Θα είναι ένα Πάσχα πρωτόγνωρα διαφορετικό…

“Χριστούγεννα στην πόλη και Πάσχα στο χωριό” έλεγαν οι παλαιοί. Τα δεδομένα άλλαξαν τα πάντα ανατράπηκαν και αυτό το Πάσχα θα μείνουμε στην πόλη.

Δεν θα ταξιδέψουμε για το χωριό. Δεν θα πάμε για σέρβις το αυτοκίνητό μας, δεν θα κάνουμε τα απαραίτητα ψώνια, δεν θα αγοράσουμε δώρα, δεν θα φτιάξουμε βαλίτσες, δεν θα διπλώσουμε προσεχτικά τα ρούχα της Αναστάσης και της Λαμπρής.

Θα είναι ένα Πάσχα πρωτόγνωρα διαφορετικό. Ποιος θα το περίμενε; Ναι, ήρθανε τα πάνω κάτω και τα κάτω πάνω. Ποιος θα μπορούσε να το φανταστεί; Μόνο σε ταινία επιστημονικής φαντασίας.

Ίσως είναι η πρώτη φορά στην ζωή μας που δεν θα πάμε για Πάσχα στο χωριό ή που δεν θα πάμε κάπου τέλος πάντων.

Για πολλούς θα είναι το πρώτο Πάσχα στην πόλη. Και όχι στην πόλη ακριβώς, θα ήταν μια κάποια παρηγοριά, ένα κάλεσμα, ένα εξοχικό σε μια παραλία, μια παραδοσιακή ταβέρνα για το καθιερωμένο ψητό.

Θα είναι το πρώτο Πάσχα στο σπίτι. Πάσχα στο σπίτι. Και όχι απλά στο σπίτι. Θα ήταν και αυτό ιδιαίτερο αν είχαμε τους καλεσμένους μας, αν κάναμε τις ετοιμασίες μας για να υποδεχτούμε κόσμο.

Πρώτη φορά που πολλοί απο εμάς θα μείνουμε στο σπίτι και θα γιορτάσουμε αυτές τις μέρες των Παθών, της Αναστάσης και της Λαμπρής, στο σπίτι με τους πολύ-πολύ στενούς μας συγγενείς, την δική μας οικογένεια, ή κάποιοι και μόνοι τους. Και είμαι σίγουρη ότι όλα τα προηγούμενα χρόνια, όταν έφταναν οι μέρες των διακοπών του Πάσχα και ο χάρτης έγραφε “χωριό” είμαι σίγουρη ότι μια γκρίνια στο σπίτι βούιζε “πάλι στο χωριό; ας κάτσουμε μια φορά στο σπίτι μας!” Εκ του ασφαλούς η γκρίνια.

Αυτή η φορά ήρθε, κάπως ξαφνικά, κάπως άγρια, κάπως τέλος πάντων, και κρινόμαστε, έχουμε την ευκαιρία, να μείνουμε στο σπίτι.

Ας το κάνουμε λοιπόν όσο πιο όμορφο, τι στο καλό σπίτι μας θα μείνουμε, δεν μένουμε στον δρόμο. Γιατί αυτό το Πάσχα είναι ξεχωριστό, είναι ορόσημο. Έχει έντονα συναισθήματα, αγάπη, υπομονή, ελπίδα, προσδοκία, και αυτή είναι η Ανάσταση. Ο σκοπός του αύριο. Μια επένδυση για το μέλλον που το μόνο που καταθέτεις είναι λογική και αγάπη.

Αγάπη προς το χωριό μας, αγάπη στους ηλικιωμένους γονείς μας, στους παππούδες και στις γιαγιάδες των παιδιών μας. Σεβασμός στους φίλους μας στο χωριό, στους κουμπάρους μας, στα ανήψια μας.

