Μια αποκαλυπτική λίστα, που εκτείνεται σε εκατοντάδες έργα, αναδεικνύει μια θλιβερή πραγματικότητα: χιλιάδες αλιείς, που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της παράκτιας αλιείας, βρίσκονται αντιμέτωποι με την έλλειψη ουσιαστικής στήριξης. Τα κονδύλια, που αρχικά είχαν προοριστεί για την ενίσχυση αυτού του κρίσιμου κλάδου, φαίνεται να έχουν κατευθυνθεί αλλού, αφήνοντας πίσω μια πικρή γεύση απογοήτευσης και αβεβαιότητας. Ο κλάδος της παράκτιας αλιείας, ο οποίος απασχολεί περίπου 11.000 αλιευτικά σκάφη και στηρίζει τις ζωές 35.000 οικογενειών, αδυνατεί να βρει τη σανίδα σωτηρίας που τόσο απεγνωσμένα αναζητά. Η απουσία στοχευμένων παρεμβάσεων και η αδυναμία διασφάλισης των πόρων που θα επέτρεπαν την ανανέωση του στόλου, την εφαρμογή βιώσιμων πρακτικών και την προστασία των θαλάσσιων πόρων, δημιουργούν ένα δυσοίωνο μέλλον για τους ανθρώπους της θάλασσας. Η παρούσα κατάσταση δεν αποτελεί απλώς μια οικονομική πρόκληση, αλλά ένα κοινωνικό και περιβαλλοντικό ζήτημα ύψιστης σημασίας.
Η παράκτια αλιεία δεν προσφέρει μόνο εισόδημα σε χιλιάδες νοικοκυριά, αλλά συμβάλλει ταυτόχρονα στην προστασία των θαλάσσιων οικοσυστημάτων και στη διατήρηση της βιοποικιλότητας. Όταν οι πόροι που προορίζονται για τον κλάδο αυτόν δεν φτάνουν στον τελικό τους προορισμό, ή όταν διαχειρίζονται αναποτελεσματικά, οι συνέπειες είναι πολλαπλές και σοβαρές. Η απαξίωση του αλιευτικού στόλου, η αδυναμία ανταγωνισμού με τις μεγάλες ιχθυοκαλλιέργειες και η αυξανόμενη πίεση στα αλιευτικά αποθέματα, οδηγούν σταδιακά στην εξαφάνιση μιας ολόκληρης παραγωγικής δραστηριότητας, με άμεσο αντίκτυπο στις τοπικές κοινωνίες και την εθνική μας οικονομία. Είναι επιτακτική ανάγκη να υπάρξει άμεση και ουσιαστική παρέμβαση για την αντιμετώπιση αυτής της τραγικής κατάστασης. Η προβολή και η έρευνα των εκατοντάδων έργων που παρουσιάζονται, απαιτείται για να γίνει κατανοητό πού ακριβώς έχουν κατευθυνθεί οι πόροι και γιατί η παράκτια αλιεία εξακολουθεί να στερείται την απαραίτητη υποστήριξη.
Χρειάζεται διαφάνεια στη διαχείριση των κονδυλίων, αποτελεσματικός σχεδιασμός των επενδύσεων και στενή συνεργασία με τους ανθρώπους που γνωρίζουν καλύτερα τις ανάγκες του κλάδου: τους ίδιους τους αλιείς. Μόνο μέσα από ένα συντονισμένο και ολοκληρωμένο σχέδιο δράσης, που θα θέτει ως προτεραιότητα τη βιωσιμότητα και την ευημερία των αλιευτικών κοινοτήτων, μπορούμε να ελπίζουμε στην ανάκαμψη ενός κλάδου που αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ταυτότητας και της οικονομίας μας. Η απώλεια της «σανίδας σωτηρίας» για τους αλιείς δεν είναι ένα απλό ατύχημα, αλλά η συνέπεια μιας διαχρονικής αδιαφορίας και κακής διαχείρισης. Η ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο για τις 35.000 οικογένειες που ζουν από τη θάλασσα, εξαρτάται πλέον από την ικανότητα της πολιτείας να αναλάβει τις ευθύνες της, να ανατρέψει την παρούσα πορεία και να επαναφέρει την αισιοδοξία και την προοπτική στον κλάδο της παράκτιας αλιείας.
Η επανεξέταση των κονδυλίων, η δημιουργία νέων, στοχευμένων προγραμμάτων στήριξης, η προώθηση της καινοτομίας και η ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας, είναι καίρια βήματα για τη διάσωση αυτού του μοναδικού παραγωγικού τομέα.
