Με μια καυστική ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο Θανάσης Αυγερινός έδωσε τη δική του απάντηση στην ανακοίνωση της Μαρίας Καρυστιανού, η οποία σηματοδότησε τη διαγραφή του από το κίνημα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία». Η τοποθέτησή του, που συνοδευόταν από την αρχαία ρήση «…μωραίνει Κύριος ὃν βούλεται ἀπολέσαι…» και μια εμβληματική φωτογραφία του εξωφύλλου του βιβλίου του Αντώνη Σαμαράκη «Ζητείται Ελπίς», αφήνει αιχμές για τις εσωτερικές διαδικασίες και τις αποφάσεις που οδήγησαν στην αποπομπή του. Ο πρώην εκπρόσωπος Τύπου του κινήματος, φαίνεται να αμφισβητεί την ορθότητα των κινήσεων που έγιναν, υποδηλώνοντας μία αίσθηση απογοήτευσης και ίσως έκπληξης μπροστά σε αυτή την εξέλιξη, λίγες μόλις ημέρες μετά από σημαντικές ανακοινώσεις και δράσεις του κινήματος. Η επιλογή της συγκεκριμένης φράσης, που αποδίδεται συχνά σε απόσπασμα από την τραγωδία «Ορέστης» του Ευριπίδη, παραπέμπει σε θεϊκή παρέμβαση που οδηγεί στην καταστροφή όσους έχουν ταυτιστεί με την «ελπίδα».
Η σύνδεσή της με το εμβληματικό βιβλίο του Σαμαράκη, το οποίο πραγματεύεται την ανάγκη για αναγέννηση και αλλαγή, ενισχύει την αίσθηση του συμβολισμού. Ο Αυγερινός, μέσω αυτής της διπλής αναφοράς, φαίνεται να εκφράζει τη δυσπιστία του για την πορεία του κινήματος, υπονοώντας ότι οι αποφάσεις που λαμβάνονται δεν είναι οι πλέον συνετές και ίσως οδηγούν σε ένα αδιέξοδο, αντί για την πολυπόθητη «ελπίδα». Η ανάρτησή του δημιουργεί, έτσι, ένα κλίμα αμφισβήτησης και εσωστρέφειας. Πέρα από την προσωπική του αντίδραση, η κίνηση του Θανάση Αυγερινού αναδεικνύει ενδεχομένως εσωτερικές τριβές και διαφωνίες εντός του κινήματος «Ελπίδα για τη Δημοκρατία». Σε μια περίοδο όπου το κίνημα επιδιώκει να εδραιώσει τη θέση του και να προσελκύσει υποστηρικτές, η διαγραφή ενός από τα στελέχη του, και μάλιστα με τόσο δημόσιο και αιχμηρό τρόπο, μπορεί να έχει αρνητικές επιπτώσεις στη δημόσια εικόνα του.
Η αναφορά σε «απολέσαι» (να καταστραφεί) υποδηλώνει πως ο ίδιος πιστεύει ότι οι ενέργειες που οδηγούν στην απομάκρυνσή του δεν υπηρετούν τον αρχικό σκοπό, αλλά αντίθετα, σπέρνουν διχόνοια και αδυνατίζουν την προσπάθεια. Είναι σαφές ότι η αντίδραση του Αυγερινού δεν είναι μια απλή αποχώρηση, αλλά μια καυστική κριτική που θέτει ερωτήματα για τη στρατηγική και τις εσωτερικές ισορροπίες του κινήματος. Η επιλογή του να παραλληλίσει την κατάσταση με την αρχαία τραγωδία και το βιβλίο του Σαμαράκη, δείχνει τη βαθιά του απογοήτευση και την πεποίθησή του ότι οι εξελίξεις δεν βαίνουν προς τη σωστή κατεύθυνση. Η ανακοίνωση της Μαρίας Καρυστιανού, όσο και αν σηματοδοτεί μια ξεκάθαρη θέση, μοιάζει να έχει προκαλέσει αναταραχή, με τον Αυγερινό να εκφράζει τις αντιρρήσεις του με τρόπο που δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες, αφήνοντας ανοιχτό το πεδίο για περαιτέρω αναλύσεις και συζητήσεις σχετικά με τη λειτουργία και το μέλλον του κινήματος.
