Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας βρίσκεται στο επίκεντρο έντονων αντιδράσεων, καθώς προχωρά σε μια σημαντική αλλαγή στον τρόπο διεξαγωγής των αυτοδιοικητικών εκλογών. Συγκεκριμένα, προωθείται η κατάργηση της δεύτερης Κυριακής, μιας θεσμοθετημένης διαδικασίας που μέχρι σήμερα διασφάλιζε την ανάδειξη διοικήσεων με ευρύτερη λαϊκή νομιμοποίηση, ειδικά σε περιπτώσεις όπου κανένας υποψήφιος δεν εξασφάλιζε την απαιτούμενη πλειοψηφία από την πρώτη Κυριακή. Η κίνηση αυτή, που έχει χαρακτηριστεί από πολλούς ως «συμπληρωματική ψήφος», ερμηνεύεται ως μια στρατηγική κίνηση του Μαξίμου με απώτερο σκοπό την αναδιάταξη των πολιτικών συσχετισμών σε τοπικό επίπεδο, δημιουργώντας προσκόμματα σε πιθανές συνεργασίες και ενισχύοντας την κυριαρχία των μεγάλων κομμάτων. Οι επικριτές της κυβερνητικής πρωτοβουλίας επισημαίνουν ότι η συγκεκριμένη αλλαγή αναμένεται να οδηγήσει σε μια σαφή ενίσχυση του δικομματισμού, καθώς οι μικρότερες πολιτικές δυνάμεις θα δυσκολεύονται όλο και περισσότερο να διατηρήσουν ή να αυξήσουν την εκλογική τους επιρροή.
Η κατάργηση της δεύτερης Κυριακής, στην οποία συχνά δίνονταν ευκαιρίες για συμμαχίες και διαμόρφωση ευρύτερων πολιτικών μετώπων, μπορεί πλέον να «κλειδώσει» τα αποτελέσματα υπέρ των ήδη επικρατούντων, προκαλώντας ανησυχίες για τη μελλοντική εκπροσώπηση και πολυφωνία στον χώρο της αυτοδιοίκησης. Αυτό εγείρει σοβαρά ερωτήματα σχετικά με τη «σκοπιμότητα» της παρέμβασης και τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της στην ουσιαστική δημοκρατική λειτουργία. Ειδικότερα, η εισαγωγή της «συμπληρωματικής ψήφου» αναμένεται να επηρεάσει σημαντικά τον τρόπο με τον οποίο διαμορφώνονται οι εκλογικές στρατηγικές των κομμάτων. Αντί για την ανάγκη προσέλκυσης ενός ευρύτερου ακροατηρίου ώστε να εξασφαλιστεί η πλειοψηφία στον δεύτερο γύρο, τα κόμματα ενδέχεται να εστιάσουν περισσότερο στην κινητοποίηση της ήδη υπάρχουσας εκλογικής τους βάσης. Αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια πιο πόλωση της πολιτικής σκηνής, όπου οι υποψηφιότητες θα εγγράφονται περισσότερο σε καθαρά κομματικά πλαίσια, απομακρύνοντας πιθανώς την πολιτική από τα τοπικά ζητήματα και τις ανάγκες των πολιτών.
Η αλλαγή αυτή, εάν δεν συνοδεύεται από αντίστοιχες ενέργειες ενίσχυσης της συμμετοχικότητας, μπορεί να υπονομεύσει την αντίληψη ότι η αυτοδιοίκηση είναι ένας χώρος άμεσης έκφρασης της τοπικής κοινωνίας. Η αλλαγή αυτή προκαλεί, όπως είναι φυσικό, έντονες αντιδράσεις από την αντιπολίτευση και μέρος της κοινωνίας των πολιτών, οι οποίοι την χαρακτηρίζουν ως μια προσπάθεια «αλλοίωσης» των κανόνων του παιχνιδιού στα μέτρα της σημερινής κυβέρνησης. Το ερώτημα που τίθεται είναι εάν αυτή η τροποποίηση θα δώσει πράγματι τη δυνατότητα για πιο σταθερές και αποτελεσματικές διοικήσεις, ή αν θα δημιουργήσει ένα σύστημα όπου η πολιτική αυθαιρεσία θα υπερισχύει της ουσιαστικής εκπροσώπησης. Η πρακτική εφαρμογή της «συμπληρωματικής ψήφου» θα κρίνει την αποτελεσματικότητά της, αλλά και η πολιτική επάρκεια της κυβέρνησης να εξηγήσει και να πείσει για τη λογική πίσω από μια τέτοια, τόσο θεμελιώδη, αλλαγή στο εκλογικό σύστημα της αυτοδιοίκησης.
