Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία (EPPO) βρίσκεται στο επίκεντρο μιας περίπλοκης συζήτησης, όπου το ευρωπαϊκό κεκτημένο έρχεται αντιμέτωπο με αυτό που πολλοί αποκαλούν «βαλκανική ιδιαιτερότητα». Η τάση για αδικαιολόγητη δαιμονοποίηση του θεσμού αυτού, ο οποίος συστήθηκε με σκοπό την αποτελεσματική διερεύνηση και δίωξη των ποινικών αδικημάτων που πλήττουν τα οικονομικά συμφέροντα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι ανησυχητική. Αντί να αντιμετωπίζεται ως ένα απαραίτητο εργαλείο για την προστασία του κοινού ευρωπαϊκού ταμείου, η EPPO συχνά συναντά σκεπτικισμό και αντίσταση, γεγονός που θέτει σε κίνδυνο την ίδια της την αποστολή και την αξιοπιστία της. Η ατμόσφαιρα που δημιουργείται γύρω από τις δραστηριότητές της, εμποδίζει την ομαλή λειτουργία της και υπονομεύει την προσπάθεια για δικαιοσύνη και υπευθυνότητα. Η περίπτωση του ΟΠΕΚΕΠΕ, η οποία έχει απασχολήσει έντονα την επικαιρότητα, αναδεικνύει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία.
Σε υποθέσεις όπου τα στοιχεία για πιθανές ατασθαλίες ή παραβιάσεις είναι εμφανή, η αντίδραση και η γραφειοκρατία φαίνεται να αποτελούν ισχυρά εμπόδια στην έρευνα. Αυτή η κατάσταση δημιουργεί την εντύπωση ότι υπάρχει μια συστηματική προσπάθεια υπονόμευσης της EPPO, με σκοπό την αποδυνάμωσή της και την διατήρηση ενός status quo που ευνοεί την ατιμωρησία. Η επίκληση «ιδιαιτεροτήτων» και η δημιουργία ενός αρνητικού αφηγήματος γύρω από τον θεσμό, αποσπά την προσοχή από την ουσία, που είναι η ανάγκη για αυστηρή εφαρμογή του νόμου και την προστασία των ευρωπαϊκών πόρων. Είναι επιτακτική ανάγκη να αντιληφθούμε ότι η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία δεν αποτελεί απειλή, αλλά θεματοφύλακα της έννομης τάξης και της χρηστής διοίκησης. Η αποστολή της είναι σαφής: να διασφαλίσει ότι οι παραβάτες, ανεξαρτήτως της θέσης τους, θα λογοδοτήσουν για τις πράξεις τους.
Η υπεράσπιση του ρόλου της EPPO είναι ουσιαστικά μια υπεράσπιση του ευρωπαϊκού κεκτημένου και της θεμελιώδους αρχής ότι κανείς δεν βρίσκεται πάνω από τον νόμο. Η συστηματική υπονόμευση και η δαιμονοποίησή της, όσο και αν προσπαθεί να καλύψει την αλήθεια, τελικά αποδυναμώνει την Ευρωπαϊκή Ένωση και τους πολίτες της, δημιουργώντας ένα έδαφος πρόσφορο για διαφθορά και σπατάλη. Η αντίσταση που συναντά η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, σε πολλές περιπτώσεις, πηγάζει από την προσπάθεια διατήρησης υφιστάμενων δικτύων και συμφερόντων, τα οποία απειλούνται από την έρευνα και την διαφάνεια που φέρνει η παρουσία της. Η τακτική της απαξίωσης και της κατηγορίας, αντί της συνεργασίας και της τεκμηριωμένης αντίκρουσης, αποτελεί μια επικίνδυνη στρατηγική που βλάπτει την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, όπως πολλές άλλες, στέλνει ένα μήνυμα: ότι η μάχη για την προστασία των ευρωπαϊκών πόρων και την διασφάλιση της λογοδοσίας είναι συνεχής και απαιτεί διαρκή επαγρύπνηση, απέναντι σε όσους επιχειρούν να την υπονομεύσουν, επικαλούμενοι επικίνδυνες «ιδιαιτερότητες».