Ναι, το Πάσχα είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το χωριό. Το ταξίδι, η εναλλαγή τοπίων, συνηθειών, οι μυρωδιές της φύσης, τα χρώματα, η διάθεση.

Είναι αυτή η πρώτη φορά που θα μείνουμε στο σπίτι μας, χωρίς εμείς να το έχουμε αποφασίσει, χωρίς να είναι η επιλογή μας, οι συνθήκες είναι ξένες για εμάς, πρωτόγνωρες, δύσκολες, καταπιεστικές, διαφορετικές.

Θα μπορούσαμε να το δούμε από την φωτεινή του πλευρά όλο αυτό, να το δούμε ως ένα εγχείρημα, ως μια πρωτοτυπία, ως μια άσκηση, για την οποία θα συζητάμε μετά από χρόνια και θα φαντάζει πολύ μακρινό όλο αυτό, έως απίστευτο. Γιατί ο χρόνος αμβλύνει κάθε δυσκολία, λειτουργεί επουλωτικά και αυτό που μένει είναι ένα “θυμάσαι τότε που”.

Αντιμετωπίζοντας θετικά το μένουμε στο σπίτι “μας” για τις γιορτές, εξάλλου πρώτη φορά είναι, μπορούμε να κάνουμε τις ετοιμασίες μας όπως αρμόζει σε αυτήν την μεγάλη γιορτή.

Θα ανοίξουμε τα παράθυρα να μπει η άνοιξη, οι μυρωδιές από τις ανθισμένες νερατζιές στα πεζοδρόμια, η ευωδιά από τις πασχαλιές που ανθίζουν μόνο κάθε Πάσχα για να μυράνουν την ατμόσφαιρα με αυτό το ξεχωριστό άρωμα.

Θα φορέσουμε τα καλά μας, θα στρώσουμε το τραπέζι με φρεσκοσιδερωμένο τραπεζομάντηλο, τα κόκκινα αυγά σε κυρίαρχη θέση, οι μυρωδιές από την κουζίνα των φρεσκοψημένων φαγητών θα μας γαργαλάνε την μύτη, λίγο γκρίνια μέσα στην χαρά, και πολλές πολλές ευχές “και του χρόνου και του χρόνου με υγεία”. “Χριστός Ανέστη”.

Η “καραντίνα της αγάπης” θα μπορούσαμε να την ονομάσουμε, από όλες τις πλευρές. Εδώ ο θυμός και η οργή δεν έχουν λόγο, δεν έχουν χώρο. Δεν φταίμε εμείς, δεν κάναμε κάτι λάθος, που θα στερήσει από τα παιδιά μας την εκδρομή, το ξεφάντωμα. Η σύνεση και η λογική θα μας κάνουν να πάμε πιο κάτω.

Να γυρίσουμε και να αρπάξουμε τις ζωές μας από εκεί που τις αφήσαμε, ή σχεδόν εκεί που τις αφήσαμε, να γίνει η επανεκκίνηση με το λιγότερο δυνατόν κόστος. Το οφείλουμε σε μας, στα παιδιά μας, σε αυτούς που αγαπάμε, σε αυτούς που δεν συναντήσαμε ποτέ, σε αυτούς που “έφυγαν” τόσο απροσδόκητα ξαφνικά και βάναυσα.

Σε αυτούς που δίνουν τις μάχες, σε μας που μαχόμαστε για το αύριο. Γιατί αύριο θα υπάρξει και δεν θα πρέπει για κανέναν λόγο να είμαστε ούτε απολογούμενοι, ούτε θύματα.

Η Εβδομάδα των Παθών πλησιάζει, βρίσκεται μια ανάσα μακριά. Η Ανάσταση θα φέρει την γιορτή και τα χαμόγελα, όπως κάθε χρόνο, και το σπίτι μας ίσως για πρώτη φορά είναι το εφαλτήριο για την συνέχειά μας.

“Καλή Ανάσταση!”

Γεωργία Βρεττού