Το μεγαλεπήβολο «Εθνικό Σχέδιο Αναδάσωσης», που παρουσιάστηκε με τυμπανοκρουσίες ως η λύση στα καμένα δάση της χώρας, αποδεικνύεται τελικά μια απογοητευτική προσπάθεια, θυμίζοντας έντονα τις αποτυχίες του προηγούμενου σχεδίου «AntiNero». Η ουσία είναι ότι εκατομμύρια ευρώ φαίνεται να έχουν «καεί» χωρίς τα αντίστοιχα αποτελέσματα, αφήνοντας πίσω της μόνο ερωτηματικά για την αποτελεσματικότητα και την διαχείριση των πόρων. Η αρχική πρόβλεψη για ένα πρόγραμμα ύψους 310 εκατομμυρίων ευρώ το 2020, έχει μετατραπεί σε ένα αποδυναμωμένο πλάνο, με μόλις 52 εκατομμύρια ευρώ να έχουν προϋπολογιστεί για το 2026. Αυτή η δραστική μείωση υποδηλώνει είτε σοβαρά προβλήματα στην υλοποίηση, είτε μια συνολική αναθεώρηση των αρχικών στόχων, είτε, ενδεχομένως, μια έλλειψη σοβαρότητας και προγραμματισμού. Η διαχείριση των κονδυλίων που προορίζονταν για την αποκατάσταση και την ενίσχυση του πράσινου πλούτου της χώρας, εγείρει σοβαρά ζητήματα διαφάνειας και αποτελεσματικότητας.
Ενώ οι προεκλογικές εξαγγελίες μιλούσαν για έναν εθνικό όρκο προστασίας του περιβάλλοντος, η πραγματικότητα φαίνεται να είναι πολύ διαφορετική. Η μείωση των διατιθέμενων πόρων, όπως προκύπτει από την πορεία του σχεδίου, δείχνει ότι οι προτεραιότητες αλλάζουν ή, ακόμη χειρότερα, ότι οι αρχικές εκτιμήσεις ήταν υπεραισιόδοξες ή αβάσιμες. Η σύγκριση των αρχικών προϋπολογισμών με τις τελικές δαπάνες αποκαλύπτει ένα χάσμα που δύσκολα μπορεί να δικαιολογηθεί, ειδικά όταν το διακύβευμα είναι η προστασία του ευαίσθητου οικοσυστήματος της Ελλάδας. Το αποτυχημένο «Εθνικό Σχέδιο Αναδάσωσης» αποτελεί ένα ακόμη παράδειγμα του πώς οι φιλόδοξες πρωτοβουλίες της κυβέρνησης μπορούν να ξεφτίσουν στο δρόμο της υλοποίησης. Το πρόγραμμα, που είχε ως στόχο την αναγέννηση των καμένων εκτάσεων και την ενίσχυση της βιοποικιλότητας, φαίνεται να έχει «καταντήσει» απλώς μια ακόμα στατιστική αναφορά, όπου τα χρήματα «χάνονται» χωρίς να αφήνουν ορατά ίχνη.
Η μετάβαση από τα 310 εκατομμύρια ευρώ του 2020 στα μόλις 52 εκατομμύρια ευρώ του 2026, δεν είναι απλώς μια αριθμητική μεταβολή, αλλά μια ισχυρή ένδειξη αποτυχίας και αναποτελεσματικότητας. Η απώλεια τόσων πόρων, σε μια περίοδο που η κλιματική αλλαγή επιβάλλει άμεσες και ουσιαστικές δράσεις, είναι τουλάχιστον ανησυχητική. Η επαναφορά στο προσκήνιο του ζητήματος των αναδασώσεων, μετά την αποτυχία του «AntiNero», φέρνει στην επιφάνεια τις αδυναμίες του συστήματος στη διαχείριση περιβαλλοντικών κρίσεων. Η μείωση του αρχικού προϋπολογισμού κατά ένα τόσο μεγάλο ποσοστό, καθιστά σαφές ότι δεν υπήρξε η απαραίτητη προετοιμασία, ούτε η αποτελεσματική οργάνωση για την υλοποίηση ενός τόσο σύνθετου εγχειρήματος. Η αντίληψη ότι τα χρήματα αυτά μπορούν να «μαγικά» να αναδημιουργήσουν ένα καμένο δάσος, χωρίς την ύπαρξη ενός στιβαρού σχεδίου, είναι παραπλανητική.
Η απογοήτευση των πολιτών, που βλέπουν τα χρήματά τους να σπαταλώνται, είναι δικαιολογημένη, ειδικά όταν οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις των πυρκαγιών είναι τόσο εμφανείς.
