Στην Ίντερ, λοιπόν, ο ύπνος έχει γίνει πολυτέλεια. Η αγωνία για την κατάκτηση του τίτλου συνδυάζεται με την έντονη ανησυχία για την εύνοια, ή την κατά την αντίληψή τους, την αδικία από τη διαιτητική κοινότητα. Δεν είναι τυχαίο που οι αναφορές για “λάθη” και “παραλείψεις” πληθαίνουν, δημιουργώντας ένα κλίμα καχυποψίας. Οι “νερατζούρι” νιώθουν ότι είναι συνεχώς στο στόχαστρο, και η προσπάθεια που καταβάλλουν στο γήπεδο, η κατάθεση ψυχής, κινδυνεύει να πάει χαμένη εξαιτίας παραγόντων εκτός αγωνιστικού χώρου. Η νίκη, άλλωστε, σε ένα τόσο ανταγωνιστικό πρωτάθλημα, είναι αποτέλεσμα συντονισμένων ενεργειών: της δουλειάς του προπονητή, της αφοσίωσης των παικτών, αλλά και της αντικειμενικότητας των διαιτητών. Όταν αυτό το τρίπτυχο διαταράσσεται, τότε τα προβλήματα γίνονται μεγάλα. Η Ίντερ, ως ένας υπερήφανος σύλλογος, δεν μπορεί να παραμείνει σιωπηλή μπροστά σε ό,τι θεωρεί απαράδεκτο, και γι’ αυτό ετοιμάζεται για δράση, με στόχο την επαναφορά της λογικής και της δικαιοσύνης στο χορτάρι.
