Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, κ. Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, σε δηλώσεις του απέφυγε συστηματικά την παραμικρή αναγνώριση ευθύνης αναφορικά με τα σοβαρά επεισόδια που συνέβησαν σε κεντρικά σημεία της Αθήνας, τα οποία πολλοί σχολιαστές χαρακτήρισαν ως «φαρ ουέστ». Αντί να εστιάσει στην αναγκαία διορθωτική δράση εκ μέρους του υπουργείου του, ο κ. Χρυσοχοΐδης επέλεξε να διατυπώσει αιχμές προς τον Υπουργό Δικαιοσύνης, κ. Γιώργο Φλωρίδη, υπονοώντας ότι «κάποιοι πρέπει να κάνουν τη δουλειά τους», θέλοντας έτσι να μεταθέσει την ευθύνη για την αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση τέτοιων περιστατικών. Η στάση αυτή προκαλεί ερωτήματα σχετικά με τη στρατηγική της κυβέρνησης για την αντιμετώπιση της έκνομης βίας και την αποκατάσταση του αισθήματος ασφάλειας στους πολίτες, ειδικά σε μια περίοδο όπου τα περιστατικά αυτά πληθαίνουν. Παρότι οι εικόνες που παρουσιάζονται, από ακραίες συμπεριφορές και παραβατικότητα έως τη δράση οργανωμένων ομάδων, δημιουργούν έντονη ανησυχία, ο κ.
Χρυσοχοΐδης επιχείρησε να δια vε βαιώσει το κοινό ότι η κατάσταση είναι υπό έλεγχο. «Η Ελλάδα είναι μια ήσυχη και ασφαλής χώρα», δήλωσε χαρακτηριστικά, προκαλώντας έκπληξη και προβληματισμό σε πολλούς, δεδομένης της αντίθετης εικόνας που προβάλλεται καθημερινά από τα ΜΜΕ και τις μαρτυρίες πολιτών. Η δήλωση αυτή φαίνεται να αγνοεί ή να υποβαθμίζει την πραγματική κατάσταση που βιώνουν πολλοί πολίτες, οι οποίοι φοβούνται να κυκλοφορήσουν σε ορισμένες περιοχές ή αντιλαμβάνονται την αίσθηση ανομίας να επικρατεί. Η τοποθέτηση του υπουργού Προστασίας του Πολίτη, που αντί να αναλάβει την ευθύνη για τη διασφάλιση της δημόσιας τάξης, υπαινίσσεται την ανεπάρκεια άλλων φορέων, υπογραμμίζει μια διαχρονική πρόκληση στην επίλυση σύνθετων κοινωνικών προβλημάτων. Η απροθυμία αναγνώρισης των αδυναμιών του συστήματος ασφαλείας και η μετακύλιση των ευθυνών δεν συμβάλλει στην εμπέδωση της εμπιστοσύνης των πολιτών προς τους θεσμούς.
Αντιθέτως, η παραδοχή των υπαρχόντων προβλημάτων και η παρουσίαση ενός ρεαλιστικού σχεδίου δράσης θα μπορούσαν να ενισχύσουν την αίσθηση της ασφάλειας και της δικαιοσύνης, στοιχεία απαραίτητα για την εύρυθμη λειτουργία μιας κοινωνίας. Είναι προφανές ότι η εκάστοτε κυβέρνηση καλείται να αντιμετωπίσει ποικίλες προκλήσεις, οι οποίες συχνά απαιτούν συνέργειες μεταξύ διαφορετικών υπουργείων και αρμόδιων φορέων. Η περίπτωσή μας, όπου η δημόσια τάξη, η αστυνόμευση και η απονομή της δικαιοσύνης εναγκαλίζονται, αναδεικνύει πόσο κρίσιμη είναι η ουσιαστική συνεργασία και η διαφάνεια. Η απόδοση ευθυνών, αντί για την αναζήτηση βελτιωτικών λύσεων, παγιδεύει την πολιτική σκηνή σε έναν φαύλο κύκλο διαξιφισμών, αφήνοντας τους πολίτες απροστάτευτους απέναντι σε φαινόμενα που υπονομεύουν την καθημερινότητά τους και την ίδια την κοινωνική συνοχή. Η ανάγκη για στιβαρές και αποτελεσματικές παρεμβάσεις είναι επιτακτική.
