Η πραγματικότητα της τοπικής αυτοδιοίκησης πολλές φορές απέχει παρασάγγας από την εικόνα που προβάλλεται. Έχει έρθει η ώρα να μιλήσουμε ανοιχτά, χωρίς περιστροφές και φόβο μήπως δυσαρεστήσουμε, για όσα πραγματικά συμβαίνουν στα αυτοδιοικητικά δρώμενα. Η αυτοδιοίκηση, εξ ορισμού, δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως προσωπικό πεδίο δράσης ή ως προθάλαμος για προσωπική προβολή. Δυστυχώς, βλέπουμε συχνά μελέτες που, αντί να αποτελούν τη βάση για ουσιαστικά έργα και παρεμβάσεις, τείνουν να βαφτίζονται αυτές καθαυτές «έργα», καλύπτοντας την έλλειψη υλοποίησης. Παράλληλα, η έννοια της διοίκησης συχνά συγχέεται με την απλή επικοινωνιακή διαχείριση και την προβολή, με αποτέλεσμα η ουσιαστική διακυβέρνηση να παραμελείται. Αυτή η τάση για διαρκή παρουσία στο προσκήνιο, όπου ένα και μόνο πρόσωπο επιδιώκει να φαίνεται παντού και να αναλαμβάνει την ευθύνη για ό,τι συμβαίνει, δημιουργεί ένα επικίνδυνο σκηνικό.
Η αυτοδιοίκηση οφείλει να λειτουργεί με διαφάνεια και συλλογικότητα. Όταν οι αποφάσεις εστιάζονται σε ένα άτομο, χάνεται η ευκαιρία για την αξιοποίηση των δυνατοτήτων και των ιδεών πολλών. Οι επικοινωνιακές επιτελείς εργάζονται πυρετωδώς για να χτίσουν μια εικόνα αποτελεσματικότητας, συχνά χρησιμοποιώντας «περιτυλίγματα» και ευγένειες που αποπροσανατολίζουν από την ουσία. Η ουσιαστική διοίκηση, όμως, δεν χτίζεται με λόγια και εντυπώσεις, αλλά με απτά αποτελέσματα και βιώσιμες λύσεις για τους πολίτες. Είναι επιτακτική ανάγκη να διαχωρίσουμε πλέον την πραγματική προσφορά από την επικοινωνιακή φούσκα. Η κατάσταση αυτή οδηγεί σε απώλεια πολύτιμων πόρων, τόσο οικονομικών όσο και ανθρώπινων, καθώς οι προσπάθειες διοχετεύονται σε λάθος κατευθύνσεις. Μελέτες που παραμένουν στα χαρτιά, έργα που εξαγγέλλονται αλλά δεν υλοποιούνται, και μια διαρκής πάλη για την προβολή, όλα αυτά υπονομεύουν την αξιοπιστία των θεσμών και τη σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ των πολιτών και της αυτοδιοίκησης.
Η τοπική αυτοδιοίκηση πρέπει να επιστρέψει στην αρχική της αποστολή: την ουσιαστική εξυπηρέτηση των συμφερόντων της τοπικής κοινωνίας, με γνώμονα το κοινό καλό και τη βελτίωση της ποιότητας ζωής όλων. Η προσωπική φιλοδοξία δεν πρέπει ποτέ να υπερισχύει της συλλογικής ευθύνης και της δημόσιας υπηρεσίας. Οι πολίτες δικαιούνται να γνωρίζουν πού κατευθύνονται οι πόροι τους και ποια είναι τα πραγματικά αποτελέσματα των αποφάσεων που λαμβάνονται. Η επικοινωνιακή στρατηγική, όταν αυτή γίνεται αυτοσκοπός, μετατρέπεται σε εργαλείο παραπλάνησης. Η πραγματική διοίκηση απαιτεί όραμα, συνέπεια, διαφάνεια και, κυρίως, την ικανότητα να μετατρέπουμε τις καλές προθέσεις και τις μελέτες σε απτά, ωφέλιμα έργα για την κοινωνία. Η ευθύνη είναι μεγάλη και απαιτείται ειλικρινής αποτίμηση της κατάστασης.
