Γράφει η Θεοδοσία Κυριάκου
Ιούλιος 1974. Μαύρος μήνας στην Ιστορία της Κύπρου. Πραξικόπημα και εισβολή. 20 Ιουλίου. Ημερομηνία που έμελλε να μείνει βαθιά χαραγμένη στην ψυχή μας. Μια πληγή που δεν θα κλείσει ποτέ. Νεκροί, αγνοούμενοι, ξεριζωμός.
Μάνες που έχασαν τα παιδιά τους. Μάνες που φόρτωσαν ότι πρόλαβαν και με μία βαλίτσα στο χέρι εγκατέλειψαν τα σπίτια τους ψάχνοντας καταφύγιο για τα παιδιά τους. Άντρες μα και αγόρια αμούστακα που αποδέχτηκαν το κάλεσμα για υπεράσπιση των πάτριων εδαφών. Άντρες μα και αγόρια που άφησαν πίσω τις οικογένειες τους μη γνωρίζοντας αν θα τις ξανανταμώσουν.
Δεν δείλιασαν όμως ούτε στιγμή. Το χρέος τους βαρύ. Να υπερασπιστούν την πατρίδα και να διαφυλάξουν ακέραια τα πάτρια εδάφη. Ρίχνονται στον αγώνα αλλά η μάχη είναι άνιση. Κάποιοι φρόντισαν να βρει ο εχθρός την Κερκόπορτα ανοιχτή. Η προδοσία μεγάλη. Το Κυπριακό στράτευμα αναγκάζεται να τραπεί εις άτακτων φυγή. Η μισή μας πατρίδα βρίσκεται πλέον υπό κατοχή.
Κύπρος, Χρυσοπράσινο φύλλο ριγμένο στο πέλαγο. Κύπρος, μικρή μου πατρίδα χωρισμένη στα δύο. Ποιο από τα δυο κομμάτια πρέπει να αγαπώ; 46 χρόνια μετά. 20 Ιουλίου και οι σειρήνες ηχούν και πάλι. Μας θυμίζουν εκείνη την αποφράδα μέρα. Κανένας δεν ξεχνά, τίποτα δεν ξεχνιέται.
Θυμόμαστε την προδοσία που έγινε η αφορμή να εισβάλει ο Τούρκος κατακτητής στο νησί μας. Τους σύγχρονους εφιάλτες που άφησαν αδύναμη την αντίσταση του Κυπριακού στρατού έναντι στον εισβολέα. Αφού η πρώτη γραμμή ήταν σχεδιασμένο να μην μπορεί να κρατήσει η προέλαση ήταν εύκολη. Νεκροί, τραυματίες, αγνοούμενοι, ξεριζωμός.
46 χρόνια μετά και η Κύπρος θυμάται. Θυμάται και τιμά αυτούς που χάθηκαν υπερ πίστεως και πατρίδας. Αυτούς που δήλωσαν παρών στο κάλεσμα. 20 Ιουλίου και η Κύπρος φωνάζειː
ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ
Μπορείς να ακολουθήσεις την Θεοδοσία Κυριάκου
στο Facebook ΕΔΩ
και στο instagram EΔΩ
