Η υπεροχή της ανθρώπινης ζωής έναντι οποιασδήποτε γραφειοκρατικής διαδικασίας αποτελεί θεμελιώδη αρχή κάθε πολιτισμένης κοινωνίας. Όταν οι τυπικές διαδικασίες, οι έλεγχοι και οι κανονισμοί γίνονται αυτοσκοπός, κινδυνεύουμε να χάσουμε την ουσία: την προστασία και την αξιοπρέπεια του ατόμου. Η προσέγγιση όπου η διαδικασία επιστροφής, η ανάγκη για εξέταση αιτημάτων ή η τήρηση αυστηρών πρωτοκόλλων, τίθεται προτεραιότητα έναντι της άμεσης αναγνώρισης της ανθρώπινης υπόστασης, ωθεί όχι μόνο σε παραβιάσεις διεθνών συμφωνιών και συμβάσεων, αλλά κυρίως, σε μια βαθιά ηθική διάβρωση. Η αδιαφορία ή η τυπική αντιμετώπιση που παραβλέπει την ανθρώπινη πλευρά, υπονομεύει την ίδια την έννοια της αλληλεγγύης και της συμπόνιας, αξίες που οφείλουμε να υπερασπιζόμαστε. Η αξία του ανθρωπισμού υποδηλώνει την αναγνώριση της κοινής μας ανθρωπιάς, την αίσθηση ευθύνης απέναντι στον συνάνθρωπο, ιδιαίτερα όταν αυτός βρίσκεται σε ευάλωτη θέση.
Η μη αναγνώριση αυτής της αξίας, όταν οι μηχανισμοί ελέγχου και οι διοικητικοί φάκελοι γίνονται το κυρίαρχο μέσο, οδηγεί σε μια πραγματικότητα όπου οι άνθρωποι αντιμετωπίζονται ως απλά στοιχεία σε ένα σύστημα, και όχι ως φορείς δικαιωμάτων και συναισθημάτων. Αυτό το φαινόμενο, πέρα από τις νομικές και διεθνείς επιπτώσεις, δημιουργεί ένα κλίμα αποξένωσης και κυνισμού, απομακρύνοντας μας από τα θεμέλια στα οποία πρέπει να οικοδομείται μια δίκαιη και ανθρώπινη κοινωνία. Είναι απαραίτητη η επανεξέταση των προτεραιοτήτων μας, ώστε η διαδικασία να υπηρετεί τον άνθρωπο και όχι το αντίστροφο. Η κατάσταση αυτή αναδεικνύει ένα κρίσιμο ζήτημα: πώς διασφαλίζεται ότι οι δομές που δημιουργούνται για την προστασία και τη ρύθμιση, δεν γίνονται οι ίδιες εμπόδιο στην εκπλήρωση του σκοπού τους; Ειδικά όταν πρόκειται για άτομα που ζητούν διεθνή προστασία, η αναμονή σε ατέλειωτες διοικητικές διαδικασίες, η αβεβαιότητα και η απογύμνωση από την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, είναι απαράδεκτες.
Οι συμφωνίες και οι κανονισμοί οφείλουν να ερμηνεύονται με γνώμονα την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την ανακούφιση του πόνου, όχι ως εργαλεία για την αποφυγή ευθυνών ή την επίτευξη τυπικών στόχων. Η ανθρώπινη ζωή, με τις ανάγκες, τα συναισθήματα και τις δυσκολίες της, δεν μπορεί και δεν πρέπει να μειώνεται σε απλά νούμερα ή σε ενδείξεις σε έναν φυσικό φάκελο. Η ουσιαστική κρίση, η ενσυναίσθηση και η ανθρωπιά, πρέπει να παραμένουν στο επίκεντρο. Στην πραγματικότητα, η έμφαση που δίνεται στην τήρηση σχολαστικών πρωτοκόλλων μπορεί να αποβεί καταστροφική. Όταν οι αρμόδιοι φορείς εστιάζουν αποκλειστικά στα τυπικά κριτήρια και στις διαδικαστικές εγκρίσεις, χάνουν την εικόνα του ευρύτερου ανθρωπιστικού πλαισίου. Η αξία μιας ζωής δεν περιορίζεται σε ένα σύνολο εγγράφων ή σε μια τυπική αποδοχή.
Αντιθέτως, αφορά την ολότητα του ατόμου, τις συνθήκες κάτω από τις οποίες βρίσκεται, και την ανάγκη για προστασία και σεβασμό. Η παραβίαση διεθνών συμβάσεων, όπως η Σύμβαση της Γενεύης για το Καθεστώς των Προσφύγων, αποτελεί σοβαρό ζήτημα, αλλά η απώλεια της ανθρωπιάς είναι ακόμη πιο ανησυχητική. Το πνεύμα των νόμων και των συνθηκών είναι η προστασία, όχι η γραφειοκρατική δυσλειτουργία που εμποδίζει την προστασία αυτή.
