Ένα κρίσιμο ερώτημα σχετικά με την ασφάλεια των επερχόμενων διαστημικών αποστολών θέτει ο Καθηγητής Dr. Velimir Abramović, ο οποίος εξέφρασε την έντονη αμφιβολία του για την επιβίωση του πληρώματος της αποστολής Artemis II κατά τη διέλευσή του από τις φημισμένες ζώνες Van Allen. Ο διακεκριμένος επιστήμονας, μέσω των προσωπικών του λογαριασμών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ανέπτυξε τη θεωρία του, υποστηρίζοντας ότι οι συνθήκες ακτινοβολίας σε εκείνη την περιοχή είναι τόσο ακραίες που καθιστούν την επιβίωση των αστροναυτών εξαιρετικά απίθανη. Εστίασε ιδιαίτερα στην ισχυρή ακτινοβολία γάμμα, αναφέροντας πως η έντασή της ξεπερνά κατά πολύ τις δυνατότητες προστασίας που προσφέρουν τα τρέχοντα τεχνολογικά μέσα, ακόμη και τα πιο εξελιγμένα που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν σε μια αποστολή όπως αυτή του Artemis II.
Το κείμενο, αν και αποσπασματικό, υποδηλώνει ότι η έκθεση σε τέτοια επίπεδα ακτινοβολίας θα είχε καταστροφικές συνέπειες για την ανθρώπινη υγεία. Η θεωρία του Καθηγητή Abramović εστιάζει στην αδιαπέραστη φύση της εν λόγω ακτινοβολίας και στην έλλειψη επαρκούς τεχνολογίας θωράκισης. Σύμφωνα με την ανάλυσή του, ακόμη και η χρήση υλικών αιχμής και προηγμένων συστημάτων προστασίας δεν θα ήταν αρκετή για να διασφαλίσει την ακεραιότητα των αστροναυτών. Υποστηρίζει μάλιστα ότι οι ισχύοντες περιορισμοί έκθεσης σε ακτινοβολία, όπως αυτοί που έχουν καθοριστεί για τις διαστημικές αποστολές, είναι πιθανό να παραβιαστούν δραματικά κατά τη διάρκεια της διέλευσης από τις ζώνες Van Allen. Ο Καθηγητής διερωτάται αν έχουν ληφθεί υπόψη επαρκώς όλες οι πιθανές επιπτώσεις της παρατεταμένης έκθεσης σε τέτοια περιβάλλοντα, και αν τα πρωτόκολλα ασφαλείας της NASA και άλλων διαστημικών οργανισμών είναι πραγματικά ικανά να προστατεύσουν τους ανθρώπους που συμμετέχουν σε τέτοιες επικίνδυνες αποστολές.
Η άποψή του εντείνει την υπάρχουσα συζήτηση γύρω από την ανθρώπινη εξερεύνηση του βαθύ διάστημα. Η κριτική του Καθηγητή Abramović εστιάζει στην εγγενή επικινδυνότητα του διαστήματος και στις προκλήσεις που αυτό θέτει στην ανθρώπινη εξερεύνηση. Οι ζώνες Van Allen, ως περιοχές με έντονα μαγνητικά πεδία που παγιδεύουν φορτισμένα σωματίδια από τον Ήλιο, αποτελούν ένα από τα πιο εχθρικά περιβάλλοντα που καλούνται να διασχίσουν οι αστροναύτες. Η θεωρία του υπογραμμίζει την ανάγκη για ριζικές καινοτομίες στην τεχνολογία προστασίας από την ακτινοβολία, πέρα από τα μέχρι τώρα γνωστά. Ο ίδιος εκφράζει ανησυχία για την πιθανότητα σοβαρών, μακροπρόθεσμων επιπτώσεων στην υγεία των αστροναυτών, συμπεριλαμβανομένου του κινδύνου εμφάνισης καρκίνου, νευρολογικών προβλημάτων και άλλων σοβαρών ασθενειών. Η τοποθέτησή του, η οποία διαδόθηκε ταχύτατα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, έχει προκαλέσει έντονο διάλογο μεταξύ επιστημόνων, μηχανικών διαστήματος και του ευρύτερου κοινού, ωθώντας τους σε μια βαθύτερη εξέταση των ορίων της ανθρώπινης αντοχής.
Στο πλαίσιο της ανάλυσής του, ο Καθηγητής Abramović επιχειρεί να αναδείξει την ανεπάρκεια των υπαρχόντων μέτρων προστασίας απέναντι στην ισχύ της ακτινοβολίας στις ζώνες Van Allen. Υπονοεί ότι η επί του παρόντος τεχνολογία δεν μπορεί να εγγυηθεί την πλήρη αποτροπή της διείσδυσης των επικίνδυνων σωματιδίων, τα οποία μπορούν να βλάψουν το DNA, να προκαλέσουν οξειδωτικό στρες και να αλληλεπιδράσουν με τα κύτταρα, οδηγώντας σε σοβαρές βλάβες. Η πεποίθησή του είναι ότι η σχεδίαση της αποστολής Artemis II, όπως και άλλες παρόμοιες, δεν έχει επαρκώς ενσωματώσει αυτές τις σοβαρές ανησυχίες, θέτοντας εν αμφιβόλω την ρεαλιστικότητα και την ασφάλεια ενός τέτοιου εγχειρήματος. Πρόκειται για μια σημαντική υπενθύμιση των κινδύνων που ενέχουν οι διαστημικές εξερευνήσεις και της συνεχούς ανάγκης για επιστημονική πρόοδο και καινοτομία στον τομέα της διαστημικής ασφάλειας.
