αναγνωρίζουμε τα λάθη μας, να ζητάμε συγγνώμη και, κυρίως, να αλλάζουμε όσα πληγώνουν εκείνους που αγαπάμε. Γιατί η επίγνωση χωρίς αλλαγή είναι απλώς μια ακόμη δικαιολογία.
Και τότε έρχεται η πιο δύσκολη αλήθεια: μπορεί να χάσουμε έναν άνθρωπο όχι επειδή δεν μας αγάπησε αρκετά, αλλά επειδή εμείς του ζητήσαμε να αντέξει περισσότερα απ’ όσα του αναλογούσαν.
Κάποιοι άνθρωποι θα μείνουν όσο μπορούν. Θα προσπαθήσουν όσο αντέχουν. Θα δώσουν ευκαιρίες. Αλλά δεν θα μείνουν με κάθε κόστος.
Κάποια στιγμή θα διαλέξουν την ηρεμία τους.
Κι όταν φύγουν, δεν θα φταίει ότι δεν μας αγάπησαν.
Θα φταίει ότι αργήσαμε να καταλάβουμε πως η αγάπη ενός ανθρώπου δεν είναι άδεια για να τον πληγώνουμε.
Ακολουθήστε την Θεοδοσία Κυριάκου
Facebook page https://www.facebook.com/theodosia.kyriakou.page
